WYZNANIA CZÎOWIEKA O SMUTNYM ODDECHU

Nieraz  siedziaîem  podparty o kawaîek
podîogi   i   obmyôlaîem   nowy  plan,
którego  szczegóîow bliûej nie znaîem.
Jako  ûe  byî  piatek postanowiîem tak
jak   zwykle   odwiedziê  sklep  gdzie
sprzedajâ rzeczy o dziwnym spojrzeniu.
Znaîem  drogë  prawie na pamiëê, moûna
powiedzieê,  ûe byîem juû rutyniarzem,
perfekcjonistâ,    zawsze   potrafiîem
trafiê   coraz   bardziej   pokrëtnymi
drogami.    Jednak  gdy  przekraczaîem
próg   sklepu  z  rzeczami  o  dziwnym
spojrzeniu  dziaîo sië coô niezwykîego
coô  za  kaûdym  razem  coraz bardziej
fascynujâcego.   Fascynacja  owa rosîa
wrëcz  geometrycznie  dlatego  podczas
wëdrówki    do    sklepu   o   dziwnym
spojrzeniu   byîem  zaôlëpniëty  wizjâ
nowych   przeûyê.    Koïczyîo  sië  to
wszystko     podczas     tej     mojej
nostalgicznej  wëdrówki  tragicznie  a
nawet  strasznie  lâdujâc  pod  koîami
maîych  chîopców na rolkach (bynamniej
nie  papieru toaletowego).  Jednak gdy
trafiaîem     czasem     do     punktu
przeznaczenia  od  razu czuîem bluesa.
Dzisiejszego piâtku, dnia piëtnastego,
czyli  ogólnie uwaûanego za szczeglnie
feralny  dzieï,  jaki  tylko moûe byê,
przekorczyîem  próg  sklepowy tak samo
zwykle  jak  tydzieï  temu z takâ sama
perfekcjâ.   Gdy  juû  byîem  wewnâtrz
wraz  z  trzaskiem  drzwi opuôciîa sië
zapadnia   i   wypadîem   z  trzeciego
wymiaru  w wymiar -2.  Rzadko kiedy mi
sië  to  zdarza.   Wyglâdaîo  to  tak,
jakbym widziaî swoje odbicie w lustrze
a  na dodatek tylko w dwóch wymiarach.
Widziaîem,  np.   siebie oddalonego od
lampy  na 2 metry wysokiego jak zwykle
180cm ale za to nie widziaîem za nic w
ôwiecie    swojej   szerokoôci.    Tak
strasznie   mnie   to   zapëtliîo,  ûe
postanowiîem   stîuc   lustro,  ale...
lustra  nie  byîo!..   nie to przecieû
nie  byîa  ûadna  fikcja..  Pogodziîem
sië  (choê to nie jest w moim stylu) z
tym,  ûe  czasowo  jestem zawieszony w
dwóch   ujemnych  skrajnie  wymiarach.
Podczas   wëdrowki   pomiëdzy  póîkami
sklepowymi  spotkaîem  znajomâ postaê.
Otóû  byî  to pewien czîowiek ze szpic
bródkâ   trzymajâcy   w  rëcë  teczkë.
Szybko   mi   podaî   jakâô  ksiâûkë..
Zobaczyîem  na  tytuî - "Ûycie intymne
ludzi  o  smutnym oddechu" popatrzyîem
sië chytrze na otoczenie i zapragnâîem
byê  sam  aby  zobaczyê co teû takiego
ciekawego   jest  wewnâtrz.   Odkryîem
wôród   regaîów   z  innymi  ksiâûkami
przejôcie do maîego pokoiku.  Wyglâdaî
raczej   normalnie   nic  szczególnego
sië nie znajdowaîo tam..  Jedynie byîo
w nim bardzo ciemno.  Staîa duûa lampa
zapaliê   jâ   moûna  byîo  za  pomocâ
sznurka.  Tak teû zrobiîem, ulokowaîem
sië   wygodnie   na   fotelu  aby  sië
zagîëbiê  z  lekturze  ale  tylko  gdy
otworzyîem  pierwszâ  stronë - ôwiatîo
zgasîo.   Lekko  zirytowany  wstaîem i
zapaliîem  -  bez  przeszkód  ale  gdy
tylko  znowu  usiadîem  lampa  zgasîa.
Wymieniê   chciaîem  ûarówkë  ale  jak
tylko  wykrëciîem jâ, to sîup od lampy
zniknâî    i    zostaî    sam   klosz.
Wiedziaîem,  ûe  w  wymiarze  -2 takie
rzecy   sië   zdarzajâ,  ale  dlaczego
akurat  mnie?   Bez  trudu  odnalazîem
automat z napisem LIGHT..  trzeba byîo
wrzuciê  ûeton  o nominale -69.01GOA i
wybraê    jednâ    z   48   kombinacji
przycisków.   Najpierw wypadîo zamiast
ûarówki  czy  chociaû  latarki  jakieô
oôwietlenie  choinkowe, póúniej rëka z
zapalonâ    zapalniczkâ.     Wkurzyîem
sië niezmiernie  kopnâîem w maszynë aû
mnie  noga zabolaîa i wypadîa ûarówka.
Wróciîem  w  kierunku  fotela  ale nie
byîo  juû  lampy za to pojawiî sië ten
sam  czîowiek  z  teczkâ.   Wyjâî nowë
duûâ   lampë   zza   rogu  i  zapaliî.
Wygodnie  usiadîem  na fotelu chciaîem
wziâê ksiâûkë do rëki ale okazaîo sië,
ûe    jej    nie   ma..    Potem   sië
spostrzegîem, ûe   usiadîem  na  niej.
Wziâîem  jâ,  byîa  caîa  zgnieciona i
powypadaîy z niej wszystkie literki na
podîogë.   Facet  to  zobaczyî  zaczâî
lamentowaê i gdzieô pobiegî.

Przyjechaîo    pogotowie   i   zabraîo
ksiâûkë.     Juû    byîa    na   stole
operacyjnym.   Ja  w  biaîym  kitlu  a
facet  w  maseczce chirurgicznej kazaî
sobie  podawaê róûne narzëdzia w stylu
skalpel  itp..   Lecz po pewnym czasie
zdjâî    berecik,    zîoûyî   rëcë   i
posmutniaî..   Ksiâûka zmarîa na stole
operacyjnym.  Nie byîo juû ksiâûki ale
pomagaîem   porzâdkowaê   mu  sklep  o
dziwnym   spojrzeniu..    Wyciâgnâî  z
szafy  caîe  abecadîo i ukîadaliômy na
ôcianie   jakiô   napis.    Stanâî  na
drabinie  a  ja  mu podawaîem literki,
byîy  bardzo  ciëûkie.  Samo mocowanie
zajmowaîo  mi  duûo  czasu a ja staîem
bezczynnie  i  postanowiîem  sië czymô
zajâê.   Wziâîem  "J", podobne do kija
golfowego  i  uderzyîem niâ kropkë nad
"i".   Ta  ruszyîa  jak szalona odbiîa
sië  od automatu, od drzwi podskoczyîa
w  górë,  pieprznëîa w drabinë i facet
upadî  na literki.  Musiaî sië wkurzyê
na mnie strasznie bo wziâî "F" obróciî
jâ  o  90° i zaczâî strzelaê niâ jak z
karabinu  do mnie.  Caîe szczëôcie, ûe
leûaîa   "ósemka"   pognaîem  na  niej
niczym  na  rowerze do samego wyjôcia.
Akurat  byîem w wymiarze "0" i nic nie
byîo widaê.  Ze sklepu oddaliîem sië w
szoku.    Za   tydzieï  teû  do  niego
pójdë...

                              QIX/GODS