4101Ministry (Warner)
00

  Ile  to  juû  lat  minëîo?   Trzy, z
lekkim okîadem.  Piszë o tym zespole z
nieukrywanym   sentymentem,   gdyû   w
burzliwych latach 1990-1994 byî to dla
mnie  absolutny zespóî numer jeden (no
moûe  na  spóîkë  z  Faith  No More) w
szeroko  pojëtym metalu.  Ktoô wówczas
poûyczyî  mi  fatalnie nagranâ taômë z
"The  Land  Of  Rape  And  Honey" - te
brudne     dúwiëki,     przestery    i
znieksztaîcone  wokale  weszîy we mnie
jak   w   masîo.    Nie  wszyscy  moûe
pamiëtajâ  ale byîy to czasy piractwa,
lecz  mimo  to  moûna  byîo  w  Polsce
dorwaê  niektóre wydawnictwa Ministry.
Gdy  nadszedî  rok 1992 i pîyta "Psalm
69"  ja juû byîem ugotowany.  Pamiëtam
nawet  ûe  dawaîem ogîoszenia szukajâc
brakujâcych  pîyt  i  przede wszystkim
91810
















tekstów  do  utworów  (oni  nigdy  nie
zamieszczali   "lyricsów").    Dopiero
cztery   lata   póúniej   ukazaîa  sië
nastëpna  pîyta  "Filth  Pig", to byîa
wiosna  1996  (coô  w  tym stylu).  Po
trzech  latach  (z okîadem), w czerwcu
1999    uderzyli    ponownie.    Pîyta
zatytuîowana  dosyê  przewrotnie "Dark
Side  Of  The Spoon" jest zedcydowanie
sterylniejsza  niû  jej poprzedniczka,
nie    ma    juû   tylu   brudów   czy
znieksztaîceï   przez  co  wydaje  sië
nieco  lûejsza.   Mimo to po pierwszym
przesîuchaniu   wydaje  sië  byê  doôê
trudna   i   maîo  przystëpna.   Kilka
pierwszych   utworów  wydaje  sië  byê
standardowâ "ministerialnâ" przystawkâ
dla   starych   fanów,  jednak  juû  w
numerze  "Eureka  Pile"  zaczynajâ sië
dziaê   rzeczy   ciekawe  i  nowe  dla
Ministry.   Caîy  czas starajâ sië oni
uciekaê od szufladek typu "industrial"
i   tym  podobnych,  które  w  gîównej
mierze zawdziëczali swoim zamiîowaniem
do   zabawy   z   dúwiëkiem  w  studio
(produkcja  jednej pîyty Ministry trwa
ôrednio  dwa  lata).   Tym razem chyba
najwyraúniej      zaznaczyli     swojâ
odrëbnoôê  od wszelkich sprecyzowanych
gatunków.  Pojawiajâ sië na tej pîycie
przeróûne   "indyjskie"  smaczki  oraz
jazzowe   elementy,   które   o  dziwo
wspaniale   sië   komponujâ  z  trzema
gitarami rozbudowanymi o róûne efekty.
Na  koncertach zazwyczaj uûywajâ dwóch
zestawów    perkusyjnych   (jak   King
Crimson),  w  studiu  të  robotë  moûe
wykonaê  jeden  paîker.  Al Jourgensen
(poîowa zespoîu, druga to Paul Barker)
tym razem zagraî równieû na saksofonie
(ôwietne   partie  w  "Nursing  Home",
"10/10"   i   innych)  oraz  na  banjo
("Nursing  Home").   Poza tym na uwagë
zasîugujâ takûe utwory "Kaif" i "Vex &
Siolence".   Czy  te  hindusko-jazzowe
klimaty  sâ  nowâ ôcieûkâ Ministry czy
teû  chwilowym  zboczeniem  z  gîównej
drogi   to   sië   okaûe  przy  okazji
nastëpnej pîyty.  Na razie ta mnie nie
zawiodîa  i  mimo,  ûe  teraz  juû tak
bardzo  nie  siedzë  w  tych klimatach
uwaûam ten zakup za udany.