{1             Pete Namlook /
{1      Higher Intelligence Agency
{1             "S.H.A.D.O 2"
{2                 (Fax)


Mam  tutaj powaûny problem z tâ pîytâ,
gdyû  nie  jestem w stanie odpowiednio
zdefiniwaê     gatunku     jaki    ona
reprezentuje.    Na   pewno   jest  to
elektronika, bez wâtpienia.  Natomiast
gdybym dalej chciaî spróbowaê okreôliê
konkretny  odîam  elektroniki, mógîbym
byê  opatrznie  zrozumiany.  Z jedenej
strony moûna by powiedzieê, ûe jest to
coô   w   rodzaju  intelligent  techno
(podobno   jest   taki  gatunek),  ale
{04 wymieniajâc  termin  'techno'  krzywdë
bym   tylko  uczyniî  tej  pîycie.   Z
drugiej  strony mógîbym napisaê, ûe to
ambient, ale miaîbym poczucie miniëcia
sië   ze   stanem  faktycznym  (to  ze
wzglëdu  na  spore 'ubeatowienie' tego
materiaîu),   a   fanatycy   koncepcji
enowskiej  mogliby  zrobiê mi krzywdë.
Niesamowita   jest   to   kolaboracja.
Bobby  Bird  (z  HIA)  oraz ambientowy
klasyk  Peter Kuhlmann.  Bird zapewnia
tej  pîycie  owo 'ubeatowienie', peîno
tu  smakowicie  znieksztaîconych linii
perkusyjnych, dziwnego elektronicznego
'pikania'  oraz ômiesznych na pierwszy
rzut   ucha   'ômajtniëê'.    To  jest
podkîad.   Kuhlmann z kolei robi to co
umie  najlepiej,  zapewnia  przepiëkne
ambientowe  melodie,  które  pozwalajâ
wsunâê   sië  pomiëdzy  fale  dúwiëków
dobiegajâce  z  gîoôników  i  daê  sië
ponieôê     w     takt    oscylujâcych
czëstotliwoôci.  Cztery utwory.  Ûaden
poniûej  dziesiëciu  minut.  To typowe
dla  Fax'u  dîugie  formy.   Koncepcja
ukîadania   utworów  jest  podobna  do
pierwszej  czësci  S.H.A.D.O wydanej w
1997   roku.    Utwory  rozwijajâ  sië
bardzo powoli, z poczâtku muzycy jakby
'testujâ'   róûne   figury  zîoûone  z
elektrobeatu i tych pipczeï, ômajtniëê
jakby   próbujâc   znaleúê  odpowiedni
pattern.    Po   jakimô   czasie  (raz
dîuûszym,   raz   krótszym)  nastëpuje
kumulacja tych fraz i wszystko zaczyna
sië  krëciê  na  powaûnie.   Kiedy  po
chwili      wchodzi      namlookowska,
rozpoznawalna  na  milë  syntezatorowa
melodia,  sîuchacz  juû jest w puîapce
(oczywiôcie pod warunkiem sîuchania, a
nie  jedzenia  obiadu).   S.H.A.D.O  2
jest  trochë bardziej przystëpne, gdyû
momenty  eksperymentowania z podkîadem
sâ  tu  znacznie krótsze niû te sprzed
dwóch  lat.   Wiëkszy  nacisk poîoûono
jednak  na  melodykë  i  harmonië.   I
wîaônie  z tego wzglëdu tak kocham ten
album,  nie widzë moûliwoôci ûeby choê
póî-inteligentny            entuzjasta
elektroniki i dobrych melodii mógî nie
zakochaê  sië w tych dúwiëkach.  Nawet
bardzo eksperymentalny (wrëcz stojâcy)
czwarty utwór nie jest w stanie zmâciê
mojej  opinii  na temat tej pîytki.  A
zgodnie z obyczajami panujâcymi w Fax,
wydawnictwo ma limitowany nakîad (2000
kopii).   Nie  bëdzie to wiëc hit, a z
powodzeniem   mógîby  sië  sprzedaê  w
przynajmniej    trzykrotnie   wiëkszym
nakîadzie.   Obok "Hed Nod Session 01"
Harrisa,     jest     to     najlepszy
elektroniczny album roku 1999.

{3Ocena: 9


{2B.