DIGITALE MISDAAD 2 """""""""""""""""" Het hoofd van de sectie computer criminaliteit van de CRI moet lachen om de woorden van Gongrijp. "Hackers breken moedwillig in, met voorbe- dachten rade. Op zoek naar gegevens. Soms leggen ze daarbij hele bedrijven lam en veroorzaken voor miljoenen schade. De opsporing staat op een laag pitje omdat de slachtoffers van hacking zelden bereid zijn aangifte te doen Daarnaast ontbreekt het ons aan technische hulpmiddelen en deskundigheid die bij de opsporing van deze vorm van computer criminaliteit nodig zijn. Al leren we veel uit Hacktic, dat zich regelmatig begeeft op het randje van artikel 140; het aanzetten en gelegenheid scheppen tot crimineel gedrag. Ook de speciale bulletinboards, waarop hackers op grote schaal informatie uitwisselen over toegang tot computer systemen en wachtwoorden zijn van waarde voor ons. We hebben net een groot onderzoek naar hacking afgesloten. Daarin wordt onder andere geconcludeerd: Als je tot 10 kunt tellen, kan je door de hele wereld hacken........ Penthouse nam de proef op de som en vroeg 3 hackers uit de Nederlandse krakers-top-tien met wapenfeiten deze conclusie van het CRI rapport te staven. Binnen een week werd ons bureau bedolven met uitdraaien, vol uiterst gevoelige informatie, afkomstig van o.a: United States Department of Defence in Washington, het hoofdkwartier van de Amerikaanse troepen in Duitsland, het Office of Command Security Europe, de Amsterdamse universiteitscomputer SARA en Dun & Bradstreet (internationaal accoun- tantskantoor). Een van de hackers had het zelfs geschopt tot systeem- beheerder. In die hoedanigheid kreeg hij informatie onder ogen die menig hooggeplaatst militair zou doen kwijlen. Binnen een half uur bleek hij in staat de wachtwoorden van de hele militaire top van SHAPE (Supreme Head- quarters Allied Powers Europe; het Europese NATO-hoofdkwartier) te veranderen. Ook liet hij ons 12 diskettes zien met een uit de VS gedown- load raketlanceringssysteem. "Een makkie," volgens de 18 jarige Utrechter die het doet "voor de sport'. Ook de CRI accountant komt desgevraagd met bewijs dat hacking vaak meer is dan alleen wat rondneuzen in andermans digitale gegevens: de z.g KGB- hack; een zaak die in '89 nogal wat opzien baarde. Een aantal wizzkids van de Chaos Computer Club (CCC) uit Hamburg hadden vanaf hun home-com- puter via een tiental internationale computersystemen contact weten te leggen met meer dan 100 onderzoeksbureaus, veiligheids instituten en defensie computers in amerika. Hoewel de inbraken al in een vrij vroeg stadium werden ontdekt, duurde het ruim een jaar voordat het spoor vanuit de VS kon worden teruggevolgd naar een adres in de Bondsrepubliek. De Groot:" Het grootste probleem bij de opsporing vormde het feit dat de daders op heterdaad betrapt moesten worden. voor het traceren van de uit eindelijke verbindingen moesten allerlei overheidsinstantie's worden overtuigd van de ernst van de zaak. Een tijdrovend proces, door de tradi- tionele angst om dergelijke zaken in de openbaarheid te laten komen. Toen de 17 en 18 jarigen tegen de lamp liepen, bleek dat zij de door hun inbraken verkregen informatie hadden verkocht aan de KGB. "Ach, er werd van KGB-zijde 35000 Mark geboden voor praktisch 'niente' aan informatie. Iedereen had dat gedaan," reageert Gonggrijp, in een poging de zaak af te vlakken. Al geeft hij toe dat het geen beste zet was van de hackers. "Het heeft ons veel credits gekost". Toch gaat de techno-underground wel vaker over de schreef. Penthouse sprak met een 26 jarige jongen uit Groningen die puttend uit eigen ervaring kon illus- treren hoe klein de stap naar criminaliteit soms is. Hij had zich b.v via zijn modem toegang weten te verschaffen tot het databestand van een multinational en zag dat er 20.000 man op de loonlijst stonden. Hij kon het niet nalaten om bij wijze van experiment zijn eigen naam en giro- nummer toe te voegen, met een salaris van fl. 10.000,=. Stomverbaasd was-ie toen dat bedrag trouw elke maand op zijn rekening werd gestort. Na een jaar, net voordat de boekhouder de computer kwam doorlichten, verwijderde hij zijn gegevens. Jaren later is hij nog steeds verbaasd. Verbaasd dat het bedrijf hem niet gesommeerd heeft het geld terug te storten. "Geld, welk geld?" lacht hij nu, wetend dat hij nooit gepakt zal worden. "Ze kijken wel uit om het terug te vorderen, uit angst dat ik openlijk de publiciteit zal zoeken. Ze mogen blij zijn dat ik hun systeem zo goedkoop heb getest. Kijk, een beveiliging die in '85 doorging als absoluut kraak- vrij, is anno vandaag een open deur. Vinden ze het gek dat een studentje informatica zo het systeem binnenstiefelt. Ze vragen er toch zelf om". Soms gebeurt dat letterlijk. Zo wilde de Britse Royal Air Force wel eens weten of haar eigen computers goed beveiligd waren. Een groep Nederlandse hackers werd uitgenodigd om een poging tot inbraak te wagen. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd; binnen 7 minuten schreven zij vanuit Nederland de RAF schermen vol met de mededeling 'The Ruskies are coming'. Bij het Pentagon in Washington bleek het al niet veel beter geregeld. De jongens wisten via privelijnen van generaals zonder veel moeite allerlei defensie geheimen te bemachtigen. Of Amerikaanse en Russische defensie specialisten ook bij elkaar in de computer kijken, is (uiteraard) niet bekend. Als de kinderlijke eenvoud waarmee Nederlandse hackers wereldwijd inbreken in computersystemen een graadmeter zou zijn, mag gerust het ergste worden gevreesd, "Die angst voor hackers zit er bij de Amerikanen inmiddels goed in," vertelt Rop Gonggrijp, die net terug is uit de States, waar hij de technische stand van zaken peilde. "Het zijn paria's geworden. Data-dak lozen, wizzclochards. Die KGB-hack en films als War Games (een op fictie gebaseerd verhaal over jongeren die via hun pc inbreken in de Pentagon computer en ongewild bijna een kernoorlog veroorzaken) werkten daar als een katalysator op het ontstaan van de meest wilde geruchten. Zo hoorde ik een verhaal over een 11 jarige wizzkid dat inbrak bij een grote bank om zijn vader op diens verjaardag te verrassen met een banksaldo van een miljard dollar. Vaderlief kreeg bij het zien van het afschrift een accute hartverzakking, rende naar het dichtstbijzijnde kantoor van de bank en legde de zaak uit. Het geld werd zo snel mogelijk teruggeboekt. Een maand later ontving de man niettemin 50.000 dollar op zijn rekening, zijnde 2% rente over een miljard dollar over een dag. Op voorwaarde dat hij er verder niet over zou praten.............. We bomen nog even door over het onderwerp elektronische bankroof en de mogelijkheden in de Nederland. "Het is te doen," zegt Rop Gonggrijp met een glimlach. "Maar het feit dat ik hier nog zit, impliceert al dat het niet zo eenvoudig ligt. Zodra het namelijk om een bankcomputer gaat, is er plotseling wel geld om hem te beveiligen. Da's typisch Nederlands." Toch zijn er wel mogelijkheden volgens Rop. Hij doelt op het electronisch geldverkeer met de pincode pas, de creditcard. Een regelmatig terugkerend onderwerp in zijn tijdschrift. "Ik zit eraan te denken om in het nieuwe nummer van Hacktic een kopieerservice aan te bieden voor magneetkaarten. Onder de noemer: Stuur ons uw kaartje en u krijgt er 2 terug. Een magnetische back-up, zeg maar. Als je van makkelijk houdt, ha, ha." Rop demonstreert hoe dat in zijn werk gaat. Aan zijn computer zit een uitleesapparaat verbonden, dat in alle in het kaartje opgeslagen informatie op het scherm laat zien. "Blanco pasjes met een magneetstrip zijn zonder veel moeite te krijgen, b.v bij Datacard in Cappelle aan de IJssel. Met duizenden tegelijk. De informatie op het scherm overzetten op de magneetstrip van een blanco pasje is lsechts een kwestie van een druk op een toets." Als Rop onze gezichten ziet, bij de constatering dat het namaken zo makkelijk gaat, zegt hij:"Wij stellen als samenleving veel te snel vertrouwen in de computer en het plastic geld. Zo veilig zijn die digitale gegevens niet. Je ziet het nu zelf. De computer is de pen, het gereedschap van de toekomst. En dus zal er een heleboel criminaliteit mee gepleegd worden. Er zijn al een hoop leuke dingen mee mogelijk. Vertel mij wat." Lees verder in deel 3