|
290. Mammillaria zuccariniana MARTIUS Nov.Act.Nat.Cur.16:331.1832 ![]() Mammillaria zuccariniana ![]() zeigt das Verbreitungsgebiet Martius` Lateindiagnose: M. simplex, cylindrica; mammillis conicis obsolete angulatis; aculeis apice sphacelatis, duobus centralibus ultrapollicaribus, sursum et deorsum versis, tandem lateraliter deflexis cinerescentibus, periphericis 3 vel 4 parvis rectis albis, saepe deciduis; lana alba flores purpureos praecedente, mammillarum parca; stigmate 4-5 radiato. Dicta in honorem Jo. Gerardi Zuccarini, college strenuissimi. Caulis in nostro exemplari simplex, spithamam altus, dense mammillatus. Mammillarum spiras prae aliis conspicuas numero hinc 16 inde 26. Mammillae depresso-conicae, acutae, attamen non exacte conicae, sed superficies in plana nonnulla parum distincta impressa est, angulis tandem obliteralis, 6-7 lineas latae, 4-5 altae; obscure et glaucescente-virides, vulneratae lactescentes. Areola verticalis in mammillis junioribus lana alba floccosa brevi tecta; inde exsurgunt aculei primum gemini; alter superum alterum inferum latus spectans, uterque ab initio inferne albidus sursum purpureus, teres et rectus, postea cinerascens, nonnihil gracilescens et in superiore facie planus, atque dum longitudinem pollicarem, inferior immo maiorem, acquirunt, ad latus deflectunctur. Praeter hos maiores aculeos ad eorum latus serius alii progerminant bini ternive, iique multo minores, 1-3 lineas longi, albidi, sphacelati, recti. Flores in superiore, stirpis parte nunc sparsi, nunc, praesertim provectiore aetate, circulariter in zona axillarum erumpunt, pollicem longi, quam praecedentis speciei magis campanulati, pilis longis albis nonnihil concortis involuti. Ante anthesim, dum emergant, conum efformant multo latiorem quam in praecedentibus, et quasi ventricosum. Foliola calycina 7-8, lineari-oblonga, acuta dorso purpurascenti-fusca, margine tenuiore rosea, in tenuissimum mucronulum porrecta, 5-6 lineas longa, medio, sesquilineam lata. Petala numero dupla, e tubo inter mammillas recondito campanulato-expansa, angustiora et longiora quam foliola calycina, lineraria, nitida, purpureo-rosea, nervo medio in parvum mucronem abeunte obscuriore. Stamina numerosa. Filamenta 2-3 lineas longa, subulata alba. Antherae ovato-globosae, pallide flavae. Stylus teres, apice roseus, inferne albus. Stigma flavum, cruribus erectis 4 v. 5 pyramidalibus dorso medio sulcatis. In regno Mexicano, L. B. de KARWINSKI. Typus: wurde nicht hinterlegt Typstandort: wurde nicht angegeben Über das Vorkommen sagt Martius weiter nichts. Erst spätere Autoren sprechen von Ixmiquilpan in Hidalgo und Britton & Rose sehen in ihr die Pflanze, die Palmer 1905 in der Sierra Alvarez fand. Dieser Ansicht schließt sich auch Reppenhagen vorerst an und beschreibt im Folgenden, wie er sie 1976 in San Francisco fand: Wurzeln strangartig. Körper später länglich, zylindrisch, einzeln, blühfähige Köpfe 4-20 cm hoch, 4-14 cm breit. Scheitel gerundet, eingesenkt, mit Wolle und Dornen, die aus der Wolle ragen, geschlossen. Warzen eher weitläufig gestellt, von fester Textur, konisch, 0,8-1 cm lang und breit, die Spitze abgestutzt, milchend, dunkelgrün, matt. Axillen mit weißer Wolle. Areolen nach unten geneigt, eingesenkt, 0,3 cm lang, 0,2 cm breit, anfangs mit Wolle. Dornen 2-6, oft 4, 0,3-1,8 cm lang, nadelig, der untere am längsten, gerade, glatt, mit verdicktem Fuß, vorspreizend, braun bis schwarz, unten heller. Blüten im Habitat im Dezember im Kranze nahe dem Scheitel, mehrere öffnen sich gleichzeitig, bauchig-trichterig, 1,8-2 cm lang und breit, magentarot. Äußere Blütenblätter linearlanzettlich, ganzrandig, rotbraun mit weißem Saum. Innere Blütenblätter lanzettlich, ganzrandig, bräunlich-rot mit karminfarbenem Mittelstreifen. Griffel dick, weiß, oben rosa. Narbenlappen 4-6, rosa oder rötlich. Staubfäden weiß bis rosa. Staubbeutel hellgelb. Die Blütenbeschreibung erfolgt nach KRAINZ. Früchte reifen etwa 10 Monate nach der Blüte, keulenförmig mit kleinem, haftendem Blütenrest, 1-2 cm lang, 0,3-0,5 cm dick, karminrosa, unten weiß. Samen braun, tropfen- bis nierenförmig, etwa 0,12 cm lang, 0,1 cm breit. Testa flach gerunzelt. Hilum schwarz umrandet, lang, schmal, weiß, subbasal. Die Art ist selbststeril. Feldnummer: Repp. 1240 |