|
316. Mammillaria mystax MARTIUS Nov.Act.Nat.Cur.16(1):332.1832 ![]() Mammillaria mystax ![]() zeigt das Verbreitungsgebiet Mammillaria leucotricha SCHEIDWEILER Allg.Gartenz.8:338.1840 Mammillaria xanthotricha SCHEIDWEILER Allg.Gartenz.8:338.1840 Mammillaria mutabilis SCHEIDWEILER Allg.Gartenz.9:43.1841 Mammillaria funkii SCHEIDWEILER Allg.Gartenz.9:43.1841 Mammillaria senkii FOERSTER Handb.Cacteenk.:227.1846 Mammillaria autumnalis DIETRICH Allg.Gartenz.16:297.1848 Mammillaria maschalacantha MONVILLE ex LABOURET Monogr.Cact.:106.1853 Mammillaria crispiseta CRAIG Mam.Handb.:308.1945 Mammillaria atroflorens BACKEBERG Die Cactaceae5:3892.1962 (nom. inval., Art.37.1 ICBN) Mammillaria neomystax BACKEBERG Cactus7(30):133.1951 Martius` Beschreibung: M. simplex, cylindrica; mammillis pyramidatis; aculeis (iunioribus exterioribus albis, interioribus duplo longioribus purpurascentibus, omnibus rectis) adultioribus griseis angulatis, exterioribus 5-6 patentibus, interioribus 3-4 robustioribus, omnibus aut uno alterove tortis implexisque e lana alba parca, floribus purpureis setis eburneis cinctis; stigmata 4-5 radiato. Mammillaria Mystax, Mart. I.c. (nomen) Caulis erectus, in nostris speciminibus sex pollices altus, simplex, diametro trium ad quator pollicum, ubique dense obsitus mammillis semuntiam longis conicis, attamen angulatis, quadri- ad sex -facialibus, faciebus duabus posticis paullo-angustioribus quam duabus anticis, quae saepius iterum in duas facies sectae sunt. Vertex mammillarum primum obsitis lana parca, tandem evanescente. Constat haec lana, sub microscopio composito adspecta, filis pellucidis compressiusculis septatis, versus summitates saepe contortis. Aculei ex areola mammillari prodeunt 8-11 ut 12; in duas series dispositi atque diverso aetatis stadio tam diversa longitudine, forma et colore, aut speciem diversissimam induant. In mammillis scilicet iunioribus omnes hi aculei recti sunt; exteriores breviores albi, apice purpureo-sphacelati, interiores purpurteo-fuscescentes et versus apicem item sphacelato-obscuriores; quoad directionem ita differunt, ut exteriores (5-7) magis oblique pateant, interiores vero rectius erigantur. Dispositio autem horum aculeorum ita comparata est, ut exteriorum duo vel tres in postico latere, unus in antico, reliqui in utroque latere exeant. Praeterlapso aliquo temporis spatio hi aculei in mammillis adultioribus curvantur, et quidem interiores quam exteriores evidentius-, tandem vero interiores magis magisque contorti, ad latera varia directione deflexi et singulari modo inter se contexti, habitum horridum stirpi induunt. Color aculeorum tunc grisescit, praeter apicem fuscescentem, atque superficies,quae antea nitida fuerat, opaca evadit. Flores in axillis mammillarum superiorum prodeunt, saepe per zonam circularem dispositi, policem longi, extus minuti pilis nonullis ipsis 3/4 brevioribus atque inter mammillas delitescentibus praetereaque setis 8-12 filiformibus eburneo-albis, apice sphacelatis, longitudine variis, ex parte flores ad 2/3 aequantibus. Hae setae ante florum eruptionem tamquam penicillus albus in axillis propullulant. Flores campanulati. Foliola 6-8 calycina lineari-lanceolata, acuta, longitudine inaequalia, 5-7 lineas longa, purpureo-fusca, margine tenuiore albida, primum erecta, dein superne revoluta, uninervia, sub lente versus apicem inaequaliter denticulata. Petala 8-10 quam calycis foliola nonnihil latiora atque fere pollicem longa, in mucronem acutissimum reflexum, quam foliolorum calycinorum longiorem excurrentia, roseo-purpurea, nitida. Stamina inclusa, ad corollae trientem partem supremam pertingentia. Filamenta filiformia, alba. Antherae ellipticae, utroque latere hiatu completo bevalves, citrinae. Pollen frequentissimum, flavidum, ellipticum, tririmosum, aqua affusa globosum. Stylus staminibus nonnihil longior, coronatus stigmatibus 4-5 linearibus obtusiusculis, medio utrinque sulco exaratis, ad marginem stigmatosis, pallide flavis. Crescit in regno Mexicano, L.B. De KARWINSKI. Typus: wurde nicht benannt Lectotypus: Tafel XXI in Martius Nov.Act.Nat.Cur.1832 Typstandort: Mexico, Puebla, Tehuacan Spätere Autoren geben an, Karwinski hätte die Art bei Ixmiquilpan und San Pedro Nolasco in Hidalgo gesammelt. Reppenhagen gibt an, daß sie dort nachweislich nicht wächst. Sie kommt ausschließlich in der Gegend von Tehuacan in Puebla vor, wo er sie an 5 Standorten in Meereshöhen zwischen 1600 und 2500 Meter fand und wie folgt beschreibt: Wurzeln strangartig. Körper gedrücktkugelig bis kugelig, einzeln, blühfähigre Köpfe 5-15 cm hoch und etwa ebenso breit, nur auf der Höhe von Esperanza sah er eine Pflanze mit 30 cm Durchmesser. Scheitel gerundet bis abgeflacht, eingesenkt, mit Wolle und Dornen geschlossen, oft von Dornen überragt. Warzen mitteldicht gestellt, von fester Textur, vierseitig pyramidisch, gekielt, 0,9-1,2 cm lang, 0,7-1 cm dick, milchend, dunkelgrün. Axillen mit Wolle und sehr langen, krausen Borsten. Areolen nach unten geneigt, eingesenkt, etwa 0,15x0,25 cm groß, anfangs mit weißer Wolle. Randdornen 6-14, 0,2-0,6 cm lang, steifborstig bis feinnadelig oder nadelig, die oberen am kürzesten, gerade, glatt, strahlend vorspreizend, glasig-weiß bis glasig-gelb, mit brauner oder schwarzer Spitze. Mitteldornen 3-6, 0,4-6 cm oder länger, etwas dicker als die Randdornen, gerade, nach oben gebogen oder lockenartig, stielrund oder kantig, glasig-gelb oder braun, mit dunkleren Spitzen. Blüten erscheinen im April/ Mai im Kranze um den Scheitel, ganze Kränze öffnen sich gleichzeitig, breittrichterig, 1,8-2,4 cm lang, 1,5-2 cm breit, rosa bis karmin oder bräunlich. Fruchtknoten gerundet, nicht erkennbar abgesetzt, weiß oder grünlich. Röhre dick, konisch, grünlich, oben braun. Äußere Blütenblätter zahlreich, keilförmig bis lanzettlich, bewimpert, mit brauner Spitze, bräunlich-rot mit schmalem, hellem Saum. Innere Blütenblätter lanzettlich, 0,9-1,2 cm lang, 0,2-0,3 cm breit, ganzrandig mit langer Spitze, seidigkarmin, zur Basis hin heller, am Grunde weiß. Griffel 1,2-1,3 cm lang, die Staubblätter deutlich überragend, weiß. Narbenlappen 4-6, etwa 0,2 cm lang, hellgelb bis hellgrün. Staubfäden über der Nektarkammer 0,5-0,6 cm ansteigend, aus der Röhrenwand entspringend, zusammengebogen, weiß. Staubbeutel gelb oder hellgelb. Früchte reifen 10-12 Monate nach der Blüte, birnen- bis keulenförmig mit großem haftendem Blütenrest, 1-2,5 cm lang, 0,5-0,9 cm breit, hellrot bis karmin. Samen braun, tropfenförmig bis länglich, etwa 0,1cm lang, 0,08 cm dick. Testa grob gerunzelt. Hilum klein, schmal, braun, subbasal. Die Art ist selbststeril. Feldnummern: Repp. 103, 160, 868, 922, 1354a |