----------------------- Quo vadis, Polsko? -----------------------

			    polityczny galimatias

        Ôledzâc  w  ostatnim  czasie wypowiedzi  naszych
     polityków, tematy programów publicystycznych, artykuîy
     prasowe, zaobserwowaê moûna przewagë spraw dotyczâcych
     gîównych  kierunków  polskiej  polityki  zagranicznej.
     Przewaûajâ  gîosy aprobaty dla polityki rzâdu, ale nie
     brakuje  równieû gîosów krytyki, zarzucajâcych polskim
                  dyplomatom maîâ skutecznoôê.


        Obecnie wymieniê moûna cztery priorytety polskiej dyplomacji.  Jest
     to   bezpieczeïstwo   naszego   kraju,   kwestia  czîonkostwa  w  Unii
     Europejskiej,  polityka  wobec  wschodnich  sâsiadów  i  krajów Europy
     Ôrodkowo-Wschodniej.    Wokóî   tych   problemów   toczâ  sië  rozmowy
     miëdzynarodowe, które byê moûe przyniosâ Polsce konkretne korzyôci.

        Po  upadku muru w Europie wszystko sië zmieniîo, trafne jest zdanie
     wypowiedziane  przez  H.Arendt,  ûe "w  historii  nawet najtrudniejszy
     koniec epoki jest zarazem wielkâ obietnicâ"...

        Tak  staîo  sië  w  przypadku païstw byîego bloku socjalistycznego,
     które  dâûâ  do  rozwoju  peînej  demokracji.  Przepaôê,  jaka  dzieli
     spoîecznoôci wschodnie od zachodnich, jest ogromna.  Nie jest to tylko
     bariera   spoîeczno-gospodarcza,   ale  przede  wszystkim  polityczna.
     Zaobserwowaê   to   moûna  na  konferencjach  miëdzynarodowych,  gdzie
     rozstrzygajâ  sië  najwaûniejsze  sprawy  dotyczâce  ksztaîtu obecnych
     stosunków  miëdzypaïstwowych,  toczâcych  sië  konfliktów itp.  Polska
     bierze  w  nich  czynny  udziaî, ale czësto jest to aktywnoôê pozorna.
     Wszelkie  waûne  decyzje  zapadajâ za aprobatâ païstw, które od wieków
     majâ miano mocarstw.

        Przykîadem  jest  chociaûby  przyjëcie Polski do Unii Europejskiej.
     Ûadne  z  païstw  dwunastki  nie chce jednoznacznie opowiedzieê sië po
     naszej  stronie,  jesteômy  dla  nich za sîabym partnerem.  Wypowiedzi
     polskich  polityków,  ûe  moûe to nastâpiê za 10 lat,  mogâ pozostaê w
     sferze  marzeï.  Jeûeli to nastâpi, to dopiero okoîo 2010 roku, a wiëc
     nieprëdko...

        Podobnie  jest  z przystâpieniem RP do NATO.  Po rozwiâzaniu Ukîadu
     Warszawskiego pozostaliômy bez ûadnych sojuszników.  Wtedy zrodziî sië
     pomysî   zawiâzania   "Grupy Wyszehradzkiej",   która  jest  gwarantem
     bezpieczeïstwa,  ale  to  za  maîo.   Natomiast  NATO  byîoby  dla nas
     perspektywâ  na  bezpieczeïstwo  miëdzynarodowe  o  wiëkszym znaczeniu
     politycznym  niû  "Grupa".   I w tym przypadku termin przystâpienia do
     Paktu  jest  bardzo  odlegîy.   Propozycja "Partnerstwa  dla  pokoju",
     podpisanego  przez  nasze païstwo, tîumaczona jest jako przedsionek do
     struktur  NATO.  Optymistycznie przyjëta zostaîa na spotkaniu w Pradze
     z  przywódcami "Grupy Wyszehradzkiej",  deklaracja  prezydenta  USA, w
     której stwierdziî, ûe nie ma problemu, czy païstwa te zostanâ przyjëte
     do  NATO.  Jedyny problem "kiedy i jak to sië stanie ".  Stanie sië to
     nieprëdko,  poniewaû  Rosja nie jest przychylna temu projektowi.  Jest
     to  obecnie  jeden z najwaûniejszych problemów do rozwiâzania w ramach
     stosunków Polski wobec wschodniego sâsiada.

        Polityka  zagraniczna  Rosji  zmierza  do  przywrócenia  jej strefy
     wpîywów  w  Europie  Ôrodkowo-Wschodniej.   Rosyjskie  veto  przeciwko
     przyîâczeniu  sië païstw tego rejonu do NATO zostaîo poparte groúbami.
     W  liôcie skierowanym do rzâdów USA, Anglii, Francji, Niemiec czytamy:
     "...Rosja    jest    gotowa   zîoûyê   oficjalnâ    ofertë   gwarancji
     bezpieczeïstwa  terytoriów  i  granic  oraz   utrzymanie  pokoju w tym
     rejonie...".   Czyûby  znów szykowaî sië dla nas opiekun na wschodzie?
     Powstaje  wiëc  kolejne  pytanie, czy starania najwyûszych osobistoôci
     naszego  païstwa  okaûâ  sië  na  tyle  skuteczne,  aby  zapewniê  nam
     spokojny  byt?   Czy  nasi  politycy  potrafiâ  rozsâdnie oceniê nasze
     moûliwoôci  na  arenie  miëdzynarodowej, a nie mówiê, ûe to nam naleûy
     sië czîonkostwo w NATO, bo to "my" obaliliômy komunizm...?

        Koïczy  sië  czas  liryki  w  polityce  europejskiej, nie ma w niej
     miejsca  na  altruizm.   Païstwa czîonkowskie NATO dyskwalifikujâ dziô
     wschodnioeuropejskich  petentów.   Roônie  nieufnoôê  miëdzy Zachodem,
     który  odniósî  zwyciëstwo,  a ôrodkowoeuropejskimi sâsiadami  Rosji i
     Niemiec,   którzy   mimo  odzyskanej  niepodlegîoôci  znów  czujâ  sië
     pasierbami   historii.    Obyômy  sië  w  tym  wszystkim  odnaleúli  i
     odpowiednio ustawili...

   Edycja:  Piter						Aginiô