Piëtno Ômierci (Cz.1)..............Luk
 
 
        Ksiâûka 3"Z Archiwum X"2
 
          Autor: 3Les Martin2
         Pomysî: 3Chris Carter2
      Scenariusz: 3Marlyn Osborn2
      Przeîoûyîa: 3Maciejka Mazaï2
 
       Wydawnictwo 1Da Capo2 1996
 
 
              1RoZdziaî I2
 
  Mîoda kobieta przedzieraîa sië przez
mroczny  las.   Biegîa boso.  Potykaîa
sië na kamieniach, ôlizgaîa na mîodych
liôciach.    Miaîa   na   sobie  nocnâ
koszulë   bez   rëkawów.    Gaîëzie  i
ciernie   kaleczyîy   jej   odsîoniëte
ramiona.   Mimo  to biegîa dalej.  Jej
twarz   wyjaôniaîa  wszystko  -  Miaîa
wyraz zaszczutego zwierzëcia.
  Caîe   jej   ciaîo  spîywaîo  potem.
Kobieta  dyszaîa  spazmatycznie.   Îzy
zalewaîy  jej oczy.  Potem jej powieki
zatrzepotaîy; Kobieta przewróciîa sië.
  Potknëîa  sië  o  wystajâcy korzeï i
upadîa.   Nie  miaîa  siî,  by móc sië
podnieôê; Dyszaîa ciëûko.
  Po chwili dopeîniî sië jej czas.
 
  Z  leônego poszycia uniósî sië tuman
pyîu  i  zeschîych  liôci.   Zawirowaî
wokóî  niej;  Szybko,  coraz szybciej.
Lotnie drobinki piasku ciëîy jej skórë
niczym    setki    pszczóî.    Kobieta
rozpaczliwie  mrugnëîa  powiekami.   A
potem     poraziîa     jâ    eksplozja
oôlepiajâcego biaîego ôwiatîa.
  Nieziemski  blask zalaî caîâ polanë.
Jednoczeônie rozlegîo sië przenikliwe,
cieniutkie   brzëczenie.    Dziewczyna
przycisnëîa dîonie do uszu, ale dúwiëk
przenikaî     wszystko,    jak    wizg
wysokoobrotowej    wiertarki.    Potem
haîas   staî   sië   jeszcze  bardziej
nieznoôny,  kiedy  doîâczyî  do  niego
jakby îomot metalu.
  Caîe   ciaîo  dziewczyny  stëûaîo  w
oczekiwaniu  na  to,  co  musiaîo  sië
staê.
 
  Z   biaîego   ôwiatîa  wyîoniîa  sië
sylwetka,    widoczna    zaledwie    w
zarysach.     Blask   spotëgowaî   sië
jeszcze  bardziej.  Pochîonâî wszystko
-  sylwetkë,  dziewczynë, polanë, las,
caîâ noc.
  Sîychaê  byîo tylko gîos dziewczyny.
Wykrzykiwaîa  jakieô  sîowo.  Byê moûe
imië.    Trudno  byîo  okreôliê.   Ból
znieksztaîciî wszystko.
  Echo  jej  krzyku  zamarîo.  Ôwiatîo
znikîo.    W  mrocznym  lesie  zapadîa
cmentarna  cisza.   Potem rozlegîo sië
êwierkanie    ptaków.     Zaszeleôciîy
liôcie.   Wróciîo  ûycie.   Dziewczyna
zostaîa  tam,  gdzie mieli jâ odnaleúê
ûyjâcy.
 
  Znaleziono   jâ   nastëpnego   dnia.
Myôliwy,   polujâcy   na   przepiórki,
zauwaûyî    jej   zwîoki   o   ôwicie.
Natychmiast  ruszyî  do miasta.  Zanim
poranne   sîoïce  nadaîo  oregoïskiemu
niebu  odcieï  gîëbokiego  bîëkitu, na
miejscu wypadku zjawiîa sië policja.
 
 - Uwaûam,  ûe  jej ômierê  nastâpiîa,
najpóúniej  dwanaôcie  godzin  temu  -
oznajmiî  miejski koroner policjantowi
prowadzâcemu      ôledztwo.       Obaj
przyglâdali  sië  martwej dziewczynie,
leûâcej  twarzâ  do  ziemi.  Obok niej
klëczaîa dwójka asystentów koronera.
 
  - A  przyczyna? - spytaî  policjant.
Byî   wysokim,  barczystym  mëûczyznâ.
Ale   teraz   jego   szerokie  ramiona
zwisaîy bezsilnie.
 
  Koroner odchrzâknâî
 
  - Nieznana.   Kilka    siniaków    i
zadrapaï.    Ûadnych  ôladów  przemocy
fizycznej.  Mamy tylko to.
  Pochyliî sië nad dziewczynâ.  Uniósî
jej nocnâ koszulë.  W okolicach krzyûa
widniaîy  dwa czerwone znamiona.  Byîy
to         wybroczyny        wielkoôci
dziesiëciocentówek.
  Policjant rzuciî na nie okiem, kiedy
popatrzyî  na  koronera, napotkaî jego
wzrok.   W  spojrzeniu  ûadnego z nich
nie  byîo  zaskoczenia.   Tylko ponura
pewnoôê.
  Policjant  zacisnâî  zëby.  Nie mógî
juû dîuûej zwlekaê.
 
  - Odwróêcie jâ - rozkazaî.
 
  Asystenci  przewrócili  zesztywniaîe
zwîoki na plecy.
  Do   twarzy   dziewczyny  przylgnëîa
ziemia  i  liôcie.   Krew zaschniëta w
nosie  wyglâdaîa  jak  brâzowa  farba.
Ale  policjant  rozpoznaî  ofiarë  bez
trudu.   Trudnoôê  sprawiîo  mu  tylko
wydobycie z siebie gîosu.
 
  - 3Karen Swenson2 - szepnâî.
 
  - Czy to ostateczna identyfikacja? -
spytaî jeden z asystentów.
 
  - Chodziîa z moim synem do liceum. -
Wyprostowaî  sië, odwróciî bez sîowa i
ruszyî  do swojej furgonetki z napëdem
na cztery koîa.
 
 - Rocznik osiëmdziesiâty dziewiâty? -
zawoîaî za nim koroner.
 
  Nie -  odpowiedziaî.    Przyôpieszyî
tylko  kroku.  Ale koroner nie zamilkî.
 
 - To   znowu   to,   prawda?   -  Nie
brzmiaîo  to  jak  pytanie.   Byîa  to
przeraûajâca odpowiedú.
 
 
 
     1koniec rozdziaîu pierwszego2