DIGITALE MISDAAD 3 """""""""""""""""" Onder het mom: Het is in Nederland niet verboden openlijk te fantaseren over crimineel gedrag met creatieve inslag, geeft Rop college."Ik ga op een beurs of vrijmarkt staan met mijn uitlees apparaat, een gemanipuleerd NCR kastje (waarop de pin-code moet worden ingetoetst), mijn computer en een bord waarop staat: Betaal hier met uw giromaatpas. Ik bied iets aan dat iedereen wel wil hebben, voor een zeer zacht prijsje. In mijn computer zit een programma dat de magneetkaart en de pincode leest, opslaat en de klant via het beeldscherm meedeelt dat zijn geld is afgeschreven. Aan het eind van de dag ben ik flink wat spullen kwijt, maar heb ik in ruil daarvoor een flink bestand magneetstrippen op diskette, compleet met bijbehorende pincodes. Vervolgens zet ik thuis alle gegevens over op blanco pasjes. De pincodes print ik uit en plak die er achter op. De pasjes verdeel ik onder vrienden, met de opdracht: ga hier bij de Giro- maat dagelijks zoveel mogelijk geld mee halen. Ik wacht thuis. Tegen de tijd dat jij je afvraagt waarom je geen afschrift krijgt van het dingetje dat je voor fl. 50,= op de beurs of vrijmarkt hebt gekocht, ben je duizenden guldens armer. Denk eens in wat een beetje technische pompbe- diende met dit systeem allemaal kan doen. Het is een kwestie van kastje openschroeven, magneetkopje en toetsenbord aftappen naar een laptop (draagbare computer) onder de balie. De transacties lopen ongestoord door en jij vangt alle gegevens op. Wel even noteren in wat voor wagen de desbetreffende kaart eigenaar rijdt, da's wel zo eerlijk. Een paar maanden later haal je systematisch alle rekeningen leeg van de mensen in de duurste auto's." Misbruik of gebruik? Gonggrijp vindt het een saaie diskussie. "De kick is om het systeem te slim af te zijn. Daar gaat het hackers om," zegt hij. "Een hacker is voor mij iemand die grenzen verlegd, beperkingen omzeild. Op wat voor manier dan ook...... Waar het hacker zijn ophoudt, vraag je? Waar fraude begint denk ik. Het ordinaire jatwerk, zonder enige inventivi- teit. Misbruik van kennis. Neem nu het fenomeen carding; het bestellen van spullen met een door de computer berekend creditcard nummer, het gratis bellen met gemanipuleerde AT&T card-nummers. Bijna iedere Amiga-kid doet het Ik mis bij die gasten de factor orginaliteit. Die scene kopieert echt alles van elkaar: diskettes, informatie, technieken, taalgebruik. Alles! Ik distantieer mij daarvan, die kids behoren absoluut niet tot de techno- underground. die misbruiken de computer voor eigen gewin, die flessen de boel. Da's puur crimineel gedrag, oplichting. Maar dat beseffen de meesten niet eens. wat dat betreft heeft de computer de drempel nar criminalteit inderdaad verlaagd. Dat zal ik niet ontkennen. Ik ken jochies van 14 die een vermogen bij elkaar hebben gecard. Die waren zonder de computer niet in verleiding gekomen. Zeker weten." "Van studiefinanciering alleen kan ik toch niet leven, ik heb toch ook mijn uitgaven: uitgaan, jointje, benzine, kleren enz. Dat bekostig ik van mijn computerbusiness. Het nieuwe goud." VISA, American Express, Master- card, AT&T-pasjes. Ze kennen geen geheimen meer voor edwin V. uit Zaandam. Hij zit in het eindexamenjaar van het VWO en is computer minded tot in zijn tenen. Zijn eerste computer kreeg hij 6 jaar geleden van zijn vader. Als investering op de toekomst. Wat dat betreft heeft Edwin er geen gras over laten groeien; de computer heeft ruimschoots zijn geld opgebracht: anno 1990 verdient zoonlief netto 3X zoveel als zijn vader. In zijn vrije tijd, na school, illegaal. zijn ouders weten van niets, zegt hij. Een beetje naief is dat wel, gezien zijn limited Nikes, dure merk- kleding, topmodel diskman om zijn nek, duizend gulden klokje om de pols, zijn 700 CD's en de 5000 diskettes met spelletjes. Totale waarde fl. 55.000 en dan hebben we het nog niet over de verdere inhoud van zijn kamertje, waarin een high-tech audio en videotoren een een op 110V werkend computer arsenaal domineren. En dat allemaal van die fl. 15,= zakgeld in de week, Edwin? "Ach, er is niemand die kan aantonen dat ik het niet van mijn vader heb gekregen," zegt Edwin, de situatie zwaar onderschattend. Naiviteit is blijkbaar een familiekwaal. Van omgekeerde bewijslast heeft hij nog nooit gehoord. Waar hij wel alles van vanaf weet is carding, het digitaal gemanipuleerde ei van Columbus en zijn specialiteit. Alles draait hierbij om credit nummers waarmee telefonisch bestellingen worden verricht in Amerika en Engeland. "De kick is om iets te hebben dat anderen niet kunnen krijgen," redeneert hij. "Geheel gratis. Op andermans kosten. Dat begint met een Cross-vulpen, een doosje cassettebandjes, om te zien of het systeem werkt. In de euforie van het succes ga je daarna steeds verder.....Kijk maar om je heen." Penthouse volgt de verrichtingen van Edwin enkele maanden. Het opscheppertje lijkt iets volwassener te worden. De ethiek gaat opspelen. Hij gaat inzien dat zijn grenzen in de jaren nogal vervaagd zijn. "Het is een heel versla- vende bezigheid," zegt hij in November '90 bijna verontschuldigend, terwijl hij benadrukt serieus bezig te zijn met het afbouwen van zijn verslaving. "De risico's worden te groot," stelt hij resoluut. "Bijna al mijn computervrienden doen het. In '95 is iedereen hier mee bezig, let op mijn woorden. Ik heb het zien groeien. Vijf jaar geleden was ik een van de eersten. Ik behoorde tot de Avantgarde, de pioniers. Nu zijn er, alleen in Nederland al, honderden mee bezig. En dat aantal verdubbelt met de maand! Het wordt mij te link, ik pik zo nu en dan nog mijn graantje mee en ga op in de massa." Later komt de aap uit de mouw. EDwin en zijn compagnon Peter hebben enkele brieven gekregen van bedrijven uit Amerika. Dat het tijd werd om te betalen. Peter verloor zijn baan omdat hij bestellingen op het adres van zijn werkgever. Zijn ouders hebben zijn schuld (fl. 2500,=) afgekocht. De resterende goederen zijn inbeslag genomen. "Tja, een bedrijf is een rechtspersoon, da's dus dom. Ik als particulier moet heel wat uithalen om aansprakelijk te worden gesteld. Ik sta alleen te boek als wanbetaler, niet als crimineel," relativeert edwin, die met regelmaat op zijn eigen adres bestelde. "Ik ben altijd onder de magische grens gebleven van 1500 dollar, 1000 pond. Boven dat bedrag is het oplichting, een criminal offence. Daaronder ben je wanbetaler. Je moet het wel heel gortig maken, willen ze een deurwaarder langs sturen. En trouwens: ik ken ook deurwaarders die dit doen. Nee, je krijgt hooguit een formele procedure. En die kan je nog heel lang rekken. Of je betaalt gewoon! Die paar duizend gulden...... Geld genoeg." Hij laat een schoenendoos zien vol bundeltjes papiergeld. "Zeker een ton," pocht hij. "De erfenis van mijn hobby, zeg maar. Met uit- geven wacht ik nog maar even tot '95. Dan is alles verjaard," besluit de aankomend student telematica. Als we afscheid van Edwin nemen, komt zijn moeder op ons toegelopen. Haar blik verraadt enige ongerustheid, als ze vraagt:"Hij doet toch niets verkeerds he?" Vervolg in deel 4