4          ð03º35Wspomnieï czarð04º01


   Pewnego  wieczoru  Artur przyszedî
do  domu  póúniej  niû  zawsze.  Byîa
mniejwiëcej godzina 23.00 i pachniaîo
to  rodzinnâ awanturkâ. W przedpokoju
niewielkiego   mieszkania   staî  juû
ojciec  i  zasëpionâ twarz kierowaî w
stronë  syna.  Artur  postanowiî tego
dnia  nie  wdawaê  sië  w  kîótnie  z
rodzicami  i  ulotniî  sië  szybko do
swego   pokoju.  Caîe  szczëôcie,  ûe
ojciec  jego nie miaî takûe ochoty na
rozmowë, bo mogîo byê nieciekawie.
   Po wejôciu do swojego pokoju Artur
zobaczyî   to   co   zwykle.  Totalny
baîagan,  walajâce  sië  po  podîodze
ciuchy  i  róûne  pierdoîy.  Do  tego
dochodziî    straszliwy    zapach   z
akwarium,  w  którym  woda  nie  byîa
zmieniana  od  zarania dziejów. Jedna
tylko   rzecz   mogîa  przyprawiaê  o
radoôê.   Byîa   to   Amiga!   Stara,
wysîuûona   "piëêsetka"  staîa  sobie
obok  telewizora i zdawaîa sië woîaê:
"wîâcz mnie".
   Aby  ukoiê  swoje roztargane nerwy
chîopak postanowiî wîâczyê komputer i
zabawiê  sië  troszkë. Jako ûe byî na
etapie     giercowania     "zapuôciî"
Cytadelë  i  nerwowo  poczâî  ôciskaê
joya.
   Po  chwili  gra  sië  uruchomiîa i
gracz   mógî  juû  oddaê  sië  swojej
ulubionej rozrywce. Po kilku minutach
zabawy poczuî, ûe coô niewyjaônionego
dzieje  sië  z  nim.  Odczuwaî  coraz
wiëkszy  strach  i napiëcie. Czuî, ûe
"wchodzi  w  grë"  i  bierze  w  niej
udziaî  naprawdë.  Po  chwili znalazî
sië  w niezmierzonych labiryntach gry
i  to  on  byî  teraz  jej bohaterem.
Wtedy   teû   zaczëîy   pojawiaê  sië
postacie  z  róûnych  gier,  w  które
graî.  A trzeba przyznaê, ûe byîo ich
wiele.
   Mijaî  pierwszâ komnatë i zobaczyî
piëknâ  krainë.  Ludzie  byli  w niej
szczëôliwi  i  tylko czasami zdarzaîy
sië  maîe  konflikty. Byîo jednak tam
coô  dziwnego.  Otóû nie byîo kobiet!
Sami  faceci,  ubrani  w  takie  same
ciuszki  i  róûniâcy sië tylko swoimi
narzëdziami   pracy.  Czasem  widywaî
ûoînierzy    mknâcych    do    swoich
posterunków,    rolników    koszâcych
zboûe.  I  wîaônie  w tej chwili zdaî
sobie  sprawë  gdzie  jest. Byî wôród
osadników,   bohaterów  Settlers.  To
wszystko  wyjaôniaîo. Chciaî zostaê w
tej  piëknej  krainie dîuûej, ale nie
mógî. Coô pchaîo go do przodu.
   Za  jakiô czas wszedî do nastëpnej
sali.   I   co   to?!  Wokóî  tysiâce
krzyczâcych  ludzi, ôwiatîa jupiterów
i  wrzaski. Nagle z korytarza wybiega
22  facetów  z  piîkâ  w rëce. To nie
moûe  byê! Artur uczestniczy w swojej
ulubionej  grze  -  Sensible  Soccer.
Rozglâda  sië  wokóî  siebie szukajâc
sëdziego  i  nie  moûe  go  dostrzec.
Podchodzi  do  niego kapitan jednej z
druûyn   i   mówi:  "Zaczynamy  panie
sëdzio?". Artur sië zdziwiî i dopiero
wtedy  zobaczyî  czarny  strój, który
miaî  na  sobie,  a  na  szyi  wisiaî
srebrny    gwizdek.   Dziaîajâc   pod
wpîywem  chwili  rozpoczâî  mecz.  To
byîo  dla  niego  wspaniaîe doznanie.
Tyle  razy  oglâdaî  to na ekranie, a
teraz  w tym uczestniczy. Czas leciaî
szybko  i  wkrótce  dobiegîo 90 minut
meczu.  Gdy  Artur  wchodziî  wraz  z
piîkarzami  do korytarza prowadzâcego
do szatni wszystko zniknëîo. On znowu
podâûaî     samotnie    wzdîuû    dwu
równolegîych ôcian.
   Wtem   ujrzaî  jasne  ôwiatîo.  To
sîoïce   odbijaîo  swe  promienie  od
zîotego   piasku.   Byîo   teû  kilka
kaktusów  i  skaî. Bez wâtpienia byîa
to  amerykaïska  preria. Artur skupiî
sië  i  pragnâî domyôliê sië jaka tym
razem  czeka  go  przygoda.  I  w tym
momencie  zobaczyî  w pobliûu osioîka
objuczonego  zîotem, kilofem i innymi
górniczymi  narzëdziami. To jest Lost
Dutchman   Mine!   Artur   postanowiî
podjâê   wyzwanie   i  zostaê  starym
górnikiem,    poszukiwaczem    zîota.
Najpierw zawiózî zîoto do wyceny i za
zarobione    pieniâdze   poszedî   do
saloonu.  Wypiî  whisky  i  zagraî  w
pokera.  Przegraî  troszkë pieniëdzy,
ale  to  nic. Udaî sië na spoczynek i
rankiem wraz z pianiem koguta wstaî z
îóûka.    Nowy   dzieï   dawaî   nowe
moûliwoôci.  Artur  poszedî do stajni
po osioîka i udaî sië do kopalni. Nie
bez   wysiîku  wykopaî  kilka  worków
cennego   kruszcu  i  z  zadowoleniem
wróciî  do miasta. Po sprzedaûy zîota
wyczerpany  zasnâî  w  swoim  pokoju.
Ôniî  o panienkach taïczâcych kankana
i  wtem usîyszaî woîanie: "obudú sië,
juû  czas".  Zerwaî  sië  z  wyrka  i
zobaczyî.....
   .....swój pokój. Te same ômieci na
podîodze  i ta sama Amiga. Czekaîa na
niego zawsze gotowa do zabawy.

           º58Gandalf/WPZ^RDº01

P.S.
   Co,  lubicie powspominaê lamerskie
czasy? Ja teû chlip, chlip.