{1             Beyond Dawn
{1      "Electric Sulking Machine"
{2            (Peaceville)
{03


Nie  jestem sobie w stanie przypomnieê
kiedy   ostatnio  wyszîa  jakaô  pîyta
caîkowicie      niemal      pozbawiona
elektroniki.   W  dzisiejszych czasach
kaûdy     zespóî    uûywa    klawiszy,
syntezatorów   i   innych   pudeîek  z
krzemowymi  bebechami,  ûeby jak mówiâ
"dodaê muzyce przestrzeni".  I nagle w
1999 roku wychodzi sobie pîyta, której
zwykli   'zjadacze  muzyki'  nie  bëdâ
mieli  szansy  nawet zauwaûyê.  Coô co
na  pierwszy  odsîuch  wydaje  sië byê
wyciâgniete     niemal     wprost    z
progresywnej   muzyki   lat   70-tych.
Niewiele   zespoîów   w   dzisiejszych
ztechnologizowanych    czasach   uûywa
takich   'dziwnych'  instrumentów  jak
trâbka  czy  puzon.   Moûe z wyjâtkiem
przedstawicieli  nurtu  post-rockowego
jak  na przykîad Tortoise.  W anonsach
reklamowych     opisywano    "Electric
Sulking   Machine"   jako  wspóîczesny
odpowiednik epokowego "Red".  Nie mogë
sië  z tym do koïca zgodziê, bo gdzieû
wokalom    do   Wettona,   a   partiom
gitarowym  do  Frippa,  ale  coô w tej
pîycie jest, jakiô klimat wypeînionego
dymem  papierosowym klubu, gdzie kilku
muzyków  przygrywa niespokojne melodie
-   jakaô   'psychodelia'.    Z  kaûdâ
odsîonâ  pîyta  odkrywa  swoje kolejne
oblicza,   nie  jest  chyba  do  koïca
prawdâ   brak   krzemowych  pudeîek  w
produkcji  albumu.   Ale  uûyte sâ one
tak  sprytnie, tak ôwietnie ukryte pod
gitarami,  perkusjâ i basem, ûe prawie
niewyczuwalne.     Beyond    Dawn    w
przewrotny   sposób   drwi   sobie   z
wspóîczesnych   trendów   i  nurtów  w
muzyce.   Przykîadem  moûe  byê  utwór
"Addictions  Are  Private",  wôród jak
najbardziej    progresywnych    partii
gitarowych na ûywych bëbnach zagrywany
jest     rytm     jakby    ûywcem    z
drum'n'bassowego  numeru.  Niby pasuje
to  jak  piëôê do nosa, ale jednak, to
dziaîa.  Natomiast kompozycja "Pop ist
Verboten"    zaczyna   sië   dúwiëkiem
rozpëdzajâcego  sië  twardego  dysku i
szumem  komputerowego  zasilacza czyli
czegoô  co w dzisiejszych czasach jest
powszechnym narzëdziem kaûdego muzyka.
W    akompaniamencie   tych   dúwiëków
zaczyna   sië  caîkowicie  akustyczna,
nastrojowa,  prosta  gitarowa  ballada
pozbawiona     jakichkolwiek    innych
dúwiëków,  po  prostu  gitara i wokal.
Gdy milknâ dúwiëki, ktoô robi 'pstryk'
i    buczenie   wieûowej   konstrukcji
zanika.   Zabawa  dúwiëkami,  wewnâtrz
wkîadki  jest napis "play music - make
song  about  music".   Coô w tym jest.
Nieco   bardziej   eksperymentalnie  i
zarazem         nieco         bardziej
'elektronicznie'  brzmiâ  takie utwory
jak   "Aage",  choê  ciâgle  wiëkszoôê
dúwiëków     pochodzi     z     ûywych
instrumentów    to   wydaje   sië   ûe
specjalnie je zsamplowano i uîoûono by
brzmiaîy     'elektronicznie'.     Ale
charakterystycznym znakiem Beyond Dawn
sâ     te    bardzo    'crimsonowskie'
psychodeliczne    ballady    okraszone
wspaniaîymi partiami trâbki czy puzonu
("On  The  Subject of Turning Insane",
"Fairy  Liquid"  czy "Cigarette").  To
juû  trzecia  pîyta  Beyond  Dawn  i z
kaûdym  podejôciem ich muzyka dojrzewa
i  objawia  nowe  lub pokryte patynâ i
dawno   zapomniane  elementy.   Ogólny
nastrój  albumu  jest  melancholijny i
peîen  zadumy.   Szkoda  ûe we wkîadce
brak  tekstów,  choê  wîaôciwie wokale
nie  odgrywajâ  tak  waûnej  roli  jak
dúwiëki,  sâ  jakby ich uzupeînieniem,
kolejnym  instrumentem.  Co sië dzieje
z  dzisiejszym  rockiem  progresywnym?
Do   czego  to  doszîo,  ûeby  zespoîy
wywodzâce sië ze sceny metalowej graîy
bardziej   progresywnie  od  niejednej
formacji     uznanej     na     scenie
'progresywnej'?    Gdzieô  te  gatunki
zaczynajâ  sië mijaê, a najbardziej po
progresywnej stronie jest Beyond Dawn.

{3Ocena:  9


{2B.