{1               Tiamat
{1        "Skeleton Skeletron"
{2           (Century Media)


Tytuî    powinien    brzmieê:     "Jak
utalentowani ludzie rozmieniajâ sië na
drobne".    Ûeby   na  dziesiëciolecie
istnienia  strzelaê  sobie samobójë...
Caîe  szczëôcie ûe caîa pîyta nie jest
tak  tragiczna jak promujâcy jâ utwór.
A wszystko wziëîo sië z tego ûe Tiamat
w  1997  roku  wydaî  pîytë  genialnâ,
która   najwyraúniej  przerosîa  swoje
czasy.     Na    Metalmanii'97   gdzie
wîaôciwie   po   raz  pierwszy  Tiamat
zagraî  nowy materiaî na ûywo, reakcja
gîupich  metali byîa aû nadto wyraúna,
choê  prawdë  mówiâc  nie spodziewaîem
sië ûe zapowiada to nastrój w jakim ta
pîyta  zostanie  powszechnie odebrana.
Padaîy  obelgi  typu  "techno", "disco
polo"   czy  "spierdalaê".   Wiëkszoôê
osób  opuôciîa koncert, ludzie myôlâcy
pozostali.    Potem  zaczëto  zarzucaê
Edlundowi  komercjalizacjë,  bezmyôlne
kopiowanie     Pink    Floyd    (???).
Zaszczuto     biedaka.     Zapowiadana
wczeôniej  pîyta  z  remiksami w koïcu
nie  ukazaîa  sië.  A sam Edlund znowu
zapadî   w  dîugi  letarg.   Myôlë  ûe
Tiamat   a.d.99   nieôwiadomie   ulega
tamtej  nagonce.   Sâdzë  ûe "Skeleton
Skeletron"  miaî  byê ciëûki, wyraúnie
ciëûszy  od  swojego poprzednika, tyle
ûe  sam  Johan  Edlund w 1999 roku juû
nie potrafi zagraê choêby tak jak piëê
lat  wczeôniej.  Za daleko wpuôciî sië
w  elektronikë  i  bardzo  odlegîe  od
metalu  klimaty.   I co z tego wyszîo.
Rachityczny  i niespójny materiaî.  To
co  najbardziej  rzuca  sië  w  uszy i
jednoczeônie   najbardziej   razi   to
tekturowe   i   beznamiëtne  brzmienie
gitar   rodem  z  typowo  poprockowego
gówna,  które  pîynie  z  telewizji  i
radia.    Takie   typowo  rockowe,  no
bardziej   obraúliwie   sië   nie  da.
Przykîadem    wyômienitym    jest   tu
singlowy   "Brighter  Than  The  Sun".
Elektronika  teû  jakoô  kuleje,  taki
ômierdzâcy      kompromis     pomiëdzy
zimnofalowymi   brzmieniami   a  nieco
bardziej soczystymi klawiszami znanymi
juû dobrze z poprzednich pîyt Tiamatu.
Nie  mogë  jednak  powiedzieê  ûe caîa
pîyta   jest   taka   sîaba,   sâ   tu
niewâtpliwie   jasne  momenty  jak  na
przykîad  "To  Have  And To Have Not",
nie trzeba ostro ûeby byîo îadnie.  No
i  dwa utwory dla których zdecydowaîem
sië   jednak  nabyê  të  produkcjë,  z
jednej  strony  "For  Her  Pleasure" z
fantastycznymi  gitarami,  tak wîaônie
powinny brzmieê wiosîa, ôwietny riff z
polotem,    dlaczego   tylko   w   tym
utworze???  No i chyba najpiëkniejszy,
zamykajâcy  ten  album  utwór  "Lucy",
wîaôciwie        bezgitarowy        ze
wspóîgrajâcymi    ze   sobâ   partiami
klawiszy  i  perkusji.  Jest w tym coô
niestandartowego,  co trudno okreôliê,
brzmi  jakoô  dziwnie, raz sië wznosi,
raz  opada,  ale idealnie wpada w moje
ucho,  a kiedy w drugiej czëôci utworu
wchodzi       urzekajâca      tekstura
fortepianowa   ja   jestem  ugotowany.
Jest  to  jeden z najdîuûszych utworów
na  pîycie i trwa...  5:17 - straszne.
Dlaczego dobre momenty sâ tak krótkie,
a   zîe   tak  samo  dîugie?   Szkoda.
Przynajmniej  tekstowo Edlund utrzymaî
równy   poziom,   zresztâ   od   dawna
uwaûaîem  ûe  jest  on ôwietnym poetâ,
teksty   sâ   jak   zwykle   u   niego
enigmatyczne, intrygujâce i ukrywajâce
za  woalem  przenoôni i symboli bardzo
osobiste  przeûycia.  To úle ûe wyszîa
ta pîyta, bo teraz do kaûdej nastëpnej
bëdë podchodziî z bardzo duûâ rezerwâ.
Moje   zaufanie   w   Tiamat   zostaîo
zachwiane   i   ta   rysa   na  zawsze
pozostanie.  A sam Edlund nie zasîuûyî
na  takâ  pîytë,  choêby  nie wiem jak
bardzo  twierdziî ûe jest zadowolony i
wîaônie tego chciaî.

{3Ocena: 7 (ledwo)


{2B.