38 3PAN TADEUSZ - KSIËGA XIII Czeôê Fagasy. Witam was w nieco pomylonym artykule, który nie jest zwykîym artykuîem, poniewaû jest przepisywany. Wiele razy widziaîem juû w róûnych gazetkach róûne konwersje pewnych dzieî, ale ta jest caîkowicie zajebista i tak mi sië podobaîa, ûe aû postanowiîem sobie kiedyô jâ przepisaê. Teraz mam trochë czasu, wiëc postanowiîem to przepisaê. Wiem, ûe nie jest to nowoôciâ, ale z pewnoôciâ nie kaûdy czytaî XIII ksiëgë "Pana Tadka". Dobra, to do roboty. Z pewnoôciâ trochë sië najebë, ale to nic. W koïcu piszë to dla was. Acha, mam trochë chujowâ kserokopië tego utworu i niektóre wyrazy sâ pojebane, szczególnie na koïcach stron, wiëc czasami bëdë musiaî zaimprowizowaê i wymysleê brakujâcy wyraz lub wymysleê jakâô koïcówkë... 3"PAN TADEUSZ - XIII KSIËGA" 2(Noc poôlubna Tadeusza i Zosi) Pan Tadeusz wszedî pierwszy, drûâcymi rëkami Drzwi za sobâ zatrzasnâî. Ach, nareszcie sami. Ach! Zosiu, ach! Zosieïko jak mi niewygodnie Popatrz jak tu odstaje, popatrz na me spodnie. Zosia îzy rzewne roni i za pierô sië chwyta, Ûe to byîa dzieweczka z chîopcem nieobyta Nie wiedziaîa zaiste, czy sië ma caîowaê Ze swym mëûem, czy pîakaê, czy pod ziemië schowaê. Stoi tëdy i milczy, Tadeusz pomaîu Jâî sië przygotowywaê do ceremoniaîu. Od chwili, gdy ichõlubna przywiozîa kareta Tadeusz miaî myôl jednâ - myôl ta to mineta (Sztuka wówczas na Litwie nikomu nie znana. Dziô juû rozpowszechniona, ale ûle widziana Przez strzegâce cór swoich stateczne matrony I ksiëûy, którzy nieraz ganiâ jâ z ambony). Bo Tadeusz we Francji dîugie lata bawiî I wielce sië w Ûyciu sztuki owej wprawiî, Niezmiernie lubiî lizaê, wyraûaî mniemanie, Ûe mineta o wiele przewyûsza jebanie, Bo kutas zmysî dotyku jedynie posiada, Jëzyk zaô równieû smakiem prócz dotyku wîada, Poza tym wszystkie zmysîy za wyjâtkiem sîuchu Speîniajâ pewnâ rolë, kiedy jëzyk w ruchu. Na przykîad podniebienie ... a i wzrok sië raczy Tem, czego ôlepy kutas nie zobaczyî Tak myôleê jâî Tadeusz pieôciî swâ Zosieïkë Najpierw jâ z galanteriâ pocaîowaî w rëkë, Na îoûu posadziî i macajâc rëkë, Dwa cycuszki jak pâczki wyczuî pod sukienkâ, Rëkë niûej przesunâî; pod sukienkë wsadziî, I po nóûkach od kolan, aû po udka gîadziî. Wyciâgnâî sië na îoûu przy Zosieïce jak dîugi Wydobyî jeden cycuô, a potem i drugi I poczâî je caîowaê - dîugo, poûâdliwie, Wreszcie usta oderwaî i w nagîym porywie Póî sukienki Zosieïce narzuciî na gîowë, Ôciâgnâî majteczki, dîugie, koronkowe, Dar cioci Telimeny, ku nóûkom sië schyliî I zaciôniëte udka po trochu rozchyliî, Caîujâc je namiëtnie od wewnëtrznej strony, A Zosia zapomniaîa zupeînie obrony, Opór dziewiczej trwogi zaraz odrzuciîa Nóûki jak tylko mogîa, tak je rozstawiîa I chowajâc w poduszki zawstydzone lice Pokazaîa mëûowi caîâ tajemnicë Co ukryîa gîëboko wôród zîocistych wîosów Róûowiaîa niewinnie jak kwiatek wôród kîosów. Tadeusz po mistrzowsku wykonaî minetë. Najpierw lizaî po wierzchu, czujâc tâ podnietë Zaczëîa Zosia wzdychaê, jëczeê, w koïcu krzyczeê. Tadeusz, by jej wiëkszej rozkoszy uûyczyê, Wsadziî gîëbiej, jëzyczkiem jak mîynkiem obracaê, Rëkami jâ od doîu, aû do góry macaî, Przy czym jëzyk coraz gîëbiej wpychaî Obracajâc jëzykiem coraz ûywiej, gîodniej, Wreszcie zajëczaî cicho i spuôciî sië w ... spodnie. Chwilë cicho poleûaî i odpoczâî krzyne Tulâc nozdrza i usta w zîocistâ gëstwinë. Wreszcie podniósî sië z îoûa, odszedî od Zosieïki I z lekka ocierajâc wîosy grzbietem rëki Jâî sië ûywo rozbieraê. Zdjâî pas z kutasami, Õciâgnâî kontusz i ûupan, buty z cholewkami, Koszule zdjâî przez gîowë, hajdawery zîoûyî, A gacie przemoczone na krzeôle poîoûyî. Wreszcie usiadî na îoûu, odsapnâî troszeczkë. Po jajach sië pogîaskaî, spojrzaî na ûoneczkë; Suknia na twarz rzucona zasîaniaîa lice Odsîaniajâc cycuszki, pëpuszek i pice. Widok ten znów krew wzburzyî w panu Tadeuszu, Choê sië dopiero spuôciî, nabraî animuszu. Jâî rozbieraê ûoneczkë, sposobiê posîanie By tym czasem poczekaê, aû mu kutas stanie. Zosieïka odrzuciwszy juû wstydliwoôê wszelkâ Na chuja spoglâdaîa z ciekawoôciâ wielkâ, Bo dotychczas o chuju niewiele wiedziaîa - Raz od sîuûebnych coô tam usîyszaîa, Drugi raz leûâc w gaju rankiem, w cieniu drzewa, Zobaczyîa przypadkiem jak sië chîop odlewa, W grubej garôci trzymajâc jakiô przedmiot wielki I strzâsajâc na liôcie ostatnie kropelki I ciocia Telimena coô jej tîumaczyîa, Lecz Zosia nie sîuchaîa, strasznie sië wstydziîa, A teraz,þona bëdâc, dziewczâtko uznaîo, ûe ôwiëty obowiâzek zbadaê sprawë caîâ, Wiëc spytaîa: "A to co? I do czego sîuûy? Przed chwilâ taki maîy, teraz taki duûy, O! jak to sië rozciâga, jak to sië rozwija, Dîugi taki i gîadki, niczym gësia szyja. - A cóû go to u doîu tak îadnie przystraja?" Rzekî Tadeusz z powagâ: "Zosiu to sâ jaja, A to co cië w tak wielkie wprawiîo zdumienie, Zwie sië (gdy obyczajnie nazwa) - przyrodzeniem. Kutasem takûe zwane, chociaû czësto bywa, Ûe pospólstwo i chîopstwo chujem to nazywa. Przy tym istniejâ inne przezabawne sîowa... A dziwne to bo przecieû rëka albo gîowa, Choê wiëksze i waûniejsze, jednâ nazwë majâ, Jego zaô niewielkiego, róûnie nazywajâ, Naraz tylu mianami, Sëdzia nieraz zrzëdzi: "Jak sië gorâc zaczyna, to mnie kuka swëdzi". Podkomorzy zaô waîem kutasa nazywa, A Wojski zaganiaczem go nieraz przezywa, Maciek mówi wisielec, bo juû staê nie zdoîa, A Gerwazy na chîopskie dzieci nieraz woîa: "Nie baw sië Wojtuô ptaszkiem". Jankiel cymbalista Zwie go smokiem lub bucem i rzecz oczywista Jeszcze dziwniejsze nazwy ludzie wymyôlajâ, Uîani go na przykîad pytâ nazywajâ." Tak wyjaôniî Tadeusz te sprawy powoli, A potem wytîumaczyî jak kutas pierdoli, I chcâc poprzeê naukë stanowczym przykîadem Zaczâî wpychaê... na próûno, chociaû ruszaî zadem. Choê sapaî, choê sië pociî, chuj sië nie zagîëbiaî Zdumiaîo to mîodzieïca, ûe po prostu zdëbiaî. Jebiâc dotychczas kurwy z francuskiej stolicy, Lub nadobne szlachcianki z caîej okolicy, Nie miaî dotychczas sprawy z prawdziwâ dziewicâ, Z ciasnâ, nie wyrobionâ i zamkniëtâ piczâ Co nie zaznaîa jeszcze kutasa ûadnego Wiëc gdzieûby sië tam zmieôciî taki chuj jak jego. Bo nie byîo na ówczas poôród wszystkich ludzi , Ni w Polsce, ni na Litwie ni na Ôwiëtej Ûmudzi, Ani wôród drobnej szlachty, ni wielkich dziedziców, Ani tez wôród Horeszków, ani wôród Sopliców, Ani wôród Radziwiîîów - ksiâûât przepotëûnych, Ani tez wôród Dobrzyïskich, znakomitych, mëûnych, Ni wôród Bartków i Maêków - braci doborowej, Ni wôród caîej rozlicznej szlachty zaôciankowej, Nikt tak wielkiego chuja wówczas nie posiadaî. Dumny byî zeï Tadeusz i dzielnie nim wîadaî, A do dumy takowej miaî sîuszne powody, Bo na chuju mógî podnieôê peîne wiadro wody. Chuj Tadeusza mierzyî jedenaôcie cali, Gruby jak rëka w kiôci, twardy jak ze stali, Zahartowany w trudzie, co rzadko sië kîadzie, Zdobny w jaja wielkie jak dwa jabîka w sadzie. Jeden tylko Gerwazy za czasów mîodoôci... Sîynâî ponoê z kutasa podobnej wielkoôci. I dziô jeszcze ûartujâc szlachta pytlâ, Co ma wiëksze Gerwazy: scyzoryk czy jaja. Otóû të pytë chciaî Tadeusz Zosi Na siîë wepchnâê, ômiechem sië zanosi Zosieïka, tak sië bawi, ômieje do rozpuku I jak dziecina woîa: "a kuku, a kuku". Nagle schwyciwszy zrëcznie kutasa do rëki Zanuciîa przekornie sîowa tej piosenki: "Do dziury myszko, do dziury, Bo cië tam zîapie kot bury, A jak cië zîapie w pazurki, To cië obedrze ze skórki". "Myszka?" - krzyknâî Tadeusz - "cóû to za myôl dzika Nazwaê sobie ot myszkâ, tego oto ûbika. Ja ci myszkë pokaûë, zaraz poûaîujesz, Tak mówiâc, powstaî z îóûka i wyszedî z pokoju Do przedsionka, gdzie staîa peîna beczka îoju, Peînâ rëkë zaczerpnâî, natîuôciî kutasa, Ûeby bîyszczaî jak wielka czerwona kieîbasa. Do pokoju powróciî, zaraz legî na îoûe, Pomacaî dziurkë rëkâ, palcami poszerzyî, Przytknâî równo kutasa, popchnâî i uderzyî, Rozwarîy sië podwoje, coô tam z cicha trzasîo I wjechaî chuj w pizdë, jak nóû wjeûdûa w masîo. Zabolaîo Zosieïkê, aû sië popîakaîa Râczëta zaîamujâc gwaîtownie krzyczaîa: "Wyjm, pan, wyjm natychmiast, to okropnie boli!" Tadeusz jej nie sîuchaî, jebie, rûnie, pierdoli, Rëce pod pupkë wîoûyî i mocno je zîâczyî, Dymaî, râbaî, chëdoûyî, aû wreszcie zakoïczyî, Piëciokrotnie mistrzowsko zabawë powtórzyî Piëê razy teû sië spuôciî, aû sië w koïcu znuûyî. Ûonë na bok odrzuciî jako sprzët zuûyty, Lecz kutas jeszcze sterczaî, wielki chociaû syty. Wnet tez ôwitaê poczëîo, Tadeusz zmëczony Jak na mëûa przystaîo, legî dupâ do ûony. Koîdrë na grzbiet nacisnâî, w jaja sië podrapaî, Twarz do ôciany odwróciî i mocno zachrapaî. Ale Zosieïka nie ôpi, leûy na posîaniu, Oczëta ma otwarte, nie myôli o spaniu. Przedtem dziewicâ bëdâc, tak bardzo sië baîa, Lecz teraz gdy przywykîa to by jeszcze chciaîa, Chce obudziê maîûonka, lecz Tadeusz chrapie, Tuli sië wiëc do niego, za kutasa îapie, Do góry go uniosîa, palcami ujëîa, Obudziî siê Tadeusz i z uômiechem prawi: "Spójrzcie no na të plotkë, jak jâ kutas bawi" Mówiî kapitan Rykow: "toû powiadam piëknie, Baby chujem nie straszcie, bo sië nie przelëknie U najwiëkszych rycerzy chuj sië boi". Ale twoja Zosieïko, bez twojej urazy Zrozum, ûem tej nocy spuôciî juû szeôê razy, Trzeba chuja oszczëdzaê, pozwól mu odsapnâê, Mogë ci jeôli pragniesz znów minetë chlapnâê. Lecz lepiej daj mu spoczâê, póûniej znów kochanie Weú go trochë do buzi, a na pewno stanie. I wtedy ci pokaûë figle rozmaite, W Paryûu wyprawiano sztuki wyômienite: Przed lustrem, na siedzâco, albo na stojaka, Lub teû konno na chuju, na boku, na raka, Moûna tez miëdzy cycki, lub teû na podnietë, Nie wadzi sië wykonaê podwójnâ minetë, Jeôli wiesz co to znaczy... lecz Zosiu kochana Zaraz sië pobawimy, zaczekaj do rana, Bo miëkki kutas nie daleko zajdzie. Tak mówiî, a Zosieïka oczëta zamknëîa, I tulâc sië do niego powoli zasnëîa. I ôniîa o niezmiernych rozkoszach zamâôcia Których zazna w latach maîûeïskiego szczëôcia. przepisaî: 3HIV(brator) of SCUM PS: I co - podobaîo sië? Jeûeli choê raz sië zaômiaîeô to znaczy, ûe nie na darmo to przepisywaîamem i pociîem sië bardzo...