»03,240,051,SM_CLP/11.CLP Opiekun Copyright - M. Robert Falzmann Willa tonëîa w bzach ale pachniaîo jaôminem oraz lawendâ. Drzwi, podobnie jak brama i metalowy abstrakt sztachet, miaîy ten matowo lepki poîysk nowej farby; nieokreôlona szaroôê przechodzâca w jasny bîëkit. - Pachnie bogactwem ... - Sîucham? Drzwi zastâpiî obraz mëûczyzny w ciemnych okularach, biaîym dresie i ômiesznych adidasach z podwójnâ podeszwâ. - Przepraszam, czasami myôlë na gîos - grzebiâc nerwowo w torbie, Ada odszukaîa wycinek z Ûycia - ... ja w sprawie pracy... z tego ogîoszenia... - Pijesz, palisz, uûywasz narkotyków? Dom, drzwi, wymuskany trawnik z jednâ samotnâ biaîâ róûâ, wszystko to odpîynëîo w smugë cienia. Nagle i niespodziewanie byli w przestrzeni ograniczonej tarasowym oknem z widokiem na turkusowe îuski basenu i patio wykîadane marmurem. Czyjeô sîowa z oddali zaprzeczajâce pytaniom: - Nie, skâd, po co...? Siedzieli przy ciëûkim dëbowym stole, lecz sîowa byîy jak motyle i pachniaîo tutaj lasem i koszonâ îâkâ. Nierealnoôê; Ada chciaîa zatrzymaê czas; eteryczne, ulotne, nie odkryte uroki chwili. - Czy ja ônië? - Jesteô inna. Inna niû inni, a mimo to tak dostëpna. Jak egzotyczna wyspa. - Czy to cudzoziemiec? - Jesteô niespodziankâ. Moûemy komunikowaê sië nawet przed... kontaktem. - Czy mogë zobaczyê z kim bëdë miaîa... nie, kim bëdë sië opiekowaê... Gest dîoni. Cieï cienia. Uômiech ulgi. Detonacja ôwiateî. Tëcza siëgajâca gwiazd. - Nigdy nie przypuszczaîam, ûe fotony ôpiewajâ. Odpowiedziâ byîo milczenie opustoszaîego domu i pachniaîo nadal jaôminem, ale teû kurzem, murszejâcym drzewem, myszami i czymô jeszcze. Spaleniznâ? Ada otworzyîa oczy. Z poziomu podîogi mogîa widzieê skrawek nieba w oknie bez szyb. Nisko idâce, szare deszczowe chmury i do wnëtrza sypaî sië ônieg. - Od kiedy ônieg ma zapach jaôminowych pîatków? Obraz zburzyî zîudë. Czar bajkowego zadumienia prysnâî i wszystko straciîo sens. - Dlaczego tak? Co zaistniaîo? Ja nie wierzë w hipnozë! Brutalny powrót do codziennoôci straconych zîudzeï i przegranych zaîoûeï. - Cholera. Zgwaîcili. - logiczne gdy budzimy sië na podîodze rudery. - Albo gîupi ûart. Odruchowy przeglâd odzieûy. Milczâca refleksja nad niewyjaônionym bezwîadem râk i nóg. Gîowa jak kamienna kula toczâca sië od lewej do prawej. W zasiëgu wzroku torba peîna po wrëby. Dolary? Same setki. Muszâ byê faîszywe... - Nie! - zaskoczenie - Skâd wiem? - pewnoôê - Wiem! Ale jak? Fala upaîu od nóg. Milion mrówek gnajâcych szosami ûyî, autostradami tëtnic, rondo serca duszâce sië pod falâ sekundy szczytujâcego ruchu. - Ach! - fala mroku. - Oddychaj, oddychaj, oddychaj - sugestia wyrobiona latami praktyki - oddychaj. - Atak. Znów mam atak. - fala odpîywajâcego mroku. Perîowa mgîa codziennoôci. - Îadna opiekunka, która sama potrzebuje opieki - suchy ômiech - aleû ze mnie idiotka. Pakowaê sië cudzoziemcowi na próg i zaraz zemdleê. I wierz tu lekarzom. - Po tych lekarstwach to moûe pani zostaê astronautâ. Koniec z epilepsjâ. - Prawda byîa. Na zespóî Hercoga nie ma lekarstwa, podobnie jak na cukrzycë, nadciônienie, i resztë ôwiïstwa w moim ciele. Dawno temu powinnam byîa skoïczyê z sobâ. Moûe teraz... to serce. Widmo kostuchy dziaîa cuda. Ada usiadîa. - Serce? Jakie serce. Wszystko w normie. Czujë sië wspaniale. Gdzie ta torba? - Biedny, niedoszîy, pracodawca musiaî wpaôê w nielichâ panikë. Obdarowaî i wykopaî. Tyle, ûe... duûo tego. - refleksja logiczna - To moje ! - zaduma - Czy ja mam rozdwojenie jaúni? Kto to powiedziaî? Ada; ...zielony tonik. Pijë oczami i wiem nawet co sobie kupië. Nowy telewizor. Nie-Ada; ...suma zawarta w tej torbie wynosi sto tysiëcy dolarów i wystarczy na szalony miesiâc w tym nowym no-si-cie-lu... - Jezu. Na koniec pomieszaîo mi w gîowie. Moûe ja miaîam udar mózgu? Ten bezwîad nóg? Sparaliûowana! No tak... - Nie! - Kto to powiedziaî? Fala gniewu. Zaciëta zîoôê wyrobiona latami praktyki. - Ja sië nie poddam. Wstaï ty cholerna... Wstaîa. Lekko, pîynnie, bez wysiîku do góry i do góry i do góry... - A teraz bëdë krzyczeê... - patrzâc do doîu mogîa widzieê dobre póî metra pustki miëdzy podîogâ a swoimi znoszonymi szpilkami. - No, teraz mam dosyê... - Lewitujemy sobie, panno Adelajdo? - ciepîy, mëski gîos, gdzieô za jej plecami. Opadîa natychmiast. Jak jesienny liôê. Cicho i z obrotem. - Proszë, proszë. Co za kontrola... - ôlad dziwnego akcentu. Ada milczy, patrzâc i oceniajâc - dziwny typ lecz ten jego uômiech... przystojny, bestia, ... no... trochë starszawy, niemniej... co on tu robi? Cholera. Co ja robië?! - Papierosa? - w opalonej dîoni papieroônica. Kto dzisiaj uûywa papieroônic? Zapalniczka zîota. Sygnet. Oczy jak lodowe sople, ciemnoniebieskie, siwiejâca szczotka wojskowej fryzury, garnitur z poîyskiem. Jedwab? Ale krawat za ostry i te jego oczy. Nie! Zdecydowanie to jest ktoô, kogo naleûy unikaê. Ada decyduje sië na werbalny atak. - My sië znamy? - z takimi lalusiami trzeba ostro i z góry. - My? - uômiech teû byî faîszywy. Usta sië ômiejâ, ale nie oczy... - Tak. My. Na czole mi nie pisze jak mam po mëûu. - O! - zimna powaga - To byîo dobre. - Niby co? - Nie udawaj. Myômy zdoîali zabezpieczyê twoje odciski. My wiemy wszystko. Ada zobaczyîa, ûe jej obie dîonie sâ w ciemnych plamach. - I pozwoliîeô mi tak leûeê... glino? - Ja? Nie. Ja jestem pracownikiem Kosmopolu. Mam na imië Vega i zostaîem delegowany do ochrony obiektu Zero-Zero-Dwanaôcie, czyli... ciebie... - ... mnie? - Pytaj. Ja nie mam nic do ukrycia przed tobâ, Adelajdo... mmm... wami... - ... nami? - All right. Jest was teraz dwoje, wiëc nie wiem do kogo mówië, ale... - Nie wierzë. - Powinnaô. Nie czujesz obecnoôci tamtego? - Nie, a ty mówisz jak urodzony Warszawiak, no... prawie. Czy to jest ûart? - Skâd... transplant lingwistyczny. Powinnaô wiedzieê bëdâc bibliotekarkâ, z wyûszym wyksztaîceniem, prawda? - Pogadaj. To nadal jest fantazja, fikcja, science fition... - Pogadam - dziwny typ z dziwnym akcentem zacuknâî sië wyraúnie szukajâc sîów - znaczy, wyjaônië. Bo widzisz, kosmos nie jest fikcjâ, a ûycie, tam w górze, ma brzydki zwyczaj patrzenia do doîu. Bardzo róûne i zróûnicowane ûycie. Tak dobre, jak... zîe, amoralne... oczywiôcie z naszego punktu widzenia. - Skâd ta informacja? - Ada nagle miaîa gësiâ skórkë na plecach i gorycz palâcego kwasu w ustach. Mdlâcy strach przed nieznanym. - Well... my zajmujemy sië zawodowo tropieniem ... goôci. - caîy nacisk zostaî poîoûony na sîowo ' goôci ' i tym razem Ada miaîa, przez moment, ochotë by zaczâê krzyczeê z przeraûenia a zarazem zwymiotowaê to co byîo wewnâtrz jej ciaîa. Mimowolny odruch i wyraz jej twarzy nie uszedî uwagi mëûczyzny. - To ci nie pomoûe. On siedzi na poziomie struktur molekularnych i skoro rozmawiamy, to twój ' goôê ' zdoîaî juû zagnieúdziê sië na dobre. Czuj sië opëtana przez demona. Oni podróûowali tutaj od prawieków. - Dlaczego? - pytanie jak jëk rozpaczy. - Rozrywka - Vega zdusiî papierosa obcasem z nie tajonâ zîoôciâ - Oni, po prostu tak sië bawiâ. My, czyli Kosmopol, poczâtkowo sâdziliômy, ûe jest to forma wywiadu, infiltracji, badania, ale... nie. To tylko zabawa. Oczywiôcie, MY nie pozwolimy IM uûywaê ludzi... - Nie rozumiem. Przecieû ja jestem wrakiem. Ja umieram... - Ada nagle uûyîa czasu przeszîego - to znaczy... ja byîam chora... bardzo chora... - Byîam? - mëûczyzna parsknâî drwiâco - Zîudzenia. Nadal jesteô! - Ale ja czujë sië tak... - Ada zastygîa badajâc úródîo wîasnej rozbudzonej siîy. - Chëtna ûycia? - nastëpne parskniëcie i nastëpny papieros - To nie ty, to On. Widzisz, to wyglâda tak. Oni zawsze wybierajâ ludzi na pograniczu zejôcia. Ludzi z rakiem, Parkinsonem, ostatnim stadium cukrzycy, nawet AIDS. Z ich strony jest to nawet etyczne. Bowiem kiedy Oni opuszczajâ ciaîo Nosiciela, ten umiera. - Ale nim umrze? - Ada popatrzyîa na torbë peînâ dolarów coô kojarzâc. - Poszaleje za wszystkie czasy. Tak Nosiciel jak Goôê. To jest wspólna rozrywka. Oni uczestniczâ aktywnie we wszystkim co robi ich Nosiciel. - Rozumiem. Ja jestem nagle zdolna... ûyê peîniâ ûycia, prawda? - On jest Tobâ, a ty jesteô Nim. Oboje îâczycie zasoby intelektualne i materialne. Nie uwierzysz jak bardzo taka symbioza podnosi twoje opcje na gieîdzie ûycia... - Bzdura. Tutaj nie ma ûadnej symbiozy i ja jestem kim jestem... - Czyûby? - Vega zrobiî dwa duûe kroki i bez wysiîku poderwaî Adë z podîogi. - A to, to co? - spytaî, patrzâc jak kobieta wolno dryfuje przez dîugoôê pokoju, zaprzeczajâc logice i grawitacji. - No... moûe, ale to nie On, to ja. - Do czasu, panno Adelajdo, do czasu. Ten osobnik w pani ciele, zabiî juû jedenaôcie osób. I My chcemy odesîaê Go tam skâd przybyî. My nie pozwolimy na uûywanie ludzi jak marionetek, kukieîek, zabawek! - Czemu nie. To jest... zabawne - Ada opadîa na podîogë i niespiesznie podniosîa swój tani gabardynowy pîaszczyk i torbë - I to bëdzie bardzo zabawne móc... - Tydzieï îaski, moûe wiëcej. I co dalej? - Vega zatrzymaî jâ w póî kroku - Ostani Nosiciel przetrwaî trzy tygodnie. A wiesz jak skoïczyî? - Wiem - Ada przycisnëîa do piersi torbë - Z kulâ w gîowie. - Jak? - mëûczyzna zacisnâî usta - No, to koniec uprzejmoôci, przechodzimy do interesu. Ty, Sensen dîugo kazaîeô na siebie czekaê. Czy Ona byîa tak trudna do opanowania, czy teû nadal chcesz negocjowaê? Moûemy sië dogadaê, wiesz... Ada chciaîa zaprzeczyê, wyjaôniê, sprostowaê, i ... nie mogîa. Znajoma fala gorâca, wir uczuê, lëk umierania, skurcz serca, brak oddechu. I coô jeszcze. KTOÔ jeszcze. Teraz walka trwaîa nie tylko o kontrolë nad ciaîem ale teû... nad duszâ? "Oddychaj, oddychaj, oddychaj. Piëê lat szpitala od piâtego roku ûycia. Oddychaj, oddychaj, oddychaj. Indyjscy mistrzowie jogi potrafiâ kontrolowaê szybkoôê pulsu, wydzielanie hormonów, metabolizm, ratë przemian, to dlaczego nie JA? Oddychaj wolniej, wolniej, wolniej. Masz praktykë. Masz dwadzieôcia lat praktyki w oszukiwaniu ômierci. Wolniej, jeszcze wolniej, bardzo wolno. Tak. Tlen zabija. Nadmiar tlenu zabija. Tlen i azot zabija. Wiëcej dwutlenku wëgla. Ooo... taaak. Teraz dobrze. Jak orgazm. Dobrze, dobrze, dobrze. Kontrola. Peîna kontrola. Ja jestem paniâ wîasnego ciaîa. Ja jestem... sama. SAMA!" - Halo! Halo! Jest tam ktoô? - w czerwonej mgle znajomy gîos - Halo! Sensen ! Co z tobâ? Odpowiedz... i tylko bez sztuczek. Ty nie moûesz mnie przejâê. Nawet nie próbuj. My wiemy, ûe WY unikacie palaczy. Oni was zabijajâ. Patrz, ja palë. Halo?! - Panie Vega, kto to jest SENSEN? - Obcy w twoim ciele - agent Kosmopolu byî wyraúnie niezadowolony - jak ty to robisz? Gdzie ten Obcy? Gdzie jest Sensen? - W loszku, glino! - Ada bez trudu odepchnëîa wyciâgniëtâ w jej stronë dîoï - I teraz, to ty, odpowiesz mi na jedno zasadnicze pytanie. - Dlaczego palisz?! - Czy On porzuciî kontakt? - Vega zlekcewaûyî jej sîowa, jej zmianë nastroju - Powiedz mi. Gdzie... - Tam gdzie caîa reszta genetycznego bagaûu miliarda lat ewolucji - Ada zdobyîa sië na uômiech - jak sam powiedziaîeô; na poziomie molekularnym. - Coô ty z Nim zrobiîa? - Ja? - Ada ruszyîa do wyjôcia - To on! Chciaî mieê opiekuna, no to go ma. Na zawsze. - Jak? - Vega dyszaî w jej kark - To jest niemoûliwe. - Moûliwe. Ja, caîe ûycie walczyîam o przetrwanie, adaptujâc sië do trucizny produkowanej przez moje ciaîo. W sumie, czym jest walka o przetrwanie? Adaptacjâ do zmiany ôrodowiska, nieprawdaû? A taki energetyczny zgëstek fotonów nie jest niczym innym jak zatruciem radiacyjnym. Ciaîo czîowieka ma zadziwiajâce metody walki z radiacjâ. Weúmy takâ witaminë D, jak... dupa. - Jesteô wulgarna. - Ale za to umiem lataê, i nie tylko... - Ada zatrzymaîa sië w mrocznym korytarzu prowadzâcym na podwórko. - Nadal czekam na odpowiedú, glino. - Papierosy IM szkodzâ - agent Kosmopolu miaî bardzo kalkulujâcy wzrok - Chcesz jednego? - Kîamiesz. To wszystko jest kîamstwem. - Ada odtrâciîa papieroônicë - Wy z tego caîego Kosmopolu, chcecie czerpaê korzyôci z kontaktów trzeciego stopnia, a nie chroniê ludzi. Ada dziobnëîa wskazujâcym palcem w pierô mëûczyzny a ten zatoczyî sië na ôcianë - Co za bajer. Chroniê ludzi! Wy macie ludzi w dupie. Wy macie Obcych w dupie. Ty i twoja paczka morderców szukacie jedynie wiedzy, czytaj, wîadzy! - Co w tym zîego? Z tym co Oni majâ w gîowie, my moûemy... - A ja?! - Sîuchaj. Moûemy sië dogadaê. Skoro ty kontrolujesz Sensena a nie na odwrót, w co trudno mi uwierzyê, ale... well, zaîóûmy, ûe tak jest istotnie, a jeôli tak, to... dlaczego nie? My wolimy, co jest zrozumiaîe, badaê, ach, mam na myôli, pracowaê z czîowiekiem... - Daruj sobie. Nie wyszîo wam z lalkarzem, to wabicie lalkë.... Zapomnij o tym. A zresztâ, te eskapady Obcych, sâ nielegalne i ten caîy Sensen jest, de facto, kryminalistâ. Îamaczem Ich prawa, które wyraúnie zabrania tego typu dziaîalnoôci, co natychmiast stawia nas i Ich na tej samej moralnej i etycznej pîaszczyúnie. Ich cywilizacja i nasza cywilizacja róûni sië jedynie metodâ utylizacji zasobów naturalnych, co wynika z totalnie róûnej fizycznej konstrukcji oraz idâcych z tym plusów i minusów kontroli nad materiâ nieoûywionâ. - Jak na humanistkë, zadziwiajâca biegîoôê jëzykowa w obcej ci dziedzinie - Vega zakpiî, wyraúnie lekcewaûâc jej wywód. Zapalajâc nastëpnego papierosa, dodaî rozkazujâco: - Ruszamy! - Tak panie - Ada udaîa, ûe sië kîania - kaûdy w swojâ stronë. - Zobaczymy - burknâî pod nosem Vega. Siëgajâc do kieszeni, wyjâî... - Widzë - Ada nie byîa przestraszona. - Jak ôpiewaî Niemen, dziwny jest ten ôwiat, a ja dodam, spierdolony. I to gîównie przez gîupów twojego kalibru, glino. - Ja nie jestem policjantem, panno Adelajdo. Ja jestem specjalistâ od polowania na UFO. I, o ile, Sensen nie symuluje amnezji, to wîaônie aresztowaîem przedstawiciela obcej cywilizacji, który bez zgody Ziemi, jest na Ziemi... - Amen. - Ada z niedowierzaniem pokrëciîa gîowâ. - I co? Tak jak poprzednio? Pociâgnie pan za spust i kolejny numer, tym razem, Zero Zero Dwanaôcie, czyli JA, trafi do kostnicy... tak? - Tak - agent Kosmopolu wskazaî brodâ kierunek - Idziemy! - Kto idzie to idzie - Ada przeszîa przez rumowisko gruzu blokujâce wyjôcie i zamarîa. - Proszë, proszë. Komitet powitalny w peînej gali. Ale zamiast wrëczyê medal i kwiaty, wziëli i rozstrzelali. Towarzysz Sensen zaczyna powâtpiewaê, czy podróû na Ziemië byîa dobrym pomysîem. Sâ inne planety i cywilizacje mniej brutalne... - Sîucham? - Vega z zaskoczeniem zajrzaî jej w twarz - On ci to powiedziaî? - On nic nie ma do powiedzenia. - Ada sceptycznie oceniîa gotowoôê bojowâ oddziaîu mierzâcego w niâ z egzotycznie wyglâdajâcych karabinów - Ja jedynie czytam jego myôli. Oraz... pamiëê. Tak na marginesie. Panie Vega, czyû nie sâ to zmodyfikowane wersje pokîadowego pulsera, jaki ma na pokîadzie, kaûdy pojazd rodaków kolegi Sensena? - Idziemy! - agent znienacka straciî ochotë do rozmowy. - Powoli, powoli. Nie tak szybko. Pan i païscy mocodawcy zdoîali przechwyciê jeden z latajâcych spodków, ale jeszcze nigdy nie upolowaliôcie ûywego, czy martwego ufoludka. Wie pan dlaczego? - Wîaônie mam pierwszego. Idziemy! - Kaûdy w swojâ stronë, kosmiczny glino! - Proszë nie stawiaê oporu! - Jak bym mogîa ... - Ada nie stawiaîa... ale... grawitacji. Jak bajkowa czarodziejka, powiewajâc poîami pîaszczyka, z godnoôciâ uniosîa sië do góry, po czym... natychmiast, przekroczyîa szybkoôê Mach 5.0, czyli ruszyîa w nieznane z szybkoôciâ piëê razy wiëkszâ od szybkoôci dúwiëku, produkujâc przy tej okazji sonicznâ falë zmiatajâcâ za niâ ptaki, drzewa i krzaki, jak teû poîowë wszystkich szyb w Aninie. - Moûesz uciekaê, lecz nie moûesz sië schowaê. Znajdziemy cië! - agent Kosmopolu wygrzebaî sië z pod gaîëzi zwalonej podmuchem sosny i zîapaî za przenoôny telefon.- Szefie. Ona ruszyîa na wschód. Musimy aktywowaê naszych agentów od Lwowa do Odessy. Vega myliî sië. Ada wiedziaîa jak sië ukryê. Po tygodniu, siedzâc na tarasie Hiltona w Buenos Aires i sâczâc szampana powiedziaîa: - Sensen, chciaîeô mieê opiekuna, to masz. Nie narzekaj, zawsze chciaîam byê Supermenem w spódnicy. A teraz wypijemy zdrowie za owocnâ inkorporacjë naszych cywilizacji, a dalej poczytamy sobie Kanta w oryginale. - I Sensen,...proôba. Bez tych ciâgîych wrzasków o pomoc bo wreszcie zapalë! Mark Falzmann ------------------------ kosmopol@globalserve.net