Mammillaria Untergattung Mammillaria 15.Reihe Polyedrae Karwinskiana - Gruppe

309. Mammillaria karwinskiana MARTIUS
Nov.Act.Nat.Cur.16:335.1832

Mammillaria karwinskiana
Mammillaria karwinskiana

Verbreitungskarte Mammillaria karwinskiana
zeigt das Verbreitungsgebiet

Mammillaria fischeri
PFEIFFER
Allg.Gartenz.4:257.1836
Mammillaria virens
SCHEIDWEILER
Allg.Gartenz.9:43.1841
Mammillaria praelii MUEHLENPFORDT
Allg.Gartenz.14:372.1846

Martius` Lateindiagnose:

M. simplex, subcylindrica; mammillis subpyramidato-conicis, aculeis e lana subsenis rectiusculis inferne albis superne sanguineo-sphacelatis, tribus superioribus approximatis; medio maiore toto sanguineo fusco, tribus inferioribus longioribus subpatentibus; lana inter mammillas, floribus rubellis setis eburneis cinctis; stigmate 5-6 radiato. Exempla in nostro horto simplicia, obovato-cylindrica, tres ad quator pollices alta, totidemque crassa, incrementum pollicentur. Radix subsimplex, ramos paucos profert. Mammillae in spiris obliquis hinc 5, 13 et 34 inde 8 et 21 regularibus sunt dispositae, colore obscure et subglaucescenti-viridi, obsolete tetragono-pyramidales, angulis facierum lateralium plerumque iterum in plana minora valde obsoleta applanatis. Areola ovato-orbicularis infra mammillae vericem posita, obsita lana alba, in iunioribus floccosa laxa, in adultioribus perbrevi. Inde surgunt aculei subseni; tres in latere postico approximati magis surrecti, et tres robustiores magis patuli in latere antico; omnes subulati, primo toti sanguineo-fusci, dein, dum adoleverint, ad dimidium superius albi superne sanuineo-sphacelati, excepto omnium summo, qui totus sanguineo-nigricans. Horum aculeorum duo superiores laterales minimi, 2-3 lineas, summus et imus 5-6 lineas metiuntur, laterales inferiores inter hos longitudine intermedii. Lana inter mammillas propullulat alba, floccosa, e medio tandem exserens setas eburneas apice sphacelatas, mammillarum longitudine, quae flores praecedunt. Hi plerumque in circulum dispositi, inter superiores mammillas progerminant, magnitudine florum M. mystacis, attamen non purpurei sed rubelli. Calycis tubis circiter setarum eburnearum longitudine, subcylindricus. Foliola calycina 10 ad 16, ima tubo fere omnino adnata subulata, sequentia altius libera maioraque, lanceolata-acuminata, aristata, integerrima, basi viridi-flavescentia, sursum purpuescentia; sequentia lato-linearia acuta, aristata, ciliata, nervo medio prominulo percursa, ibique purpurascentia, margine albida, glabra, sensim in petala sub-12 eiusdem figurae, sed teneriora, angustiora, brevius aristata, extus medio purpurascentia, caeterum et intus alba, pluriseriata, transeuntia. Stamia multiseriata, duplo breviora, flavescenti-alba, filiformia, in uno flore 112. Antherae parvae, sulphureae, ovatae. Stylus cylindricus, stamina paullo superans, glaber, albidus. Stigma lobis 5-6 linearibus sulphureis tenuiter papillosis. Crescit in regno Mexicano: L.B. de KARWINSKI.

Typus: wurde nicht hinterlegt
Lectotypus: Tafel XXII in MARTIUS, Nov.Ad.Nat.Cur.1832
Typstandort:
Mexico, Puebla, Tlacotepec

Mammillaria karwinskiana scheint auf dem Tempelberg von Tlacotepec bei Tehuacan, Puebla, endemisch zu sein. Sie wurde sonst nirgends gefunden. Die Pflanzen aus Oaxaca sind
Mammillaria confusa.
Backeberg gibt in Die Cactaceae 5:3124(1961) eine sehr gute Abbildung von Mammillaria karwinskiana, wie auch auf Seite 3121 die einer typischen Mammillaria confusa. Unter anderem ist in diesem Fall auch die Blütenfarbe ein wichtiges Unterscheidungsmerkmal. Bei Mammillaria karwinskiana kommen rötlich blühende vor, wie Martius es in seiner Beschreibung von Mammillaria confusa angibt.
Reppenhagen sah im Laufe der Zeit sehr viele dieser Art in Blüte.
Es kommen viele Nuancen vor, aber niemals rötlich blühende.

Wurzeln strangartig.
Körper kugelig, später länglich, einzeln, später dichotomisch teilend, blühfähige Köpfe
6-15 cm hoch, 6-9 cm breit.
Scheitel schwach gerundet, eingesenkt, mit Wolle und Dornen unvollkommen geschlossen.
Warzen eher weitläufig gestellt, von fester Textur, vierseitig pyramidisch, gekielt, 1,2-1,5 cm lang, 0,8-1,2 cm breit, die Spitze schräg abgestutzt, milchend, dunkelgrün.
Axillen mit Wolle und langen, steifen Borsten.
Areolen schief nach unten geneigt, eingesenkt, kreisrund, 0,1 cm Durchmesser, anfangs mit kurzer, weißer Wolle.
Dornen 4-, oft 6, 0,4-1,2 cm lang, nadelig bis pfriemlich, der untere am längsten und dicksten, schwarz oder braun mit schwarzer Spitze.

Blüten erscheinen mehrmals im Jahr im lockeren Kranze in einigem Abstand zum Scheitel, doch niemals viele gleichzeitig, trichterig, 2-2,2 cm lang und breit, weiß oder karminrosa.
Fruchtknoten gerundet, nicht erkennbar abgesetzt, weiß.
Röhre kurz, dick, konisch, weißlich.
Äußere Blütenblätter lanzettlich, bewimpert, mit langer Spitze, grünlich-braun mit hellem Saum.
Innere Blütenblätter breitlanzettlich, 1-1,2 cm lang, 0,2 cm breit, unten bewimpert, mit kurzer Spitze, weiß oder rosa mit bräunlichem oder karminfarbenem Mittelstreifen.
Griffel 1,2-1,3 cm lang, die Staubblätter deutlich überragend, weiß.
Narbenlappen 5-6, 0,2 cm lang, gelblich-grün.
Staubfäden dünn, über der Nektarkammer 0,4-0,5 cm ansteigend, aus der Röhrenwand entspringend, zusammengebogen, weiß oder rosa.
Staubbeutel hellgelb.

Früchte keulenförmig mit großem, haftendem Blütenrest, 2-3 cm lang, 0,5-0,7 cm breit, rot, mattglänzend.

Samen braun, annähernd eiförmig, 0,12 cm lang, 0,1 cm breit.
Testa gerunzelt.
Hilum schwarz umrandet, klein, rundlich, braun, subbasal.
Die Art ist selbststeril.

;
Standortklima:      Temperatur im Jahres-ø      = 18,5ºC
                                    ø Dezember/ Januar           = 15,5ºC
                                    ø April/ Juni                           = 20ºC
Niederschlagsjahresmittel etwa 650 mm. Regenzeit ist von Mii bis Oktober. Es ist ein warmes, subhumides Klima, ohne große jahreszeitliche Temperaturschwankungen und mir ausreichenden Sommerregen.
Feldnummern:      Repp.      98, 1490