BUMERANG #5

Wczoraj   miaīem  porābany  dzieļ.
Czytaīem  magi  od  6  rano do 2 w
nocy.     W   dodatku   skutecznie
przeszkadzali  mi  w  tym  Animal,
Ranger    i    Archangel,   którzy
przychodzili i zatruwali atmosferė
okrutnym  odorem swoich skarpetek.
Gdyby    nie    mój    wiatraczek,
pieszczotliwie zwany "Messerschmit
110",  byīoby  juū po mnie.  Kiedy
skoļczyīem o 2, byīem tak zjebany,
ūe  jak  szedīem  do  īazienki, to
potykaīem  siė o wīasne nogi.  Gdy
wróciīem     z     īazienki     po
symbolicznym   myciu   (dwa   razy
zgubiīem  szczoteczkė  do  zėbów),
rzuciīem  siė na īóūko.  Niestety,
śle wymierzyīem i spierdoliīem siė
na podīogė.  Ponowne wdrapanie siė
na īóūko, zajėīo mi okoīo 5 minut.
Dziō  obudziīem siė rano, rzeōki i
peīen energii i mogė zrobiź to, na
co  mi nie starczyīo siīy wczoraj,
czyli recenzjė piātego numeru Buma
(dobra  Horror,  skoļcz pierdoliź,
do rzeczy!).

Zacznijmy  od kodu.  Jest nawet ok
(obrazki  w tekōcie), ale wszystko
siė  depakuje ciut za dīugo jak na
mój   gust   i   sprzėt   (A1200).
Grafika  cieniutka.   Za to muzyka
jest caīkiem przyzwoita.

Teksty...  Niewiele ich, ale dadzā
siė   czytaź.   Czėōź  artykularzy
Buma  (np.  Lemur) potrafi pisaź z
sensem,  a  to  juū jest coō.  Nie
kaūda   redakcja  nowego  maga  to
potrafi.   Nie  znaczy  to,  ūe  w
Bumie   nie  ma  "kwiatków",  przy
bodaj   trzech   tekstach,   moūna
wypuōciź  kreta  na  spacer (gryps
ten   ukradīem).    Korekta   jest
kiepska.

Podsumowanie:    Bum   to  ōrednia
klasa  poczātkujāca.   Stoi  mniej
wiėcej   na   poziomie  Fastidium.
Czyli   do   maga  na  dzisiejszym
poziomie jeszcze DALEKA droga, ale
na pocieszenie mogė powiedzieź, ūe
niektóre  magi  sā  JESZCZE DALEJ.
Wātpiė teū, czy niedīugo zobaczymy
wiėkszā  poprawė Bumeranga, bowiem
redakcja stwierdziīa, ūe chciaīaby
wydaź  do  koļca roku jeszcze PIĖŹ
numerów...

                 Little Horror