Ryko  nie jest mo§e jeszcze zbytnio znany czytelnikom prozy Fantasy,
czy   SF.   Dwa  z  jego  pierwszych  opowiada¤  by’y  zamieszczone  w
"PaperWhite#3".  Postanowi’ on za’o§y w "NTB" w’asnego "ON LINE'a", w
kt˘rym   b‘dzie  prezentowa’  swoje  opowiadania.   Mam  nadziej‘,  §e
opowiadania b‘d† si‘ Wam podoba’y, gdy§ w przeciwie¤stwie do "radosnej
tw˘rczožci"  naszych  kochanych scenowc˘w, s† to opowiadania d’u§sze i
pisane  na  powa§nie.   W tym numerze Ryko prezentuje jedno, ale za to
dož  d’ugie  opowiadanie pt."DOGRYWKA, CZYLI RACHUNEK SUMIENIA".  Mam
nadziej‘, §e opowiadanie si‘ wam spodoba. A wi‘c zapraszam do lektury.

CEN
XTD / MYSTIC & TRSI
OFC
  "Ognie ju§ dawno zgas’y,
  ale b˘l pozosta’..."
  (The Wall)

POG
CEN
>> DOGRYWKA, czyli RACHUNEK SUMIENIA <<
OFC
NOR

  - Wiesz  co?   -  odpowiedzia’a  z  uroczym  užmiechem.  - Ty jestež
naprawd‘ zwyrodnia’y.
  Przeci†gn†’ si‘ na ’˘§ku i ziewn†’ szeroko.
  - Prosz‘, prosz‘.  I kto to m˘wi.
  Wsta’a,  podesz’a  do  niewielkiej  szafeczki,  kt˘rej  u§ywa’a jako
toaletki   i  wy’uska’a  z  paczki  papierosa.   Skrzywi’  si‘  prawie
niedostrzegalnie.   "Pomyžle,  §e  ten  kto  j†  w to wci†gn†’ ju§ od
prawie  dw˘ch  lat  nie  §yje.   Znali  si‘  przecie§ tak kr˘tko i tak
pobie§nie.    Szkoda  go,  mimo  wszystko  go  szkoda.   Gdybym  wtedy
wiedzia’...   Zawsze  mi  si‘  wydawa’o,  §e  wiem wszystko najlepiej.
Prawie  zawsze  wiedzia’em...   Czy  pom˘g’bym  mu,  gdybym  zna’ jego
po’o§enie?   Niezbyt cz‘sto podaj‘ pomocn† d’o¤ wrogom.  K’opot w tym,
§e  to  ja go uczyni’em swoim wrogiem.  Co chcia’em przez to osi†gn†?
Co  osi†gn†’em  przez  pozosta’ych?"  Nie  mog’a  znaleŚ zapalniczki.
"Bardzo dobrze."
  - Musisz tyle pali, kochanie?  - to by’o raczej retoryczne pytanie.
Przelotnie rzuci’a na niego okiem i kontynuowa’a swoje poszukiwania.
  - Wiesz,  §e  nie mo§e mi to zaszkodzi - odrzek’a spokojnie.  Nigdy
si‘  nie  k’˘cili.   Czy§by  to mia’ by pocz†tek?  Nagle spojrza’a mu
prosto w oczy z tryumfuj†cym wyrazem twarzy.
  - Což  mi si‘ zdaje, §e to palenie wcale ci nie przeszkadza.  Ono ci
kogož przypomina.
  Przez  oblicze  le§†cego  przemkn†’ dziwny skurcz.  Odsun‘’a si‘ dwa
kroki  do  ty’u.   Zna’a  go  bardzo  dobrze.  " le - pomyžla’.  - Nie
panuj‘  nad  sob†."  Odwr˘ci’  si‘ na bok i przyjrza’ si‘ jej uwa§nie.
Zauwa§y’,  jak  pod  cienkim  szlafroczkiem  napinaj†  si‘  niezawodne
mi‘žnie.   "Ona  myžli,  §e  j†  zaatakuj‘" - skonstatowa’ zaskoczony.
Ca’y  gniew  wyparowa’  jak  woda  wylana  na gor†c† blach‘.  Pokr‘ci’
smutno  g’ow†,  odsun†’  si‘  pod  žcian‘  i  wskaza’  zapraszaj†co na
powsta’e   miejsce.    Przysiad’a  ostro§nie  na  skraju  ožmiok†tnego
tapczanu.    "Jeszcze   si‘  boi.   Nie,  ona  mo§e  si‘  co  najwy§ej
obawia."   -   stwierdzi’   wyci†gaj†c   d’o¤   z  pilotem  w  stron‘
elektronicznego  odtwarzacza.   Obecna ca’y czas w tle muzyka ucich’a.
M˘g’  s’ucha  tego  utworu  bez  przerwy  (jeden  znajomy  napisa’ go
specjalnie   dla  niego),  ale  do  tej  rozmowy  chcia’  mie  cisz‘.
Delikatnie   przyci†gn†’  dziewczyn‘  do  siebie  i  mocno  przytuli’.
Poczu’, jak znika jej zdenerwowanie.
  - Pos’uchaj,  musimy  sobie což wyjažni - zacz†’.  - Nie musisz si‘
mnie  obawia.   Nie  ty.   Jestež  jedyn†  osob†  jakiej  nie m˘g’bym
skrzywdzi.   Ježli  chcesz, to prosz‘, mo§esz to wykorzysta.  Zawsze
byližmy  tak  zgodn†  par†,  §e  a§ kr†§y’y o nas dowcipy.  Czy to ju§
przesz’ož?  - Spužci’a w d˘’ oczy ocienione d’ugimi rz‘sami.
  - Przepraszam,  nie  chcia’am ci‘ urazi.  Wiem, §e posun‘’am si‘ za
daleko.   Wierz  mi, to si‘ ju§ nigdy nie powt˘rzy.  Co do papieros˘w,
to  postaram  si‘  odzwyczai,  ježli tego nie lubisz.  - W jej g’osie
by’a  szczera  skrucha  i  b˘l,  kt˘ry chwyci’ go za serce.  Pog’adzi’
czule jej d’ugie, czarne w’osy.
  - Zapomnijmy o tym oboje, dobrze?
  - Nie ma sprawy, byczku.  - Odpowiedzia’a ju§ normalniej i troch‘ mu
ul§y’o.   Si‘gn†’ za jeden z rog˘w ’˘§ka i wyci†gn†’ oszronion† puszk‘
Kevlar-Coli.  Poci†gn†’ spory ’yk.  Lodowaty nap˘j mile orzeŚwia’, ale
wywo’ywa’  przy  okazji  b˘l gard’a.  "Jak wszystko w §yciu.  Za ka§d†
przyjemnož trzeba zap’aci.  Pr‘dzej czy p˘Śniej."
  - Wiesz  co?  -  zwr˘ci’ si‘ znowu do dziewczyny - to wszystko przez
t† nud‘.  Kiedyž - to by’y czasy!
  - No  pewnie  -  zawt˘rowa’a,   k’ad†c  si‘  na brzuchu.  - Cz’owiek
codziennie ryzykowa’ §yciem, ale wtedy przynajmniej czu’, §e §yje.
  Znowu byli t† s’ynn† par† zgodn† w ka§dym szczeg˘le.
  - Do  diab’a,  nie by’o o co walczy!  Pok˘j...  Co to w og˘le jest?
Mam wszystko, absolutnie wszystko o czym zamarz‘ i co z tego?
  Po’o§y’a mu g’ow‘ na piersi.
  - B‘dziemy musieli si‘ jakož do tego przyzwyczai - zasugerowa’a bez
przekonania.
  Parskn†’ kr˘tkim žmiechem.
  - Mieližmy na to dwa lata, malutka.  Dwa lata...
  Rozleg’  si‘  brz‘czyk wideofonu.  M‘§czyzna zwl˘k’ si‘ z požcieli i
usiad’  przed  aparatem.   Nie  w’†czy’  w’asnej  minikamery - by’o to
powszechnie  uwa§ane  za chamstwo, ale on m˘g’ sobie na takie chamstwo
pozwoli.   Nawet  w stosunku do osoby, kt˘rej pulchna twarz wype’ni’a
ekran  urz†dzenia.   Rozm˘wca  mia’  ten  sam  stopie¤ co on i z racji
zajmowanego stanowiska by’ nawet nieco wa§niejszy, ale niedawno wszed’
do  tego  interesu  i  nie  mia’  nawet wierci s’awy okrywaj†cej jego
podw’adnego.    Dlatego   zawsze   traktowa’   go  z  niema’  nabo§nym
szacunkiem.
  - Dawno  si‘  nie  widzieližmy,  Roff.   Myžla’em, §ežcie ju§ o mnie
zapomnieli.   O  co  chodzi?   -  w’ažciciel mieszkania by’ jak zwykle
troch‘ obcesowy.
  James Roff sapn†’ i poluzowa’ ko’nierzyk munduru.  Ludzie patrz†cy w
pusty ekran przewa§nie zapominali, §e sami s† widoczni.  Jeszcze jedna
przyczyna wy’†czania przez niekt˘rych kamer.
  - W’ažciwie   to   to  nie  jest  rozmowa  na  wideofon  -  wyst‘ka’
grubasek. - Chcia’bym ci‘ dzisiaj widzie u siebie i...
  - Dobra.   Tylko  nie  spodziewaj   si‘  nmie  za szybko, bo mam což
jeszcze  do  za’atwienia  -  odwarkn†’ i przerwa’ po’†czenie.  Opad’ z
powrotem na tapczan.
  - No i prosz‘,  jak za starych czas˘w - podsumowa’a.  "Nie, na pewno
nie tak jak za starych czas˘w"- zaprzeczy’ w myžli.
  - Co masz takiego wa§nego do zrobienia?  - chcia’a wiedzie.
  - W  gruncie  rzeczy to jest wa§ne tylko dla mnie.  Zreszt† wszystko
bym zrobi’, §eby odwlec rozmow‘ z tym pyknikiem.  Jak chcesz jecha ze
mn†, to si‘ ubieraj - zako¤czy’ wstaj†c.
  Wygl†da’a  na  bardzo  ucieszon†.  "Pewnie spodziewa si‘ nie wiadomo
czego.  Chyba si‘ mocno rozczaruje."
CEN
*****
OFC

  By’y  wsz‘dzie.   Od horyzontu po horyzont.  Nie ko¤cz†ce si‘, r˘wne
szeregi  wykonanych  z  nierdzewnej  stali  tablic.  R˘§ni’y si‘ tylko
trežci†  wygrawerowanych  napis˘w.   Wiatr hula’ bezkarnie po otwartej
przestrzeni,  p‘dz†c  nisko zawieszone, granatowo-sine chmury.  Deszcz
powinien  rozpada  si‘  ju§ dawno, ale tym od sterowania pogod† znowu
což  nie  wysz’o.   Nad  jedn†  z  p’yt sta’ wysoki m‘§czyzna ubrany w
szarob’‘kitny  mundur  i  nieprzepisowe,  d’ugie prawie do kolan buty.
Jaskrawe  insygnia  nadgenera’a  pozwala’y  mu na tak† ekstrawagancj‘.
G’ow‘  mia’ nisko spuszczon†, pogr†§ony by’ we w’asnych myžlach.  "Tak
jak  chcia’ež, przyjacielu, tak jak chcia’ež.  Nie masz czego §a’owa.
Jak§e  cz‘sto  zwyci‘zcy  okazuj†  si‘  pokonanymi.   Ježli mnie teraz
s’yszysz  - to m˘wi‘ ci:  mia’ež racj‘.  Wiele si‘ zmieni’o.  Sp˘jrz w
moje  myžli,  czy  nale§† one do cz’owieka (?), kt˘rego kiedyž zna’ež?
Powoli  wychodzi  na  twoje,  stary.   Ježli  tylko  mnie s’yszysz..."
Pomyžla’  o  tych  wszystkich,  kt˘rych  brakowa’o  na  tej  r˘wninie.
Rozerwanych na strz‘py, przywalonych setkami ton gruzu, rozpylonych na
atomy  w  kosmosie  i po§artych przez potworne stworzenia.  I o tych z
drugiej strony, zabitych w’asnor‘cznie, lub - r˘wnie skutecznie, przez
wydane  rozkazy.   "œatwiej umrze ni§ §y dŚwigaj†c žwiadomož swoich
czyn˘w.   Najgorszy  jest  ten  nadmiar  czasu do myžlenia.  Jak d’ugo
mo§na?  Gdybym chocia§ by’ taki jak kiedyž." Stoj†ca dot†d nieco dalej
dziewczyna  podesz’a  do  niego  powoli.  Wiatr bawi’ si‘ jej czarnymi
w’osami, podtrzymywanymi przez cienk†, metalow† obr‘cz.  Dopiero teraz
skojarzy’ sobie, §e ozdoba ta jest wykonana z tego samego materia’u co
tablice.
  - Jestežmy  tu   ju§  ponad  godzin‘  -  odezwa’a  si‘.   Wyrwany  z
zamyžlenia  zerkn†’  na ni† troszk‘ nieprzytomnie.  - ChodŚmy ju§, nie
lubi‘ tego miejsca - poprosi’a.
  Wzi†’  j†  za  r‘k‘.   "Z tych samych wzgl‘d˘w co ja, prawda?" Zanim
odeszli, jeszcze raz spojrza’ na p’yt‘.  Zbli§ali si‘ do zaparkowanego
na  l†dowisku  hovercrafta.   W  karoserii maszyny odbija’y si‘ sun†ce
szybko chmury.  Mocniej žcisn†’ jej d’o¤.  Wskaza’ w kierunku miejsca,
kt˘re przed chwil† opužcili.
  - Oni s† szcz‘žliwi, prawda?  - spyta’ cicho. - Powiedz mi, Kriss.
  Przez chwil‘ si‘ waha’a.
  - Tak, myžl‘ §e tak.
  - I my te§ b‘dziemy...  kiedy...  - nie potrafi’ doko¤czy.
  - Tak.
  - Pomimo §e ty...
  Poca’owa’a  go.   "Co si‘ z nim dzieje?  Což z nim jest ostatnio nie
tak."
  - To  nie  ma §adnego znaczenia.  Najmniejszego.  Liczy si‘ tylko to
co  jest  mi‘dzy  nami.   Ju§  wiesz  jak to si‘ nazywa?  - specjalnie
zako¤czy’a w ten spos˘b, §eby nie wysz’o zbyt patetycznie.
  - Mi’ož - odrzek’  g’uchym g’osem, patrz†c na což, co tylko on m˘g’
dostrzec.  Przesta’a na chwil‘ manipulowa przy elektronicznym zamku w
drzwiach.
  - Powiedz to jeszcze raz.
  - Mi’ož  -  tym  razem  wpatrywa’  si‘  prosto  w  jej  rozszerzone
zdziwieniem  Śrenice.   -  Kocham ci‘, Kriss.  - Brunetka opar’a si‘ o
wypuk’y dach pojazdu.
  - Czy  wiesz,  Mike  -  wyszepta’a  -  §e nigdy, odk†d ci‘ znam, nie
s’ysza’am tych s’˘w w twoich ustach?  Nie musia’ež nigdy m˘wi mi tego
wprost,  ale  nie  o  to  chodzi.   Ty nie potrafi’ež tego powiedzie,
prawda?
  - Zmieni’em  si‘.   Mam nadziej‘,  §e nadal nie b‘d‘ musia’ m˘wi ci
pewnych rzeczy, a ty i tak b‘dziesz wiedzia’a.
  - No pewnie.  Ale nawet nie wiesz, jak przyjemnie by’o to us’ysze.
  Usiedli  na  wygodnych siedzeniach, kt˘re natychmiast dopasowa’y si‘
do  kszta’tu  ich  cia’.   Ąadne  nie  mia’o  ochoty  prowadzi,  wi‘c
zaprogramowali   kurs   w   autopilocie.    Po  bokach  roz’o§y’y  si‘
stateczniki  i  maszyna  unios’a  si‘  w powietrze.  Kiedy odlatywali,
nadgenera’  Michael  Ricker  nie  potrafi’  oderwa wzroku od jednej z
setek tysi‘cy stalowych tablic.
CEN
*****
OFC

  Przed  pancernymi  drzwiami  kwatery  Roffa  oddali  salut  kolejnym
znudzonym  wartownikom.   Niewielka  skrzyneczka  zidentyfikowa’a  ich
linie  papilarne  i przy akompaniamencie syku si’ownik˘w rozsuwaj†cych
karvinowe   tafle  weszli  do  žrodka.   James  przywita’  ich  bardzo
serdecznie.    "Zbyt   serdecznie"   -  zauwa§y’  Ricker  siadaj†c  na
elektropolarnym  fotelu  naprzeciwko biurka prze’o§onego.  Zawsze czu’
si‘  nieszczeg˘lnie  siadaj†c  na  czymž,  czego  nie  by’o wida, ale
przyznawa’,  §e  taki mebelek jest ca’kiem wygodny.  Ciekaw by’ tylko,
jak  mo§na  chodzi  po  pokoju  i  nie  potyka  si‘  o niego.  Kriss
usadowi’a  si‘  na  zwyczajnym  krzežle  pod  žcian†.  Zd†§y’a si‘ ju§
nauczy,  §e  ježli  jej towarzysz decyduje si‘ usi†ž, to szykuje si‘
d’u§sza rozmowa.
  - No wi‘c? - zacz†’ Mike. - O co chodzi?
  Pulchny rozm˘wca sprawia’ wra§enie mocno zak’opotanego.  Wierci’ si‘
i wydawa’ dziwne odg’osy.
  - Wiesz, w’ažciwie to to s† informacje...
  Michael  odgad’  do  czego  tamten zmierza i wybuchn†’ nieprzyjenmym
žmiechem,  kt˘ry  po  chwili  zgas’ jak zdmuchni‘ta žwieca.  ˜widrowa’
wzrokiem nalan† twarz Jamesa.
  - Nie pieprz.  Albo m˘wisz wszystko przy niej, albo mo§esz poca’owa
mnie w dup‘!
  Roff  stara’  si‘  wygl†da  na  oburzonego,  ale aktorem by’ r˘wnie
kiepskim jak wojskowym.
  - Nie zapominaj, §e jestem twoim prze’o§onym.
  Z  kolei  dziewczyna  rozežmia’a  si‘  w  taki  spos˘b, §e uci‘’o to
zapowiadaj†ce  si‘  wyst†pienie  skuteczniej  ni§  jakiekolwiek s’owa.
Grubasek,  ca’y  spocony  i  zaczerwieniony,  przyzna’  si‘ w duchu do
pora§ki.
  - Wezwa’em ciebie bo wiem, §e jestež dobrym dow˘dc† polowym - stara’
si‘  teraz przypodoba nadgenera’owi.  "W przeciwie¤stwie do ciebie" -
chcia’  odpowiedzie  Mike,  ale  si‘  pohamowa’.  Zamiast tego spyta’
rzeczowo:
  - A   do   czego   jest   wam   w   dzisiejszych  czasach  potrzebny
fieldcommander?   Czy  ty w og˘le wiesz, jak si‘ pisze "wojna"?  - tej
drobnej z’ožliwožci nie potrafi’ sobie odm˘wi.
  W’ažciciel  gabinetu  uda’,  §e nie wie o co mu chodzi i kontynuowa’
niezra§ony:
  - Ano jest pewien k’opot.  A raczej mo§e dopiero by.
  Na    p˘’syntetycznej    twarzy   Rickera   pojawia   si‘   zacz‘’o
zainteresowanie.
  - Mo§e troch‘ žcižlej.
  - A  wi‘c  -  ci†gn†’  tamten, zadowolony z efektu jaki uda’o mu si‘
wywrze  -  sprawa  jest  raczej  delikatna.  Wywiad wykry’, §e pewien
bli§ej  nie  znany  osobnik  kupuje  nielegalnie  spore  iložci broni,
sprz‘tu wojskowego i robot˘w bojowych.  Zwozi to wszystko na niewielk†
planetk‘ Prism.  Niestety, to jest w’ažciwie wszystko co o nim wiemy.
  - Faktycznie, raczej niewiele - uci‘’a Kriss.
  - Ja nie odpowiadam za opiesza’ož wywiadu.
  Siedz†cy w polu elektropolarnym poruszy’ si‘ nerwowo.
  - A po co ja wam jestem potrzebny?
  - Chcemy, §ebyž zbada’ dok’adniej t† ca’† spraw‘.
  - To Śle trafiližcie, nie jestem szpiegiem, agentem, ani niczym tego
rodzaju.   Chyba,  §e...  - przymru§y’ oczy.  - Chyba, §e chodzi wam o
což innego...
  - O prosz‘, jak ’adnie odgad’ež - Roff by’ wprost rozpromieniony. -
Rz†d  nie  jest  zachwycony,  kiedy ktož na czarnym rynku kupuje sobie
Battle Droidy.
  - Rzeczywižcie,  ciekawe  hobby - niejeden  ju§ zastanawia’ si‘, czy
by’a  taka  z’ožliwa  z  natury,  czy  nauczy’a  si‘  tego  od swojego
kochanka.  Prawda jak zwykle le§a’a požrodku.
  - Rozumiem,  §e  mam  nieograniczony   dost‘p  do  ludzi  i  žrodk˘w
bojowych - chcia’ si‘ upewni przysz’y dow˘dca akcji.
  - To znaczy, §e bierzesz t† robot‘?
  - Tak.   Ale  tylko  pod wymienionym warunkiem.  I niech mi nikt nie
patrzy na r‘ce.
  - Nie  ma  sprawy,  ja  ze  swojej  strony  r˘wnie§  zgadzam  si‘ na
wszystko.   I  ludzi  i  sprz‘tu  mamy  ostatnio  w  nadmiarze.  Tylko
wybiera.
  Podw’adny (z nazwy) wsta’ i wyg’adzi’ mundur.
  - Za... cztery dni b‘d‘ got˘w.
  Kiedy  znaleŚli  si‘  za drzwami oboje odetchn‘li z ulg†.  Nie usz’o
ich uwadze porozumiewawcze spojrzenie, kt˘re wymienili stra§nicy.  Gdy
odeszli ju§ kawa’ek dalej, Ricker powiedzia’:
  - Bo§e,  kto takiego dupka zrobi’ nadgenera’em?  Jak tylko wr˘cimy z
tego zadania, postaram si‘, §eby do ko¤ca §ycia podziwia’ pi‘kno flory
Moraka.
  - A  mo§e  nawet  fauny  -  doda’a  z  nadziej†.  Znowu by’o tak jak
dawniej.   Z  pozoru.   Tak  naprawd‘,  to  §adnej  chwili  nie da si‘
powt˘rzy.  S† tylko podobne.

CEN
*****
OFC

  Zbada’  szafirowy  p’yn  pod  žwiat’o.  "Mia’ by bez smaku".  Kriss
mia’a w r‘ku identyczn† szklaneczk‘.  Wygl†da’a najbardziej niepewnie,
jak  tylko  mog’a  (czyli nie a§ tak bardzo).  "Znowu b‘dzie pr˘bowa’.
Kt˘ry  to  ju§ raz?  C˘§, mo§e mu si‘ wreszcie uda.  Nie powinno mu to
chyba  zaszkodzi  -  dostawca  jest sprawdzony.  Tak czy inaczej, nie
b‘dzie  tego  robi’  samotnie." Po’o§y’a si‘ obok niego i stukn‘li si‘
naczyniami.
  - Za stare czasy!
  Kolory   powoli  rozmywa’y  si‘,  traci’y  ostrož,  stawa’y  ledwie
widocznymi  w  oddali  plamami.  Jak chmury na horyzoncie.  W pogodny,
letni  poranek.   Opr˘cz  tego  nie  by’o  nic.   Tylko on.  Na razie.
Skupi’  si‘,  zebra’ swoj† wol‘ brykaj†c† swobodnie mi‘dzy ob’oczkami.
Przyp’yn‘’a  jak  ptak z rozpostartymi, czarnymi skrzyd’ami i wnikn‘’a
do  wewn†trz.   Unosi’ si‘ bez wysi’ku.  Pochwyci’ jak†ž sycz†c† myžl.
"Po  co  tu  jestem?   Ach  tak,  przecie§ znowu tego szukam.  Wi‘c do
dzie’a."  Fikn†’  i przybra’ bardziej sprzyjaj†c† myžleniu pozycj‘.  Z
jakiž  nie  znanych  przyczyn  by’o  to bardzo istotne.  "Przesz’ož -
rozkaza’.   -  To  co  by’o.   Natychmiast!" M˘zg zacz†’ si‘ wy’†cza,
umys’ rozci†gn†’ si‘ i zawin†’ dooko’a.  Mocniej i szybciej.  Szybciej
i mocniej.
  Bujna  trawa  gi‘’a  si‘  pod  pancernym butem.  Szed’.  Szed’ i nic
wi‘cej.   Po  prostu  rozkoszowa’  si‘  dzikim  pi‘knem  tego miejsca.
"Zaraz,  co  to  ja  ostatnio  robi’em?   Jakož nie pami‘tam.  Zreszt†
niewa§ne.   Jak  tu  ’adnie!" ˜ci†gn†’ z g’owy he’m i przypi†’ do pasa
chwytnikiem   elektromagnetycznym.    Powietrze  dzwoni’o  nieuchwytn†
muzyk†  niewidocznych  owad˘w.  Posuwa’ si‘ przed siebie, oddychajac z
lubožci†.   Ziele¤  wsz‘dzie  dooko’a.   B’‘kit w g˘rze.  "Z pewnožci†
znam  to  miejsce.  Czy§by wreszcie mi si‘ uda’o?" - sam nie m˘g’ w to
uwierzy.   Ziele¤  dooko’a.   B’‘kit w g˘rze.  Szkar’at...  Szkar’at?
Jak  zahipnotyzowany  wpatrywa’  si‘  w  le§†cego na ziemi cz’owieka o
szczup’ej  twarzy.   Prz˘d  zbroi  tamtego  by’ strzaskany, a w piersi
zia’a  žmiertelna rana.  Ricker pochyli’ si‘ nad nim.  S’o¤ce zalžni’o
na  insygniach  majora.   Sine  wargi trupa poruszy’y si‘ nieznacznie,
wykrzywi’ je z’ožliwy užmiech.
  - Mia’ež  racj‘,  co?  -  przem˘wi’ charcz†cym g’osem zmar’y, prawie
nie  poruszaj†c  ustami  - Racj‘.  Warto by’o?  No i co, jak si‘ teraz
czujesz?
  Michael  chcia’ si‘ podniež, zerwa, uciec st†d, ale což przygina’o
go  coraz  ni§ej.   Zabity  ju§ nic nie m˘wi’.  Patrzy’ tylko.  Jak on
patrzy’!  Nie!  Dooko’a sta’y bezimienne osoby w zbrojach.  Ricker nie
m˘g’ dojrze ich twarzy za pot‘§nymi przy’bicami kask˘w.
  - Pom˘§cie mi!  - zaj‘cza’.  - Ju§  nie chc‘!  Za co?!  - Zacz†’ wy
w   psychicznej   m‘ce   nie  do  wytrzymania.   A  oni  stali  dalej.
Nieporuszeni,  bezosobowi, nieobecni.  Nie m˘g’ ju§ d’u§ej wytrzyma -
chcia’  p’aka,  ale  zapomnia’  jak  si‘ to robi.  Chcia’ rozerwa na
strz‘py  swoj†  twarz,  strzaska  lustra  ca’ego  žwiata, odrapa sw†
czaszk‘  do  go’ej  kožci,  ale  což  skr‘powa’o  mu ramiona.  Umys’ -
przepracowany,  rozgrzany,  stopiony,  wycieka’  z  cia’a  jak mas’o z
kanapki  i  wype’nia’  zbroj‘  cuchn†cym  p’ynem.   Wiedzia’, §e traci
zmys’y.  Niesamowitym wysi’kiem okie’zna’ swoj† ja§¤ i krzykn†’:
  - Dosy!  Wr˘!  Natychmiast!
  To  nie  by’a  trawa.   Zielone, ale nie trawa.  "Ej, to m˘j dywan!"
DŚwign†’  si‘ z pod’ogi.  Puste szklanki po narkotyku r˘wnie§ spad’y z
kanapy.  Kriss nadal pogr†§ona by’a w wewn‘trznym žwiecie marze¤.  Ona
nie  mia’a k’opot˘w.  Jak zwykle.  B’ogi wyraz twarzy žwiadczy’ o tym,
§e  po  raz  kolejny  okaza’a si‘ silniejsza.  Zreszt†, ona by’a inna.
Tak  podobna,  a  jednak  inna.   Co  ich  r˘zni’o?   Mo§e  po  prostu
wiedzia’a, kiedy nale§y si‘ zatrzyma?  Nie postawi’a jednego kroku za
wiele  za  chybotliwej  k’adce  §ycia?   A najprawdopodobniej walczy’a
tylko  z zewn‘trznymi nieprzyjaci˘’mi.  To ka§demu przychodzi ’atwiej.
Stwierdzi’,  §e  jest  ca’y  zlany potem i poszed’ pod prysznic.  "Ju§
wi‘cej  nie  wezm‘ §adnego z tych žwi¤stw do g‘by!" Wiedzia’, §e znowu
usi’uje  ok’ama  samego  siebie.   Jak  zawsze.   Te  žrodki nie by’y
uzale§niaj†ce,  to  nie o to chodzi’o.  "S† ludzie, kt˘rzy zawsze b‘d†
szuka, nawet gdy wiedz†, §e nie mog† czegož odnaleŚ." Lepiej od razu
powiedzie  sobie  prawd‘.   W  lustrze spostrzeg’, §e ma kilka nowych
siniak˘w.   "Musia’o  mnie  ’adnie rzuca.  Dzisiaj mia’em chyba sporo
szcz‘žcia, nie wiem co by si‘ sta’o, gdybym si‘ z tego nie wyrwa’." Na
samo  wspomnienie  przesz’y  go ciarki.  "Wi‘cej nie b‘d‘ pr˘bowa." A
jednak.
  Ci†gle  wraca’  myžlami  do  tego co prze§y’ wewn†trz samego siebie.
§eby  si‘  od tego oderwa, postanowi’ troch‘ popracowa.  Narzuci’ na
siebie  szlafrok  i  poszed’ do "gabinetu".  Nala’ sobie Kevlar-Coli i
uruchomi’    komputer.     Ekran    natychmiast    wype’ni’    obrazek
przedstawiaj†cy  Combat Droida žcieraj†cego z muru napis:  "Prosiak ma
lustrzyc‘", kt˘ry znikn†’ po up’ywie kilku sekund.  Wybuchn†’ szczerym
žmiechem.   Tylko  Kriss  zna’a  kod  dost‘pu  do jego terminalu, wi‘c
to§samož  sprawcy  doskona’ego  sk†din†d  dowcipu  nie  mog’a  budzi
w†tpliwožci.   Akurat teraz což takiego by’o mu potrzebne.  Zapami‘ta’
sobie, §eby zrobi jej jakiž prezent i wzi†’ si‘ do pracy.  Dysponowa’
jednym  z  najnowszych komputer˘w (zawsze mia’ na tym punkcie lekkiego
fio’a,  by’o  to  i  tak  najmniej  szkodliwe  z  jego zainteresowa¤).
Posiada’  bezpožrednie  po’†czenie  satelitarne  z  bankami  danych  i
analizerami  G’ownej  Bazy  Logistycznej  Arid-7  na  Lunie.  Niewielu
wojskowych mog’o si‘ czymž takim poszczyci.  Poprosi’ o informacje na
temat interesuj†cej go planety.
  "Prism"   -   ani   s’owa   t’umacz†cego  dziwn†  nazw‘.   Nast‘pnie
standardowe  dane  wojenne.   "Odkryta  15  lat  temu.   Klimat bardzo
surowy,  pomimo  atmosfery zdatnej do oddychania przwie ca’kowity brak
rožlinnožci.   Troch‘  mniejsza od Terry.  W 87% pokryta przez oceany.
Prawie  nieustanne,  silne  wiatry.  Wieczny p˘’mrok." - "O, widz‘, §e
szybko  polubi’bym  to  miejsce."  - "Brak wi‘kszych osiedli ludzkich.
Znajduje  si‘  tam  kolonia  karna po’†czona z kopalni† i trzy kolonie
handlowe.  Posiadaj† porty kosmiczne zdolne przyj† kr†§ownik."
  Wyszuka’  menu "Dane o celu".  Na monitorze zosta’ wyžwietlony film,
wykonany  prawdopodobnie  z  samolotu szpiegowskiego.  Widoczna na nim
by’a   tylko   niewielka,  przysadzista  konstrukcja  ze  stalobetonu,
zaopatrzona  w rozsuwane wrota i nic wi‘cej.  Klasyfikacja komputerowa
by’a  zgodna  z  jego ocen†:  wyjazd z szybu windowego.  "Sprytnie si‘
ktož  urz†dzi’ - pomyžla’ Mike.  - Nie zbombarduj† go z orbity, bo nie
wiedz†  nawet  jak  g’‘boko  siedzi.   Ten ktož nie jest g’upi.  Akcja
zapowiada   si‘   naprawd‘   ciekawie."  Przejrza’  spisy  uzbrojenia,
zakupionego  przez cz’owieka z Prism.  Wiedzia’, §e mog† by niepe’ne,
a  i  tak  ’atwiej  by’oby  powiedzie  czego tam nie by’o.  W’ažciwie
wszystko od ožmiostrza’owych pistolet˘w do Battle Droida.  Odetchn†’ z
ulg†,  stwierdziwszy,  §e  tamten  musi mie mimo wszystko ograniczone
mo§liwosci finansowe i brakuje mu na szcz‘žcie takich pozycji jak si’y
pancerne czy jednostki kosmiczne.
  Mimo wszystko...
  Rodzaj i form‘ akcji wybra’ bez pomocy komputera.  W takich sprawach
nigdy si‘ nie myli’.  Przez nast‘pne pi‘tnažcie minut sporz†dzi’ list‘
potrzebnego  sprz‘tu.  Pozosta’a jeszcze najwa§niejsza cz‘ž - ludzie.
Tym  trzeba  si‘ by’o zaj† bardziej dog’‘bnie.  Ricker wola’ nie mie
pod  swoimi  rozkazami  byle  mi‘sa  armatniego.   Przedialowa’  kilka
adres˘w do przenožnego notebooka.
  - Kt˘ry  pierwszy?  - spyta’a Kriss stoj†ca w progu i zagl†daj†ca mu
przez rami‘.

CEN
*****
OFC

  Willa  prezentowa’a  si‘  okazale.  Nie imponuj†co - to by’aby lekka
przesada,  ale  w’ažnie  okazale.   Przeszli przez okalaj†cy j† pi‘kny
ogr˘d.   Aby  utrzyma  go  w  takim  stanie  trzeba  by’o z pewnožci†
zatrudnia  ogrodnika.   Wygl†da’o  na to, §e gospodarze niczego sobie
nie  §a’uj†.   Bo  i  dlaczego  mieliby sobie §a’owa?  Gožcie stan‘li
przed   bogato   zdobionymi,   drewnianymi   drzwiami.    Nie  ulega’o
w†tpliwožci,  §e s† one drewniane tylko z wierzchu.  Z g’ožniczka obok
nich pop’yn†’ mi’y g’os:
  - Witamy.    Prosz‘    uprzejmie    o   w’o§enie   prawej  d’oni  do
identyfikatora.    -   Pod  Śr˘d’em  dŚwi‘ku  rosun‘’a  si‘  niewielka
szufladka.   Ricker  spe’ni’  prožb‘  komputera z niejakim oci†ganiem.
Jego towarzyszka poprawia’a na sobie mundur i uczesanie, korzystaj†c z
ma’ego  lusterka, z kt˘rym nigdy si‘ nie rozstawa’a.  Kiedyž uratowa’o
im  ono §ycie, ale to ju§ zupe’nie inna historia.  Nadgenera’owi nigdy
to nie przeszkadza’o (podobnie jak prawie wszystkie inne rzeczy, kt˘re
robi’a),  ale by’o wiadome, §e potrafi’a doprowadzi niekt˘re osoby do
sza’u  bezustannie przegl†daj†c si‘ i jednoczežnie rozmawiaj†c z nimi.
Znajdowa’a  w  tym  jak†ž  dziwn†  przyjemnož, a ma’o kto odwa§y’ si‘
choby Śle na ni† spojrze.  Digitalizowany g’os odezwa’ si‘ ponownie.
  - Niestety,  nie ma pana na ližcie os˘b oczekiwanych.  Przechodz‘ na
tryb bezpožredni.
  Teraz  w  drzwiach  pojawi’  si‘  ciek’okrystaliczny ekranik.  Mike,
mocno wnerwiony zamierzy’ si‘ na niego pi‘žci†, ale Kriss powstrzyma’a
go w por‘.
  - No co ty, nie demoluj.
  Na  monitorku ukaza’a si‘ twarz m’odej blondynki.  Spojrza’a na nich
i zrobi’a nieokrežlon† min‘.
  - Czež - odezwa’ si‘ gož.  - Wpužcicie nas, czy mamy sobie iž?
  Rozm˘wczyni užmiechn‘’a si‘ lekko.
  - Prosz‘, wchodŚcie - mia’a mi’y, dož niski g’os.
  Szcz‘kn‘’o kilka zamk˘w i drzwi otworzy’y si‘ bezg’ožnie.  Weszli do
žrodka  i  w  korytarzu spotkali gospodyni‘.  M‘§czyzna wymieni’ z ni†
tylko užcisk d’oni.  Wiedzia’, §e nie lubi widoku jego dziwnej twarzy.
Jak wszyscy.  Prawie wszyscy.
  - Gdzie on jest?  - spyta’.
  - W  pokoju  sto’owym  -  odpowiedzia’a.   - ChodŚ,  což ci poka§‘ -
doda’a bior†c Kriss za r‘k‘.
  Znan†  sobie drog† dotar’ we wskazane miejsce i otworzy’ przeszklone
drzwi.   Po  pokoju  chodzi’  ni§szy  od  niego m‘§czyzna o d’ugich do
ramion,   lekko   kr‘conych  w’osach,  kt˘rych  ko¤ce  wystawa’y  spod
niewielkiego  kasku  zaopatrzonego  w przypominaj†ce lornetk‘ okulary.
Na  d’oniach  mia’  r‘kawice  po’†czone, podobnie jak nakrycie g’owy z
niewielkim  urz†dzeniem  w  k†cie  pokoju.  W’ažciciel willi wykonywa’
dziwne  ruchy  i  wydawa’  jeszcze  bardziej  zastanawiaj†ce  odg’osy.
Ricker  spojrza’  na  le§†ce  obok  drugi he’m i r‘kawice, zawaha’ si‘
przez  chwil‘,  po  czym po prostu wy’†czy’ zasilanie zestawu.  Tamten
stan†’  nagle  jak  wryty  i dopiero po chwili zabra’ si‘ za odpinanie
kasku.
  - Tyle razy ci m˘wi’em, Maggie...  - zacz†’ gniewnie i zamilk’ kiedy
ujrza’ kto go od’†czy’.
  - I co Robert, znowu "Laser Squad"?
  D’ugow’osy užmiechn†’ si‘ szeroko i od’o§y’ r‘kawice.
  - Nie spodziewa’em si‘ ciebie, Mike.
  - To  da’o  si‘  zauwa§y - zrobi’  aluzj‘ do aparatu przy drzwiach.
Robert Schmidt zrozumia’ i zacz†’ si‘ t’umaczy.
  - Ach,  wiesz  jak to jest.  Ci†gle jeszcze z’a§† mi si‘ tutaj jacyž
dziennikarze i tacy r˘§ni...
  - To dziwne, bo do mnie nie - stwierdzi’ nadgenera’ z nieodgadnionym
užmieszkiem.
  - Nie  ka§dy  mo§e  sobie  pozwoli  na  to,  §eby  jego  posiad’ož
patrolowa’y uzbrojone Combaty, maj†ce strzela do nieznajomych.
  - Nie ka§dy ma tylu wrog˘w co ja.
  Urocz† konwersacj‘ przerwa’o pojawienie si‘ kobiet.  Ricker rzuci’ w
ich  stron‘  kr˘tkie  spojrzenie  i  szcz‘ka  omal  nie  opad’a  mu ze
zdziwienia.   Ąona  Schmidta popycha’a przed sob† elektropolowy w˘zek,
wewn†trz kt˘rego baraszkowa’o niemowl‘.
  - Prawdziwe?  - tylko tyle zdo’a’ z siebie wydusi.
  ˜wie§o upieczony ojciec pokiwa’ z dum† g’ow†.
  - Pewnie.
  - Moje gratulacje - wtr†ci’a si‘ Kriss.  Wygl†da’o  to szczerze i to
bynajmniej   nie   dlatego,   §e   by’a   ona  mistrzyni†  k’amstwa  i
nieszczerožci   (mia’a   dobrego  nauczyciela).   Schmidt,  jej  dawny
zast‘pca w Si˘dmej Brygadzie, by’ jedn† z niewielu os˘b, kt˘re darzy’a
sympati†,   a  nawet  (cho  tylko  poniek†d),  zaufaniem.   Gospodarz
przyni˘s’  skrzynk‘  piwa  i  nast‘pne dwie godziny min‘’y im w bardzo
mi’ym   nastroju   na  wspominaniu  wsp˘lnie  odbytych  podczas  wojny
korporacyjnej  akcji.   Tylko  Maggie  siedzia’a  smutna.   Czu’a  si‘
dziwnie  niepotrzebna  przy tej tr˘jce, kt˘r† ogl†da’a na pomnikach we
wszystkich  wi‘kszych  miastach  kilkudziesi‘ciu  planet.   W dodatku,
pomimo  dziecka, kt˘re mu urodzi’a, podejžcie Roberta do niej zmieni’o
si‘  w nieuchwytny spos˘b.  Nie wiedzia’a dlaczego i to j† niepokoi’o.
Mia’a nieodparte wra§enie, §e jest jakby czymž zast‘pczym.  Pochwyci’a
spojrzenia  wymieniane  przez  ich  gožci.   Robert ju§ tak na ni† nie
patrzy’...   Podejrzewa’a  te§, §e dzisiejsza wizyta to což wi‘cej ni§
ch‘  przyjacielskiej  pogaw‘dki  starych znajomych.  I ba’a si‘ tego.
Doskonale  wiedzia’a co s†dzi o prze’o§onym m‘§a.  Dla tego cz’owieka
wbicie  no§a  w  plecy  przyjaciela nie by’o niczym niezwyk’ym czy te§
specjalnie nieetycznym.  Nie mog†c zniež atmosfery panuj†cej w pokoju
wysz’a  do  kuchni,  wymawiaj†c  si‘  przygotowywaniem  deseru.  Kriss
popatrzy’a  znacz†co  na  kochanka.   Ricker  spowa§nia’ nagle, a jego
twarz przybra’a specyficzny wyraz.
  - Wiesz, Robert, w’ažciwie to nie przyjechaližmy tutaj ot tak sobie.
  Schmidt  od  razu  sta’  si‘ czujny, podžwiadomie przygotowa’ si‘ na
atak.    Nie  do  ko¤ca  by’  pewien  czego  mo§e  si‘  spodziewa  po
prze’o§onym.
  - Wi‘c  o  co  chodzi?   -  dopytywa’  si‘,  staraj†c   ukry  nag’e
zdenerwowanie.
  - Pewnie si‘ zdziwisz, jak ci powiem, §e szykuje si‘ robota.
  - Fakt,    jestem    raczej   zaskoczony,  ale  czegož  takiego  si‘
spodziewa’em.
  "To  mo§liwe,  nigdy nie by’ g’upcem.  Mo§e prawie nigdy" - przesz’o
przez myžl kobiecie.
  - Co to za akcja?
  - Likwidacja dobrze wyposa§onej bazy podziemnej.
  - Jak dobrze wyposa§onej?
  - Wygl†da na to, §e naprawd‘ dobrze.
  D’ugow’osy pokiwa’ g’˘w†.
  - Kto podpad’?
  - Prawd‘   m˘wi†c  to  nie wiem.  To i tak bez znaczenia.  S†dz†c po
wygl†dzie obiektu, to szczwany lis.  Nie znam tego gožcia - zako¤czy’,
uprzedzaj†c kolejne pytanie.
  Tym razem rozm˘wca wydawa’ si‘ szczerze zdumiony.
  - To nic osobistego?
  - Tak.
  - No, prosz‘.
  Michael  odchyli’  si‘ do ty’u w wygodnym fotelu.  Zawsze preferowa’
pozycj‘ p˘’le§†c†.
  - To  jak,  majorze  Schmidt?  - decyduj†ce pytanie zada’a Kriss, po
mistrzowsku akcentuj†c przedostatnie s’owo.
  - Lec‘  z  wami - odpar’  bez zastanowienia Robert.  Sam si‘ zdziwi’
tym,  jak  ’atwo  przysz’o  mu podj‘cie decyzji.  Wchodz†cej do pokoju
Maggie,  kiedy  us’ysza’a  to ožwiadczenie wylecia’ z r†k p˘’misek i z
brz‘kiem  wyl†dowa’  na  posadzce.   Nadgenera’ obrzuci’ poblad’† §on‘
kolegi  przeci†g’ym  spojrzeniem  i  z  niezwykle  finezyjnie udawanym
zdziwieniem zapyta’:
  - Ale§ co si‘ sta’o?
  Sam nie wiedzia’, kogo chcia’ oszuka.

CEN
*****
OFC

  M’ody,  niezbyt  wysoki  m‘§czyzna  pochyla’  si‘  nad  klawiatur† i
sprawnie przebiera’ po niej palcami.  Tutaj, w przytulnych podziemiach
studia nagraniowego czu’ si‘ jak u siebie w domu.  Wcisn†’ jakiž guzik
i  z  kwadrofonicznych g’ožnik˘w pop’yn‘’a przyjemna melodia.  "Zawsze
b‘d†  tacy,  kt˘rzy  lubi†  pos’ucha  muzyki.   Zawsze b‘d† tacy, dla
kt˘rych  tworzenie  muzyki  to ca’a trež §ycia.  No, powiedzmy prawie
ca’a."
  - Wiesz, to jest lepsze od "Obrony Trioxa" - g’os dobiegaj†cy z ty’u
wyrwa’ go z zamyžlenia.
  Obr˘ci’ si‘ raptownie.
  - Ricker!    Jak    zawsze    sypiesz  komplementami.   Co  za  mi’a
niespodzianka.
  Fieldcommander  wiedzia’, §e to szczere przyj‘cie.  Z Acerem Beefeem
zawsze  wi‘cej  go  ’†czy’o  ni§  dzieli’o.   Jego komplementy r˘wnie§
p’yn‘’y z serca, naprawd‘ lubi’ utwory znajomego.
  - Widz‘, §e u ciebie po staremu - zagai’ rozmow‘.
  - Nie  narzekam - muzyk  zawsze by’ skromny i to nie tylko na pokaz.
Jego   s’awa   jako  kompozytora  przymiewa’a  nawet  bojowe  wyczyny
niekt˘rych.  - A gdzie Kriss?
  - Jest tu obok w sklepie.  Dlatego mam nie za wiele czasu.
  "A ju§ chcia’em si‘ zdziwi, §e przyszed’ bez niej."
  - S’uchaj Beefee, przychodz‘ z konkretn† spraw†.  Zbieram oddzia’ na
akcj‘ i chc‘ mie paru ludzi godnych zaufania.
  - Kogo t‘pisz?
  - Jakiž facet podpad’ tym z rz†du.
  - A nie tobie?
  - Nie  mnie.   I  zupe’nie  nie  rozumiem,  dlaczego   wszyscy  o to
pytaj†. - Obydwaj si‘ užmiechn‘li.  Acer sie zamyžli’.
  - To jak b‘dzie?  - nalega’ nadgenera’
  Muzyk pokr‘ci’ przecz†co g’ow†.
  - Nie, chyba nie.  Wiesz, mam za du§o do stracenia.  Jestežmy z Ann†
szcz‘žliwi jak nigdy.
  Rickerowi  przyszed’ do g’owy Schmidt, budz†c niejasne skojarzenia i
w†tpliwožci, kt˘re po chwili odsun†’ na dalszy plan.
  - Ąyjemy tak, jak zawsze chcieližmy - ci†gn†’ Beefee.  - Prosz‘, nie
zrozum mnie Śle.
   Nie zrozumia’ go Śle.

CEN
*****
OFC

  Jak§e  dawno nie by’ na poligonie.  Dalej lubi’ to miejsce tak samo,
jak  kiedyž.   Przyjecha’  tu sam, Kriss by’a ju§ zm‘czona i zosta’a w
domu.   Obieca’, §e szybko wr˘ci.  Posuwa’ si‘ ostro§nie wzd’u§ žciany
budynku,  symuluj†cego  jak†ž  baz‘.   W  ca’ej  swojej  karierze  nie
zdobywa’  ani  nie  broni’  takiej, wi‘c by’ troch‘ zdziwiony.  Ale na
dobre  zatka’o  go  dopiero  za  rogiem.   Sta’ tam droid, jakiego nie
widzia’  nigdy  w  §yciu.   Na dw˘ch pot‘§nych nogach osadzona zosta’a
puszkowata g’owica bojowa, z kt˘rej wystawa’y dwa dzia’ka automatyczne
MS.   Wysokožci†  sporo  przewy§sza’ cz’owieka w zbroi.  Robot okr‘ci’
si‘  i  wycelowa’  do  niego.  Ricker wiedzia’, §e nie prowadzi si‘ tu
strzela¤  ostr†  ammunicj†,  ale  i  tak  poczu’  si‘ bardzo nieswojo.
Zdarza’y  si‘  wypadki.   Maszyna  uzna’a,  §e cel zosta’ zniszczony i
odesz’a  spokojnie  kilka krok˘w dalej.  Ul§y’o mu.  Z wylotu bocznego
korytarza  wy’oni’  si‘  cz’owiek  w  skafandrze  pancernym.   Michael
natychmiast  zauwa§y’,  §e  nie jest to taki, do jakiego przywyk’.  Ta
zbroja   mia’a  pot‘§niejsze,  szerokie  nogawice,  z  kt˘rych  ledwie
wystawa’y  czubki  metalowych but˘w i naramienniki si‘gaj†ce od po’owy
g’owy  prawie  do  ’okcia.   R˘wnie§  he’m,  zdejmowany  w’ažnie przez
tamtego by’ nowego kszta’tu.  §o’nierz opar’ o žcian‘ dziwaczn† bro¤ o
nietypowej  op’ywowej  budowie  i magazynku umieszczanym p’asko wzd’u§
komory   nabojowej.   He’m  zosta’  wreszcie  odczepiony  po  kr˘tkiej
szarpaninie  i  nadgenera’  zobaczy’,  §e  stoi przed nim ten, kt˘rego
szuka’.
  - Mo§e  mi wyt’umaczysz, Zem, co to wszystko znaczy - zakrežli’ r‘k†
’uk.
  - OdpowiedŚ  jest  prosta - odpar’ Zem Szubielsky z užmiechem.  - Po
prostu od p˘’tora roku nie ma ci‘ w czynnej s’u§bie.
  Gož nadal by’ zdziwiony.
  - I  przez ten czas nawymyžlali takich dziwactw?  Opowiedz mi o tych
nowych zabawkach.
  - Na  sobie  mam  nowy  typ  zbroi.  W’ažciwie  nic specjalnego, ale
wytrzymuje trafienie z dzia’ka.  Od przodu oczywižcie.
  - Konstruktor  pewnie  na  sobie  jej  nie  pr˘bowa’  -  by’  raczej
sceptycznie nastawiony.
  - To   zapewnia   prze§ycie.   Tylko   prze§ycie  -  odpowiedŚ  by’a
zaskakuj†co  powa§na.   - Nikt nie m˘wi, §e b‘dziesz si‘ potem cieszy’
dobrym zdrowiem.
  - A ten tam?  - zapyta’, wskazuj†c robota.
  - To  najnowszy  produkt  General Robotics, tak zwany Armoured Droid
(tak  swoj†  drog†, co za g’upia nazwa).  Ma by nast‘pc† Battli.  Nie
uwierzysz, jak ci což powiem.  Potrafi zbiera bro¤ na polu walki, lub
od razu zabiera kilka rodzaj˘w i u§ywa ich wymiennie.
  - I pewnie jeszcze rzuca granatami?
  - Nie,  nie rzuca - znowu ta powaga.  - A co si‘ sta’o, §e Kriss nie
przysz’a?
  Ricker  zacz†’ si‘ mocno zastanawia nad rozmiarami opowiežci, kt˘re
tu o nim kr†§y’y.
  - Nic  si‘ nie sta’o, by’a zm‘czona.  Sk’adam akcj‘ i zd†§yližmy si‘
ju§ dzisiaj nachodzi.
  - Jak† akcj‘?
  - Taka  tam  likwidacja.   Przyda’by  mi  si‘ dobry  oficer kadrowy.
Wchodzisz w to?
  Szubielsky užmiechn†’ si‘ zawadiacko.
  - Jasnee.   Mam  ju§ serdecznie dosy tych poligon˘w.  Przyda mi si‘
což takiego.  Ilu ludzi mam znaleŚ?
  Fieldcommander kalkulowa’ przez chwil‘ w myžlach.
  - Dostarcz  mi  do  jutra  karty 30 najlepszych jakich wyszukasz, to
pewnie  což  sobie  wybior‘  -  odpowiedzia’.   Jego  wzrok spocz†’ na
dziwnym karabinie - Co to jest?
  - Moja  ulubiona  bro¤.   Mk-2, strzelba  inceracyjna o podwy§szonej
celnožci.  Ale to daje, m˘wi‘ ci.  20% przy strzelaniu automatycznym!
  Mike což sobie nagle przypomnia’.
  - S’uchaj,  nie  m˘g’byž  mi  takiej  zaraz  za’atwi?  Naprawd‘  mi
zale§y.   -  Zem by’ uczciwym cz’owiekiem, ale czego si‘ nie zrobi dla
kumpla?   Nadgenera’  przesta’ si‘ dziwi, §e w prywatne r‘ce trafiaj†
Battle Droidy.
CEN
*****
OFC

  - Pi‘kny,  naprawd‘  pi‘kny  -  w  g’osie   dziewczyny   pobrzmiewa’
autentyczny zachwyt.
  Michael  by’  zadowolony  z  siebie.   Nic  nie  sprawia’o mu takiej
radožci  jak  robienie  jej  prezent˘w.   Takich  prezent˘w.   Mo§e za
wyj†tkiem  wyrz†dzania  krzywdy  innym,  ale  to chyba opinia nieco na
wyrost.
  - Ty  zawsze  wiesz  z  czego  b‘d‘ si‘ cieszy, kochany.  Jak ty to
robisz,  przyznaj  si‘ - spyta’a otwieraj†c szaf‘ pancern†, mieszcz†c†
ich kolekcj‘ broni i chowaj†c tam Mk-2.
  Psychologowie  maj†  chyba  racj‘  twierdz†c,  §e u podstaw trwa’ych
zwi†zk˘w musz† le§e wsp˘lne zainteresowania.
  M‘§czyzna,  rozwalony  w  swobodnej  pozie,  wyda’  dziwny, gard’owy
odg’os.    Ma’o  kto  wiedzia’,  §e  wyra§a  on  zadowolenie  w  mowie
paj‘czak˘w  z  Peliara.   Zawsze  mia’  talent  do j‘zyk˘w, a obecnie,
dzi‘ki  specjalnym  sposobom nauczania, w’ada’ biegle dwunastoma.  Nie
licz†c  mi‘dzymowy.  Co ciekawsze, dobrze sz’o mu porozumiewanie si‘ w
narzeczach,  do  kt˘rych  inni  musieli  u§ywa  syntetyzer˘w dzwi‘ku.
Budowa  ludzkich strun g’osowych r˘§ni’a si‘ znacznie od analogicznych
narz†d˘w  niekt˘rych  ras.   Warto r˘wnie§ zauwa§y, §e mowy opanowane
przez  Rickera  nale§a’y  do  najbardziej  agresywnych form §ycia (jak
choby  owe  paj‘czaki).   Kriss,  najwyraŚniej  nie  mog†c si‘ oprze
pokusie,  wyci†gn‘’a  karabin z powrotem i zacz‘’a go czyžci (chocia§
wcale  tego  nie  wymaga’).   W  czelužciach wielkiej szafy spoczywa’y
inne, chwilowo zapomniane.  Czego tam nie by’o...
  Obserwowa’  gr‘  žwate’  w  jej  w’osach.  Podziwa’ precyzj‘, z jak†
obchodzi’a  si‘  z  broni†.   Prawie  jak  automat.   Nie, akurat tego
okrežlenia nie chcia’ u§ywa.  Pomyžla’ o niej, o czekaj†cej ich akcji
i  dozna’  uczucia,  kt˘re  nie  nawiedza’o  go  tak dawno jak litož.
Zrobi’o  mu  si‘  nieprzyjemnie, a což przypominaj†cego k’†b brudnych,
mokrych  i  zimnych  szmat  zacz‘’o  uciska mu wn‘trznožci.  Dlaczego
przysz’o mu to do g’owy w’ažnie teraz?
  - Kriss - zacz†’  niepewnym g’osem - w’ažciwie, to podczas tej misji
da’bym sobie rad‘ bez ciebie.
  Drgn‘’a.
  - Co   ty   chcia’ež  przez  to  powiedzie?   -  to  by’o  kra¤cowe
niedowierzanie.
  Speszy’ si‘ i przestraszy’, §e j† urazi’.  Postara’ si‘ to naprawi.
  - Tylko  tyle,  §e  ježli  což  by ci si‘ sta’o, to by’by to jeden z
niewielu przypadk˘w, kiedy jedn† kul† udaje si‘ zabi dwie osoby.
  Poskutkowa’o.    Nie   bez  powodu  uwa§ano  go  za  mistrza  s’owa.
Odstawi’a strzelb‘ i przytuli’a si‘ do jego piersi.
  - To  samo  ja mog‘ powiedzie.  Przecie§ tyle razy nam si‘ udawa’o.
Niby dla czego teraz mia’oby by inaczej?
  Widzia’   a§   nazbyt  wiele  takich  par,  kt˘rym  si‘  nie  uda’o.
Zaskakuj†ce,  §e  nigdy  nie  stawia’ si‘ w ich sytuacji.  "Do diab’a,
ka§dy  ma  mi‘kkie miejsca.  Chyba si‘ starzej‘.  A Beefee zastanawia’
si‘,  czy b‘d‘ umia’ go zrozumie." Zabrz‘cza’ sygnalizator videofonu.
Wojskowy  podni˘s’  si‘  zainteresowany,  bo  na  ekranie nikt si‘ nie
pojawi’.
  - S’ucham - rzuci’ do mikrofonu.
  - Mike?   -   us’ysza’   g’os    muzyka,   o   kt˘rym  przed  chwil†
myžla’ - Rozmyžli’em si‘.
  Kriss  poderwa’a  si‘  i zbli§y’a, §eby lepiej s’ysze.  Ricker omal
nie wypužci’ komunikatora z r‘ki.
  - Jak to?  Co si‘ sta’o?
  Nawet jego mo§na by’o wytr†ci z r˘wnowagi.  Zw’aszcza ostatnio.
  - Nic si‘ nie sta’o.  Po prostu zmieni’em zdanie.
  W  m˘zgu  fieldcommandera,  kt˘ry  zd†§y’  ju§ och’on† z pierwszego
zdziwienia, zacz‘’y si‘ l‘gn† podejrzenia.
  - Dlaczego nie w’†czy’ež przekaŚnika wizyjnego, Beefee?
  - A dlaczego ty nie w’†czasz?  - pad’o po chwili ciszy.
  - Bo s† takie momenty, kiedy nie chc‘, §eby ludzie czytali uczucia z
mojej twarzy.
  Zdawa’  sobie spraw‘, §e trafi’ celnie.  Chyba nie powinien by’ tego
m˘wi.
  - I  tak  przeczytali  by tam to, co ty byž chcia’ - Acer myli’ si‘,
ale  nie  tak znowu ca’kowicie.  Nigdy nie m˘wi’ do prze’o§onego w ten
spos˘b,  žwiadczy’o  to  dr‘cz†cych  go  rozterkach  -  Przedialuj  mi
szczeg˘’y akcji.
  Po’†czenie si‘ urwa’o.
  Nadgenera’  odstawi’ mikrofon.  Wspomnia’ swoje niedawne rozwa§ania,
dotycz†ce  przyjaciela.  "I znowu sili’em si‘ na zrozumienie.  Jeszcze
raz  wydawa’o  mi  si‘,  §e  mam racj‘, §e wiem lepiej.  Och, czy§ nie
przekona’em  si‘ dosy boležnie, jakie to bywa kosztowne?" W oczach (a
w’ažciwie  w  jednym,  ludzkim) zab’ys’o szale¤stwo.  Zamierzy’ si‘ na
swoje  odbicie  w  stoj†cym w rogu pokoju lustrze, ale Kriss wiedzia’a
czego  si‘  spodziewa i pochwyci’a jego rami‘.  Przez chwil‘ žciska’a
dr§†ce  rami‘  przyjaciela.  Emocje powoli opada’y.  W’ažnie mia’a což
powiedzie,  kiedy  wraz  z  charakterystycznym  odg’osem  na  ekranie
pojawi’a  si‘ twarz Schmidta.  Wygl†da’ jakož nieszczeg˘lnie.  Kobieta
przyjrza’a  mu  si‘  uwa§nie.   "Albo  te§  si‘ rozmyžli’, albo to což
jeszcze  gorszego."  -  zawyrokowa’a.  Ricker zatwierdzi’ po’†czenie i
uruchomi’  w’asn†  kamer‘.   By’ to gest o znaczeniu o wiele wi‘kszym,
ni§ by si‘ mog’o wydawa.
  - Co jest Schmidty, nienajlepiej si‘ prezentujesz.
  Tamten  by’  na  tyle podenerwowany, §e nie stwierdzi’ tego samego o
prze’o§onym.
  - W’ažciwie,  to  powinienem  by’ pogada z tob† jak byližcie u nas,
ale  tak  jakož  wysz’o,  no  , to by by’o troch‘ g’upio i zreszt† nie
mog’em - j‘zyk mu si‘ pl†ta’.
  - Nie pi’ež czasem?
  - Nie, nie, to nie to.
  "Skoro tak si‘ zachowuje na trzeŚwo, to chyba což si‘ sta’o." Robert
spužci’ oczy i zacz†’ si‘ nerwowo oblizywa.
  - S’uchaj,  Mike  -  wyrzuci’ z siebie wreszcie.  - Ty mia’ež kiedyž
znajomožci w "General Syntetics"?
  "Co  za niedelikatnož" - oburzy’ si‘ adresat pytania.  Odwr˘ci’ si‘
i  spojrza’ na Kriss siedz†c† poza polem widzenia kamery.  Udawa’a, §e
nie dos’ysza’a.
  Pohamowuj†c narastaj†cy lawinowo gniew odezwa’ si‘ do Schmidta:
  - Z  tob†  jest chyba naprawd‘ niedobrze.  Resztki rozumu straci’ež!
Szkoda, §e jeszcze nie krzyczysz!  - traci’ ju§ panowanie nad sob†.
  Major zorientowa’ si‘ co zasz’o i poczu’ jak což zimnego sunie mu po
plecach.
  - Wi‘c  mi  nie pomo§esz?  - j‘kn†’ z rozpacz†, kt˘ra musia’a ugasi
ka§d† z’ož.
  - Nie    gadaj     g’upot    -    odpar’    ju§   nieco   spokojniej
nadgenera’. - Za’atwi‘ ci to.  Obgadamy to kiedyž przy okazji.
  Robert odetchn†’ z ulg†.
  "Zupe’nie si‘ nie kontroluje" - pomyžla’ Michael.
  - I  jeszcze  jedno - doda’  na zako¤czenie.  - W’ažnie uda’o ci si‘
mnie zdziwi.
  Przerwa’  po’†czenie.   Dziewczyna  w  dalszym ci†gu udawa’a, §e nie
s’ysza’a rozmowy.  Zatopi’ d’o¤ w jej w’osach.
  - Chcesz §ebym go zabi’?
  Gwa’townie potrz†sn‘’a g’ow†.  Oceni’, §e nie nazbyt gwa’townie.
  - Teraz  to  ty  gadasz   g’upoty.   On  by’ po prostu niezr‘czny, a
zwa§ywszy  na  jego  pobudki, mo§na go usprawiedliwi.  Zreszt† gdybym
chcia’a, zrobi’a bym to sama.
  W g’‘bi duszy ucieszy’ si‘ z tego co us’ysza’.  Nie chcia’by zabija
Roberta i to nie tylko dla tego, §e nie lubi’ pozbywa si‘ u§ytecznych
ludzi.
  - Co b‘dziemy robi wieczorem?  - zapyta’.
  Wzi‘’a do r‘ki szklaneczk‘ jakiegož alkoholu, a jemu poda’a ulubion†
col‘.  Od pewnego czasu nie bra’ do ust §adnych "procentowych" napoj˘w
z  wyj†tkiem piwa.  Od czasu, kiedy jego organizm przesta’ je wreszcie
tolerowa  po  notorycznym  nadu§ywaniu.   A  on  i tak nie zapomnia’.
Kiedy  poczu’  w  ustach  smak  p’ynu,  znowu  zacz‘’o  go  nachodzi.
"Dlaczego  ich  tu  teraz  nie ma?  Nie, nie dlaczego, ale przez kogo.
Przez  cz’owieka,  kt˘ry zbyt mocno chcia’ wygra z samym sob†.  Jak§e
godni  po§a’owania  s†  porywaj†cy si‘ na niewykonalne.  A mo§e jednak
by’a  szansa?   Mo§e tylko což mi nie wysz’o?  Ježli nawet tak, to nic
to  nie  zmienia.  Rzyga mi si‘ chce jak o sobie myžl‘.  Gdybym tylko
mia’  wi‘cej  odwagi.   I  gdyby  nie ona" - ta myžl sprowadzi’a go do
rzeczywistožci.  Kriss m˘wi’a což do niego, a on nie dos’ysza’.
  - S’ucham, kochanie?
  Užmiechn‘’a  si‘  promiennie.   Wiedzia’a  jak  poprawi  mu  humor.
Prawie zawsze jej si‘ udawa’o.  Prawie.
  - Pyta’ež, co b‘dziamy dzisiaj robi - powt˘rzy’a.  - Pami‘tasz tego
Combata,  kt˘remu  wysiad’y  systemy  uzbrojenia?   No,  tego  kt˘rego
zamkn†’ež  w  warsztacie.   Kupimy  sobie nowego, zreszt† pi‘ i tak w
zupe’nožci wystarczy do pilnowania posiad’ožci.  Dobrze?
  To  w’ažnie  znaczy rozumie si‘ bez s’˘w.  On te§ chcia’ wypr˘bowa
nowy karabin.

CEN
*****
OFC

  Nast‘pnego  dnia  wsta’  rano,  co  nie przysz’o mu ’atwo po nocnych
wyczynach.    Polowanie   na   robota,  kt˘re  urz†dzili  w  ogromnym,
zapuszczonym  ogrodzie otaczaj†cym will‘ by’o naprawd‘ urocze, a potem
by’o  jeszcze  lepiej.  Nie budz†c kobiety umy’ si‘ i za’o§y’ mundur i
swoje  nieprzepisowe buty.  Do stroju doda’ jeszcze wojskowy p’aszcz z
wysokim  ko’nierzem,  a  czapk‘  naci†gn†’ g’‘boko na oczy.  Nie umia’
powiedzie,  dlaczego  akurat  dzisiaj nie ma ochoty k’u ludzi w oczy
swoj† twarz†.  Podr˘§ do Centrum Dowodzenia Floty Kosmicznej zaj‘’a mu
dwadziežcia  pi‘  minut,  bo pomimo wczesnej pory ruch by’ dož du§y.
Po  drodze  min†’  dwa  swoje  pomniki.  Jakož pod §adnym nie zauwa§y’
choby  kilku kwiatk˘w.  Ludzie szybko zapominaj† o swoich bohaterach,
o  ile  ich  akurat  nie potrzebuj†.  Centrum powsta’o jeszcze podczas
wojny  i  prawie  w ca’ožci znajdowa’o si‘ pod ziemi†.  Nigdy nie m˘g’
zrozumie  dlaczego korytarze wewn†trz kompleksu s† tak w†skie i nisko
sklepione.  Stwierdzenie, §e nie przepada’ za ciasnymi pomieszczeniami
nie  oddaje  chyba  w  pe’ni  jego  awersji.   Dogada’ si‘ ze znajomym
admira’em  i  rozpocz†’ wyszukiwanie odpowiedniej jednostki.  Nie m˘g’
tego zrobi z w’asnego terminalu, poniewa§ flota mia’a osobny komputer
centralny,  z  kt˘rym  nie  mia’  po’†czenia.   Po  kr˘tkim sortowaniu
zdecydowa’  si‘  na  niszczyciel klasy Exeter, nosz†cy wdzi‘czn† nazw‘
"Furia".   Nie  by’  on  co  prawda  tak szybki i dobrze uzbrojony jak
przedstawiciele  typu  Ralari,  ale  mia’ wi‘ksze ’adownie.  I zapewne
przestronniejsze   korytarze.    Mi’ym  zaskoczeniem  by’o  dla  niego
natrafienie  na  kr†§ownik  "Nadgenera’  Ricker".   Porty kosmiczne na
Prism  mog’y  by go przyj† i przez chwil‘ nawet rozwa§a’ taki pomys’,
ale  nie  mia’  dziž nastroju na tego rodzaju rzeczy, a poza tym wola’
nie   nadu§ywa   zaufania  floty  zbytni†  fanfaronad†.   Podzi‘kowa’
admira’owi  Slaweemu i postanowi’ uda si‘ do portu kosmicznego w celu
osobistej  inspekcji i oceny za’ogi.  Dolot zabra’ kolejne p˘’ godziny
i  Ricker  zaczyna’ si‘ irytowa.  Z punkt˘w teleportacyjnych z zasady
nie  korzysta’,  bo  nie  mia’  do  nich zaufania (bardzo nieprzyjemne
wypadki  zdarza’y  si‘ stosunkowo cz‘sto), a op’aty by’y wysokie nawet
dla  niego.  W porcie Floty Wojennej stwierdz’ karygodne rozpr‘§enie i
zanik dyscypliny.  Ktokolwiek ucharakteryzowany na niego m˘g’by prawie
bez  przeszk˘d  porusza  si‘  gdzie tylko zechcia’.  Pok˘j nie s’u§y’
wojskowym,   o   czym   on   sam  wiedzia’  najlepiej.   Buduj†cy  by’
przynajmniej  fakt,  §e  w  piechocie  sytuacja  nie  by’a jeszcze tak
tragiczna.   W  tej  sytuacji  pozytywntm rozczarowaniem by’ dla niego
doskona’y stan "Furii".  Nieznany dow˘dca statku jeszcze wi‘cej zyska’
w  jego  oczach,  kiedy  przekona’ si‘, §e za’oga jest karna i wygl†da
porz†dnie.   Niestety  pomyli’ si‘ co do jakožci korytarzy i wola’ nie
wyobra§a  sobie nawet poruszania si‘ nimi w zbrojach.  "Za ma’o mi za
to  wszytstko  p’ac†" - pomyžla’, doskonale zdaj†c sobie spraw‘, §e to
nieprawda.    Kapitana   znalaz’  na  mostku.   By’a  nim  kobieta  po
trzydziestce,  o  nieokrežlonej  fryzurze  i nie rzucaj†cej si‘ w oczy
twarzy.   Pali’a zbyt du§o beznikotynowych papieros˘w, mia’a sk’onnož
do  przesadnego narzekania i raczej nie by’a lubiana, przez co od razu
przypad’a Rickerowi do gustu.  Poza tym kobieta, kt˘ra przedstawi’a mu
si‘  po  prostu  jako  Jane,  by’a  jednym z najlepszych nawigator˘w i
r˘wnie  dobrym  dow˘dc† statku.  Michael wr˘ci’ do domu podbudowany na
duchu.  Tylko, §e znowu za du§o myžla’.

CEN
*****
OFC

  Prism  by’a  po’o§ona stosunkowo daleko od Ziemi, wi‘c podr˘§ trwa’a
ponad  dwa  dni.   Ricker,  w  zbroi,  ale  bez he’mu wyszed’ z wylotu
korytarza  do  hali  ’adunkowej.   Z jego piersi wyrwa’o si‘ mimowolne
westchnienie  ulgi.   Za moment do’†czy’a do niego drobniejsza posta,
tak§e  skryta  w  kombinezonie.   Jednak§e  nawet  gdyby mia’a zakryt†
przy’bic†  twarz,  nikt  nie mia’by problemu z odgadni‘ciem to§samožci
"cienia Rickera." Pomieszczenie, w kt˘rym si‘ znaleŚli by’o najwi‘ksze
na   ca’ym   statku  i  s’u§y’o  do  przechowywania  sprz‘tu  piechoty
pancernej.    Sta’y   tam  mi‘dzy  innymi  dwa  p’askie,  czteroko’owe
transportery  opancerzone  Araxx-19,  ze  z’o§onymi  do  ty’u  wie§ami
artyleryjskimi.   Najnowsze  modele, nie testowane jeszcze w warunkach
bojowych.   W  og˘le  ca’e  wyposa§enie, od r‘cznych granat˘w, poprzez
zbroje a§ do owych pojazd˘w by’o nowego typu.  Nadgenera’ wiedzia’, §e
Najwy§sze  Dow˘dztwo  chce w ten spos˘b upiec dwie pieczenie na jednym
ogniu,  ale  nie  protestowa’,  bo  podczas  test˘w  wszystko dzia’a’o
idealnie.   Od  grupki  ludzi  stoj†cych  požrodku  sali  od’†czy’ si‘
kapitan Szubielsky i podszed’ do nowoprzyby’ej pary.
  - Witam  Mike.  Dzie¤  dobry pani komandor - zasalutowa’ przepisowo,
chocia§ nikt by tego od niego nie wymaga’.  Na wielkich naramiennikach
skafandra  obok dystynkcji kapitana wyrysowane mia’ symbole wszystkich
dokonanych likwidacji.  Analogiczne cz‘žci nowej zbroi fieldcommandera
by’y  zupe’nie  czyste  -  nie  chcia’o  mu si‘ od przerysowywa ca’ej
kolekcji  ze  starej.   Zreszt†,  jego  twarz wystarcza’a za wszystkie
symbole.
  - Czež Zem - odpar’ wskazuj†c na pozosta’ych.- Ci kt˘rych wybra’em?
  - Oczywižcie.   Sam  te§  bym tych wzi†’.  Mo§e tylko...  Nie, o tym
p˘Śniej pogadamy.
  Michael by’ prawie pewien, §e wie o co mu chodzi’o.  Pogadaj† potem.
Podeszli   do   pozosta’ych.    Oficer   kadrowy  chcia’  da  komend‘
"bacznož",  ale  prze’o§ony powstrzyma’ go gestem r‘ki.  Wiedzia’, §e
spodoba  si‘  to  §o’nierzom.  Zawsze cechowa’o go wyrachowanie.  Jego
oczy  mimowolnie  spocz‘’y  najpierw  na  jedynej  postaci nie okrytej
pancerzem.   By’ to sardaukar, Erlem.  Jak wszyscy przedstawiciele tej
fanatycznej  formacji  odmawia’ noszenia zbroi, uwa§aj†c to za przejaw
tch˘rzostwa  i  braku  honoru.   Na jego szczup’ej, ascetycznej twarzy
gožci’  stale  wyraz  dumy  i  pogardy  dla  wszystkich.  Mimo to by’o
powszechnie   wiadome,  §e  sardaukarzy  nigdy  si‘  nie  buntowali  i
absolutnie zawsze wykonywali absolutnie wszystkie rozkazy.  Ricker nie
lubi’  ich,  bo wydawa’o mu si‘, §e ich duma jest dla niego obraŚliwa.
Nie  wp’ywa’ na to nawet fakt, §e w g’‘bi duszy Erlem zapewne mia’ dla
niego   przynajmniej  cie¤  podziwu.   Nast‘pny  sta’  Lopar  Walbred,
m‘§czyzna  w  žrednim  wieku,  o  nieco puco’owatej, jowialnej twarzy.
Patrz†c  na  niego  trudno  by’o  by  si‘  domyžli,  §e jest jednym z
najlepszych  pirotechnik˘w  i  saper˘w w piechocie pancernej.  Kolejne
oblicze   nie  nale§a’o  do  cz’owieka,  a  jego  w’ažciciel,  nosz†cy
dziwaczn†,   nieludzk†  zbroj‘  sta’  w  sporym  odst‘pie  od  innych.
Osadzone  g’‘boko,  pod  grubymi  ’ukami  brwiowymi  oczka  žwidrowa’y
wszystko  z  niezwyk’†  przenikliwožci†,  a otaczaj†ce wstr‘tny aparat
g‘bowy  k’y  porusza’y  si‘  mimowolnie.   Stworzenie  to, nie znaj†ce
zupe’nie  poj‘cia  litožci,  nale§a’o  do  rasy  Peliarczyk˘w,  pomimo
humanoidalnej  postawy  nazywanych  paj‘czakami, w’ažnie ze wzgl‘du na
budow‘  §uchwy.   Na  imi‘  mia’  Rakkan Gahlad Kahhet, ale dla wygody
wszyscy m˘wili na niego Rak.
  - Watsa  kan  gerte obana, Rak?  - zapyta’ w warcz†cym j‘zyku Ricker
podchodz†c do niego.
  - Lepa  rotta  sweya  -  wyduka’ tamten, r˘wnie zdziwiony jak reszta
oddzia’u,  a  jego szcz‘koczu’ki u’o§y’y si‘ w což, co by’o Peliarskim
užmiechem.
  Paj‘czaki  rozumowa’y  nieco  inaczej  od ludzi i nigdy nie mo§na im
by’o ufa do ko¤ca, ale Mike by’ przekonany, §e ma nowego poplecznika.
J‘zykiem,  kt˘rego  u§y’, w’ada’o bardzo niewielu ludzi, a prawie nikt
bez modulatora dzwi‘k˘w.
  Nast‘pne  w  szeregu  by’y dwa androidy, modele A i B, Ast i Biston.
Zewn‘trznie  r˘§ni’y si‘ od siebie dož znacznie, pierwszy by’ ni§szy,
o  twarzy bardziej p’askiej i okr†g’ej, drugi szczuplejszy i wy§szy, o
poci†g’ych,  ostrych  rysach.   Nadgenera’  w’†czy’  je  w sk’ad grupy
g’˘wnie  z powodu doskona’ego opanowania przez nie arkan˘w prowadzenia
Araxx˘w,  co  nie  nale§a’o  do  rzeczy  ’atwych.   Opr˘cz  tego  byli
niezast†pieni  przy  konserwacji  sprz‘tu i wszelkiego rodzaju pracach
technicznych  i elektronicznych.  Ostatni sta’ William Hanbow, jeszcze
prawie  dziecko, bez sta§u bojowego.  C˘§ wi‘c sprawi’o, §e dosta’ si‘
do  oddzialu  specjalnego?   Ot˘§  by’ on niezaprzeczalnie geniuszem w
sprawach  ’†cznožci  i  komputer˘w,  co  uzupe’nia’o  pozosta’e braki.
Bystre  oczy  nadgenera’  dostrzeg’y  spojrzenie, jakie ch’opak rzuci’
Kriss.  A by’ on cz’owiekiem pami‘tliwym.
  - Panowie  -  zacz†’  Ricker staj†c przed frontem grupy.  - Nie b‘d‘
si‘  przedstawia’,  bo  to  chyba  zb‘dne.   Wy te§ nie musicie - znam
doskonale  wasze  nazwiska  i dane osobowe.  Nie wiem czy czujecie si‘
zaszczyceni  udzia’em  w  tej  misji  i  nic mnie to nie obchodzi, ale
wiedzcie, §e stara’em si‘ wybra najlepszych.
  Paj‘czak przechyli’ ’eb i dostroi’ przenožny translator.
  - Ježli  postaracie  si‘ §ebym nie zmieni’ o was zdania, to korzyžci
wyra§† si‘ w bardzo wymiernych jednostkach - kilku si‘ užmiechn‘’o.  -
Co  do celu misji, to wszystko objažni wam kapitan Zem.  M˘j czas jest
dosy drogi.  To wszystko.
  Kriss ros’a w dum‘.  Uwielbia’a, kiedy by’ w’ažnie taki.
  - Panowie,   prosz‘   ze  mn†  do  pokoju  odpraw  -  zakomenderowa’
Szubielsky.
  Gdy odchodzili, paj‘czak zatrzyma’ si‘ na chwil‘ przy dow˘dcy.
  - Lona  waela  kem  tote  misha  -  powiedzia’  zanim odszed’ dalej.
"Wiem  -  pomyžla’ Mike z niemi’ym užmiechem na ustach - wiem, §e ty o
swoje  korzyžci  zatroszczysz  si‘  sam.   I  nie mam zamiaru ci w tym
przeszkadza.  Chyba, §e stacisz umiar, drapie§co."
  Kriss  r˘wnie§  zabra’a  si‘ na odpraw‘, chc†c zapewne przyjrze si‘
ludziom i wychwyci ich ewentualne s’abe punkty, wi‘c zosta’ sam.  "Co
teraz?"  -  zastanowi’  si‘.   Spraw‘ Schmidta za’atwili jeszcze przed
odlotem  i  nie  bardzo  mia’  ochot‘  z  nim  rozmawia, §eby unikn†
podzi‘kowa¤  lub,  co  gorsza,  zwierze¤.   Zna’ przecie§ Maggie dosy
dobrze i nawet j† lubi’.  "Pogadam z Beefeem" - stwierdzi’ i skierowa’
si‘  do  wyjžcia.   Dopiero  w  tej chwili zauwa§y’, §e o framug‘ stoi
oparta  kapitan  statku  z  nieod’†cznym papierosem w ustach, ubrana w
szary  kombinezon i niewiele r˘§ni†c† si‘ od niego kolorem kamizelk‘ z
niezliczon† iložci† kieszeni.  Podszed’ do niej z ’oskotem pancerza.
  - Nie  za  ciep’o  panu  w  tym  ubranku?   -  zapyta’a cz‘stuj†c go
papierosem.
  Pokr‘ci’ odmownie g’ow† i z niewielkiego przybornika, kt˘ry otworzy’
w metalowym mankiecie wydoby’ zgrabn† fajeczk‘.  Przypali’ od jej §aru
i wci†gn†’ wonny dym.
  - Kombinezon  ma  nastawn†  klimatyzacj‘.  Gdybym  zechcia’, m˘g’bym
teraz marzn†.
  Przysiedli   na  rampie  wy’adowczej,  obok  krocz†cych  podnožnik˘w
hydraulicznych.   Opancerzona  maszyna  do zabijania i szara kobietka.
Nie  wiadomo  dlaczego  poczu’  nagle,  §e jest to jedna z tych chwil,
kt˘re  ju§  zawsze pami‘ta si‘ jako przyjemne, do kt˘rych t‘skni si‘ w
czasie   smutku   lub   samotnožci.    By’o  cicho.   Gdziež  pomi‘dzy
kratownicami  kapa’a  woda  z  instalacji ch’odz†cej.  Zapatrzy’ si‘ w
b’yskaj†cy czerwieni† koniec jej papierosa.  To przypomnia’o mu innego
palacza.  Znowu zacz‘’o go nachodzi.
  - Niech mi pan jednak wyt’umaczy, panie nadgenerale - odezwa’a si‘ -
dlaczego  §yczy  pan  sobie,  §eby  wszyscy  pa¤scy  ludzie chodzili w
skafandrach.  Czy to jakiž przepis?
  - Nie - zaprzeczy’.  - Uwa§am, §e to przygotowuje ich psychicznie do
walki.   Przypomina,  §e  s† §o’nierzami, §e czeka ich b˘j na žmier i
§ycie.   Poza tym, ka§dy cz’onek Piechoty Pancernej powinien by z§yty
ze swoj† zbroj†.
  - Tak jak ja z "Furi†".
  - Jeszcze bardziej.
  Cisza zn˘w wdar’a si‘ do wielkiej hali.
  - Widzia’am, jak rozmawia’ pan z tym potworem w jego w’asnym j‘zyku.
Kiedy przechodzi’ ko’o mnie...  On budzi we mnie odraz‘.
  - Tak jak ja?
  Zdziwienie  i  zrozumienie  niezr‘cznej  sytuacji wyp’yn‘’y na twarz
kobiety.
  - Ale§ sk†d.  Nie.  Dlaczego?...
  Ricker  wiedzia’,  §e  zagra’  troch‘  za ostro, ale by’o mu przykro
s’ucha takich s’˘w o paj‘czaku, z kt˘rym czu’ duchow† jednož.
  - Ja te§ chyba nie wygl†dam naj’adniej - obstawa’
  - Nie  chcia’am  pana  urazi,  naprawd‘  nie  mia’am nic takiego na
myžli - s’ycha by’o, §e jest jej bardzo przykro.  Wtedy poczu’ wstr‘t
do   samego  siebie.   "Dlaczego  tak  si‘  nad  ni†  zn‘cam?   Jestem
žmieciem."
  - Niech pani o tym zapomni, nie mam §alu.  To wszystko moja wina.
  Zrobi’o si‘ milej.
  - Wie  pan,  Ricker,  zawsze chcia’am spotka kogož takiego jak pan.
Prawdziwego zawodowca.
  - Doprawdy?
  - Tak.  Nie ka§dy mo§e sobie tak porozmawia z prawdziwym bohaterem.
  O   ironio!    Jak   on  nienawidzi’  tego  wyrazu.   Szczeg˘lnie  w
odniesieniu do siebie.
  - Tutaj    ma    ich    pani   ca’†   galeri‘   -   podsumowa’   bez
z’ožliwožci.  - Ježli chce pani wiedzie, to jestem bardzo zadowolony,
§e  to  w’ažnie  tym  statkiem  pod takim dow˘dztwem lec‘ na t† akcj‘.
Zna’em  wielu kapitan˘w, ale §aden nie by’ taki sympatyczny - doda’ na
zako¤czenie rozmowy.
  - Przewa§nie ludzie maj† o mnie inne zdanie.
  "O mnie r˘wnie§."

CEN
*****
OFC

  Do  kajuty Beefeego wszed’ siny i spocony.  Klaustrofobia m‘czy’a go
coraz  bardziej  i  z ulg† powita’ nieco wi‘ksz† przestrze¤.  Z cichym
westchnieniem  pad’  na  stalowy  fotel,  kt˘ry a§ j‘kn†’ pod pot‘§nym
ci‘§arem.   "Furia"  wozi’a  ju§  przedtem  piechot‘ pancern† i takich
ciekawych  mebelk˘w  nie  trzeba  by’o specjalnie sprowadza przed tym
rejsem.   Spojrza’  na  kolorowe  s’upki  przesuwaj†ce  si‘ po ekranie
przenožnego  komputera muzyka.  Dostrzeg’szy to, Beefee pužci’ melodi‘
g’ožniej.   Nadgenera’ uda’, §e nie widzi zdj‘tych rekawic przyjaciela
i  zas’ucha’  si‘ w niedoko¤czony utw˘r.  Idealnie pasowa’ do nastroju
chwili.
  - œadne - oceni’ szczerze po chwili.  - Jak to nazwiesz?
  - Two days on "Fury".
  "No  w’ažnie!   On  jest  naprawd‘  zdolny."  - Klimat utworu zosta’
wyjažniony.  - "On pisze t† melodi‘, §eby zapomnie.  Co ja mog‘ w tym
celu  uczyni?   Jestem  skazany na swoje myžli.  I nie ma s†du, kt˘ry
m˘g’by mnie uniewinni."
  - I  co?   Naprawd‘  ci  si‘  podoba?   -  Acer  stara’ si‘ przerwa
niezr‘czn† cisz‘.
  - Tak.  Wiesz dobrze, §e z tob† zawsze jestem szczery.
  "Z tob† tak.  Chocia§ nigdy nie m˘wi‘ niczego wprost."
  - Widza’ež ludzi? - zmieni’ temat kompozytor.
  - Tak.
  - Jacy s†?  - Beefee zorientowa’ si‘, §e pytanie jest g’upie dopiero
kiedy je zada’.  Ricker zawsze mia’ najlepszych.
  - Tacy   jak   zawsze   -   pad’a   odpowiedŚ,  oczywista  dla  nich
obydwu. - Jest jeden paj‘czak, nie przestrasz si‘.
  Muzyk wiele w §yciu widzia’, ale wydawa’ si‘ nieco zaszokowany.
  - Paj‘czak?  Wiesz przecie§...
  Rozmow‘  przerwa’o  pukanie  do  drzwi.   R‘k†  w zbroi, jak od razu
zauwa§yli.
  - Prosz‘ - odezwa’ si‘ lokator kabiny.
  W wejžciu pojawi’a si‘ g’owa Szubielskyego.
  - Jest u pana mo§e...  - zacz†’.
  - Jestem.  WejdŚ, Zem.  Ju§ sko¤czyližcie?
  Kajuta  nie  by’a  przeznaczona dla trzech §o’nierzy w zbrojach, ale
gož jakož si‘ zmiežci’.  Wygl†da’ na zak’opotanego.
  - Michael, mia’em z tob† pogada...
  Ricker przypomnia’ sobie, co niedawno myžla’ o swojej szczerožci.
  - Mo§emy rozmawia tutaj.
  Acer zaj†’ si‘ swoim komputerem, ale nie m˘g’ nie s’ucha.
  - Widzisz - zacz†’ Szubielsky.  - Chodzi o to, §e požr˘d kart, kt˘re
ci  dostarczy’em...  - Fieldcommander z trudem powstrzymywa’ zgryŚliwy
užmiech.   To  by’o  to,  o  czym myžla’.  - Wi‘c tam by’a co najmniej
jedna    kobieta    przewy§szaj†ca   umiej‘tnožciami   w   prowadzeniu
transportera androidy.  W dodatku mia’a wi‘kszy sta§ bojowy.  Dlaczego
jej nie wybra’ež?
  Beefee poczu’ si‘ nieswojo.  Nie przypuszcza’, §e rozmowa przybierze
a§  taki  obr˘t.   Jednak  z  drugiej strony, strasznie by’ ciekaw jej
dalszego ci†gu.  W sumie niewiele wiedzia’ o Mike'u.
  Ricker spojrza’ Szubielskyemu prosto w oczy.
  - A czemu o to pytasz, Zem?  - powiedzia’ pozbawionym emocji g’osem.
  Tamten zmiesza’ si‘ jeszcze bardziej.
  - Po prostu chcia’em wiedzie.
  - A  wi‘c  kierowa’o  tob†  zwyk’e  wžcibstwo.  Pozwolisz,  §e w tej
sytuacji nie udziel‘ ci odpowiedzi.
  Beefee  a§ si‘ zdziwi’, jak dow˘dca to zr‘cznie rozegra’.  Wiedzia’,
§e  nie  b‘dzie  w  stanie  oprze  si‘ pokusie zadania mu tego samego
pytania,  kiedy  b‘d†  sam  na  sam.   Podžwiadomie  czu’,  §e otrzyma
odpowiedŚ.  Chocia§ z pewnožci† nie wprost.

CEN
*****
OFC

  Ricker   wyszed’  od  kompozytora  w  jeszcze  podlejszym  nastroju.
§a’owa’,  po  raz  niewiadomo  kt˘ry,  §e  nie  mog†  si‘  razem upi.
Zreszt†,   podr˘§   powoli   dobiega’a  ko¤ca.   Nie  mia’  ochoty  na
towarzystwo,  tote§ znowu skierowa’ si‘ do hali towarowej.  Dopiero po
chwili  zda’  sobie spraw‘ z tego, §e ma nadziej‘ spotka tam Jane.  A
nie  mia’  przecie§ ochoty widzie kogož innego.  P’yn†ce z tego faktu
wnioski  do reszty go dobi’y.  Jak on nie nawidzi’ prawdy!  Poczu’ si‘
osaczony,  zamkni‘ty w pu’apce bez wyjžcia.  Przem˘g’ ch‘ ukl‘kni‘cia
na pod’odze i opar’ si‘ o žcian‘.  Což go d’awi’o, žciska’o za gard’o.
Z jego ust wydoby’ si‘ charkotliwy odg’os pe’en rozpaczy.  Dr§†c† r‘k†
si‘gn†’  do  ty’u  i  wydoby’  przytwierdzony dot†d do bocznej žcianki
plecaka  karabin  Mk-2.   Sprawdzi’ elektroniczny czytnik za’adowania.
30  naboi.   Spojrza’ w luf‘ - wydawa’o mu si‘, §e mo§e dostrzec nab˘j
spoczywaj†cy  w komorze na jej przeciwnym ko¤cu.  Delikatnie pog’adzi’
spust.   Pokusa  by’a  tak  wielka...  Pomyžla’ o Kriss i cofn†’ d’o¤.
Kolejny raz.  Ale nigdy nie by’ tak blisko.
  A§  drgn†’,  gdy  zawy’y  syreny  alarmowe.  Ul§y’o mu troch‘, kiedy
zorientowa’  si‘,  §e  to sygna’ zagro§enia, a nie uszkodzenia statku.
Tak  szybko,  jak tylko pozwala’y zbroja i w†skie przejžcia, pogna’ na
stanowisko dowodzenia.  Kiedy wpad’ na mostek, Kriss ju§ tam by’a.
  - Dwa  myžliwce   zbli§aj†   si‘  od  strony  Prism  -  zameldowa’a,
uprzedzaj†c pytanie.
  Dostrzeg’  nijak†  fryzur‘ kapitana, wystaj†c† zza oparcia fotela na
obstawionym niewiarygodn† iložci† sprz‘tu punkcie nawigatorskim.
  - Jakie  to s† maszyny i jak daleko si‘ znajduj†?  - chcia’ wiedzie
wszystko dok’adnie.
  - To  prawdopodobnie  Kranty.  S†  ponad 87 kam˘w od nas, ’apiemy je
dopiero skanerami du§ej mocy.  Oni prawdopodobnie r˘wnie§ takie maj† -
odpar’a rzeczowo Jane.
  Na  mostek  wbiegli  Schmidt  i  Beefee.  Kriss szybko wyjažnia’a im
sytuacj‘.   "Obydwie.  Tak r˘§ne od siebie.  §eby tylko one dwie..." -
pomyžla’  Ricker,  nagle  nie  wiadomo  czemu  szczery  z  samym sob†.
Zrozumia’,  §e  dekoncentruje  si‘  w  najmniej odpowiednim momencie i
zgrzytn†’ z‘bami ze z’ožci.
  - Macie tu dwa Rapiery, prawda?  - ponownie zwr˘ci’ si‘ do Jane.
  - Tak   -   potwierdzi’a,   wypuszczaj†c   k’†b   dymu,  momentalnie
poch’oni‘ty  przez  wywietrznik.   -  S† w dokach startowych na rufie.
Odwr˘ci’ si‘ w stron‘ oficer˘w.
  - S’ysza’ež, Beefee?  Lecisz ze mn†.
  - Tak jest.
  Schmidt si‘ oburzy’.  By’ pilotem wcale nie gorszym od Acera.
  - Chwileczk‘, dlaczego nie weŚmiesz mnie?
  - Bo  nie  chc‘ potem do ko¤ca akcji wys’uchiwa pretensji, jakie to
ci  przydzieli’em  niewdzi‘czne  zadanie - uci†’ zdenerwowany Michael.
Stwierdzi’,  §e  coraz  cz‘žciej  p‘ka  ochronna  pow’oka,  kt˘r†  si‘
otoczy’.   B‘dzie musia’ nad sob† popracowa.  Kiedy wychodzili, Kriss
zaborczym ruchem przyci†gn‘’a go do siebie i poca’owala w usta.
  - Uwa§aj na siebie.
  Jak§e by mog’o by inaczej.
CEN
*****
OFC

  Siedzia’  w  mi‘kkim  fotelu Rapiera, z he’mem zapi‘tym szczelnie na
g’owie.   Kontrolowa’  wszystkie  systemy.  Wiedzia’, §e w drugim doku
Beefee  robi  to  samo.   Uj†’ w d’o¤ dr†§ek sterowy.  Teraz pozosta’o
tylko  czeka.   Czekanie  by’o  zawsze  d’u§sze  ni§ b˘j.  Zna’ to na
pami‘.  By’ expertem w ka§dej dziedzinie zabijania.  Myžla’ o walce i
czu’,  jak  budzi  si‘  w  nim od dawna užpiona bestia.  W s’uchawkach
zabrzmia’ g’os Jane:
  - Ju§ s†!
  - Zaczynaj  Beefee  -  powiedzia’  do komunikatora dziwnie spokojnym
tonem.   Pojazd  kompozytora  przemkn†’ przed otwartym lukiem w kt˘rym
sta’  myžliwiec Rickera w tej samej chwili, w kt˘rej o pot‘§ny pancerz
niszczyciela  zadudni’y  pierwsze energetyczne pociski.  Acer poderwa’
swoj†  maszyn‘ ostr† žwiec† i na pe’nej pr‘dkožci wyprysn†’ nad kad’ub
"Furii".    Od   razu  dostrzeg’  nieprzyjaci˘’,  szykuj†cych  si‘  do
ponownego  ataku.   Stanowiska  ogniowe niszczyciela prowdzi’y do nich
chaotyczny ogie¤.  W’†czy’ dopalacz i przemkn†’ ponad kabinami wrogich
myžliwc˘w.   Nie  mogli  go nie zauwa§y.  Z wyciem silnik˘w ruszyli w
pogo¤.   Teraz zaczyna’a si‘ najniebezpieczniejsza cz‘ž jego zadania.
Rapier  by’  szybszy od Krant˘w, nie najnowszego ju§ modelu, u§ywanego
niegdyž przez lotnictwo Wszechkorporacji.  M˘g’ bez trudu zostawi ich
w  tyle.   Nie  o  to  jednak  chodzi’o...   Laserowe  pociski zacz‘’y
przelatywa  obok  myžliwca Beefeego i niszczy tyln† os’on‘.  Wykona’
kilka unik˘w, ca’y czas pozostaj†c jednak przed dziobami Krant˘w.  "Co
jest?"  -  ogarn†’  go  niepok˘j,  kiedy  spojrza’  na  wykres  os’ony
energetycznej.   -  "On  chyba troch‘ przesadza!" Ricker wyr˘wna’ lot.
Popatrzy’   na   sylwetk‘  Kranta  idealnie  wype’niaj†c†  celownik  i
przestawi’  systemy  uzbrojenia na salw‘ pe’n† moc†.  Z tej odleg’ožci
trafia’  zawsze.   "Trzeba  by’o  ogl†da  si‘  za  plecy,  lamerze" -
pomyžla’  z  zimnym  užmiechem  i nacisn†’ spust.  Beefee us’ysza’ huk
eksplozji  i  odwroci’  si‘ do ty’u.  Po jednym myžliwcu wroga zosta’a
tylko  ognista  kula  i  rozlatuj†ce  si‘ we wszystkie strony od’amki.
Drugi  zadar’  nos  do  g˘ry  i  ratowa’  si‘ ucieczk†.  Korzystaj†c z
okazji,  Acer  pogna’  za  nim,  posy’aj†c w jego os’ony kolejne salwy
energetyczne.   Ricker  obejrza’  stan  pozosta’ego  nieprzyjaciela na
skanerze  i  skin†’ g’ow†.  Wr˘g by’ ju§ pozbawiony os’on i mia’ mocno
uszkodzony  kad’ub.  Spojrza’ w stron‘ "Furii".  Przez chwil‘ wydawa’o
mu  si‘,  §e  widzi  twarze  obserwator˘w  stoj†cych na mostku.  Krant
nadlatywa’  w  jego  stron‘.   Pole  si’owe  Rapiera  by’o na maximum.
Nadgenera’  pchn†’ dzwigni‘ mocy silnik˘w do oporu i wycelowa’ dziobem
w  uszkodzony  myžliwiec  wroga.  "Wytrzymam".  Pojazdy zderzy’y si‘ w
chwil‘  p˘Śniej.   Rickera na chwil‘ ožlepi’ bia’o-§˘’ty b’ysk, a jego
Rapier  gwa’townie  wykona’  kilka fiko’k˘w.  A potem nast†pi’a cisza,
przerywana tylko brz‘czeniem spalonych uk’ad˘w.
  - Zwariowa’ež?!    -  us’ysza’  w   s’uchawkach   roztrz‘siony  g’os
Beefeego.   - Ty z ca’† pewnožci† zwariowa’ež!  Czemu to zrobi’ež?  No
czemu?!
  O dziwo dow˘dca by’ ca’kiem spokojny.
  - Ąebyž  nie mia’ pretensji, §e ryzykowa’ež wi‘cej ode mnie - odpar’
pogodnie.

CEN
*****
OFC

  Na  l†dowisku  zgromadzili  si‘  wszyscy  piechociarze i prawie ca’a
za’oga.   Kiedy  wysiada’ z poobijanej kabiny, Rickerowi by’o przykro,
§e  wszyscy  patrzyli  tylko  na  niego.   W  chwili  gdy  otoczy’y go
podekscytowane twarze, nie wytrzyma’ i przwie krzykn†’:
  - Nie   gapcie   si‘   na   mnie   jak   na   jakiegož  pierdolonego
bohatera  -  wskaza’  r‘k† na Beefeego.  - To nie ja lata’em z tamtymi
dwoma na ogonie!
  Wypad’o  ostrzej  ni§  by chcia’.  Rozst†pili si‘ na boki, robi†c mu
przejžcie.  Spojrza’ w oczy Shmidtowi.
  - Teraz rozumiesz?
  Robert spužci’ oczy.  Fieldcommander popatrzy’ na sardaukara.
  - Czy to odpowiada’o twojemu poj‘ciu bohaterstwa?
  - Myli’em  si‘  -  wydusi’ Erlem przez žcižni‘te gard’o.  Nie musia’
nic wi‘cej dodawa.  Do Michaela podesz’a Kriss, powa§na i zatroskana.
  - Nie musia’ež tego  robi, §eby mi zaimpomowa - powiedzia’a.  A on
dostrzeg’  Jane,  siedz†c†  na  jakiejž beczce i patrz†c† przed siebie
szklistym wzrokiem.  Z papierosa zwisa’a d’uga rurka popio’u.  "To nie
ty,  Kriss  -  pomyžla’  -  chcia’až  zobaczy  prawdziwego bohatera w
akcji."  Chwyci’  si‘  obur†cz  za  g’ow‘  i z gard’owym rykiem (kt˘ry
zwr˘ci’  uwag‘  wszystkich,  a Peliarczyka najbardziej), rzuci’ si‘ na
ožlep ku wyjžciu.  Kriss pobieg’a za nim.

CEN
*****
OFC
  Znalaz’a  go  po  pi‘ciu  minutach w ich kajucie, miotaj†cego si‘ po
ca’ym  pokoju z m‘tnymi oczami i t’uk†cego pi‘žciami w žciany.  Szybko
zamkn‘’a  drzwi  i  zd†§y’a zapobiec rzutowi telewizorem.  Prawie si’†
posadzi’a go na stalowym ’˘§ku.  Trz†s’ si‘ ca’y i spazmatycznie ’apa’
powietrze.
  - Ju§ dobrze - przem˘wi’a.  - Zaraz ci przejdzie.
  Myžla’a,  §e wie o co mu chodzi, §e to to samo, co zawsze.  Poniek†d
mia’a racj‘.
  - Em  ohtaa  nej  tschita - zacz†’ i po chwili nieco si‘ opanowawszy
wyj‘cza’  po ludzku.  - Pom˘§ mi Kriss!  Pom˘§ mi!...  - Po’o§y’ g’ow‘
na  jej opancerzonych kolanach.  Chcia’ zap’aka, tak strasznie chcia’
zap’aka!  Pog’adzi’a go delikatnie po kr˘tkich w’osach i poca’owa’a w
sztuczny  policzek.   Znowu, w jednej z tych chwil, kiedy nie potrafi’
uciec  przed prawd†, stan‘’y mu przed oczami.  Wszystkie.  Ten, kto ma
w  sercu  zbyt  wiele nienawižci, mi’ožci ma w nim r˘wnie§ zbyt wiele.
Rzeka p’ynie najszybciej, kiedy zrywa tamy.  Jeszcze mocniej przytuli’
si‘  do  Kriss.   "Co  ona zawini’a?  B‘d‘ musia’ walczy.  W’ažnie ze
wzgl‘du  na  ni†.  Tylko jak d’ugo mo§na toczy bitw‘ z samym sob†?  I
czy  w  takiej  walce  mo§na  odniež  zwyci‘stwo?   Ta  akcja  b‘dzie
pierwsz†,  podczas  kt˘rej  b‘d‘  walczy’  podw˘jnie.   O kogo mam si‘
oprze?"
  - Pom˘§ mi Kriss - wyszepta’ jeszcze raz.  - Pom˘§ mi tak, jak tylko
mo§esz...

CEN
*****
OFC

  L†dowanie w porcie kolonii karnej odby’o si‘ bez przeszk˘d i wkr˘tce
dwa opancerzone transportery by’y gotowe do wyjazdu.  Przygotowania do
bitwy,  zapach  sprz‘tu  i  ludzkiego podniecenia pomog’y si‘ uspokoi
Rickerowi.   Siedzia’ w’ažnie na stanowisku dow˘dcy w jednym z Araxx˘w
i  dogl†da’  ko¤cowych  przygotowa¤,  kiedy podszed’ do niego William.
Zasalutowa’  przepisowo, czym troch‘ zyska’ w oczach dow˘dcy, b‘d†cego
w gruncie rzeczy s’u§bist†.
  - O co chodzi, Hanbow?
  - Ja...   -  ch’opak  zmiesza’ si‘ ostrym tonem prze’o§onego.  - Czy
jest tu gdziež ksi†dz, panie nadgenerale?
  - Ksi†dz?  - zainteresowa’ si‘ nagle Mike.  - A po co ci ksi†dz?
  William patrzy’ na czubki pancernych but˘w.
  - Chcia’bym si‘ wyspowiada.
  Ricker omal nie rykn†’ grubia¤skim žmiechem.  Powstrzyma’ si‘ jednak
i zamyžlony odpowiedzia’ nadspodziewanie powa§nie:
  - Ty jeszcze nie masz si‘ z czego spowiada.  Odmaszerowa.
  William  zrobi’  w  ty’  zwrot i odszed’ pos’usznie.  Dziesi‘ minut
p˘Śniej  Ricker  sko¤czy’ ostatni† zbi˘rk‘.  Ąo’nierze rozchodzili si‘
do przydzielonych maszyn.  Wyda’ rozkazy Szubielskyemu, kt˘ry dowodzi’
drugim  transporterem  i  podszed’  do  za’ogi  niszczyciela, §eby si‘
po§egna.   Užcisn†’ d’onie wszystkim oficerom i podzi‘kowa’ reszcie w
imieniu ca’ego oddzia’u.  Rozeszli si‘ i zosta’a tylko Jane.  Zapali’a
papierosa.
  - Czas si‘ po§egna, pani kapitan.
  - B‘dziemy  przecie§  jeszcze  wraca - dos’ysza’ w jej g’osie nutki
rozpaczy.
  - Oczywižcie, b‘dziemy - doda’ szybko.
  "Zapewne."
  - Wi‘c do zobaczenia.
  - Na razie - zako¤czy’, sil†c si‘ na užmiech.
  Patrzy’a  na  jego  plecy,  kiedy  odchodzi’ w stron‘ przycupni‘tego
cielska  Araxxa-19.   "Do  zobaczenia,  m˘j  bohaterze.   Musz‘ troch‘
przystopowa z paleniem.  Od tego dymu ’zawi† mi oczy."

CEN
*****
OFC

  Przysadziste transportery dož szybko posuwa’y si‘ biegn†c† pomi‘dzy
ska’ami,  betonow†  drog†.   Wygl†da’a  na  od  dawna  nie u§ywan†.  W
jad†cym   przodem  Araxxie  nr  2  bezustannie  pracowa’  dalekosi‘§ny
wykrywacz min.  G’upot† ze strony przeciwnika by’oby pozostawienie nie
zaminowanej  g’˘wnej  (a  zarazem  jedynej)  drogi  dojazdowej  do ich
siedziby.   A  jednak  czytniki  elektromagnetyczne  milcza’y.  Czy§by
tamci  wiedzieli,  jakim  sprz‘tem b‘dzie dysponowa oddzia’?  Takie i
podobne  pytania  nie  dawa’y  spokoju  jad†cemu  w  tylnym  pojeŚdzie
dow˘dcy.   Ca’e  szcz‘žcie,  §e  odwraca’o  to jego myžli od innych, o
wiele    boležniejszych   temat˘w.    "W’ažciwie,   to   ju§   trzecia
niespodzianka.   Což  mi si‘ wydaje, §e sprawa zaczyna cuchn†.  Mia’o
wcale  nie  by  myžliwc˘w.   To  jeszcze  mo§na  na  si’‘  zwali  na
nieudolnož  wywiadu.   Ale  te  dwa  Kranty wyraŚnie wylecia’y nam na
przeciw.    Na  tym  ich  budyneczku  nie  widzia’em  radar˘w  o  mocy
potrzebnej,  §eby  nas  wykry.   Mo§e  zainstalowali  je po przelocie
szpiega?"  Wyjrza’  na  zewn†trz przez okienko ze stali krystalicznej.
Faktycznie,  m˘g’by  polubi  t†  planet‘.   Bezustanny, niezmordowany
wiatr gna’ w wiecznym p˘’mroku k’‘by sinych chmur.  Przypomina’o mu to
jakiž  dzie¤,  ale  nie  potrafi’  konkretnie  okrežli jaki.  Pojazdy
wje§dza’y w p’ytk† dolink‘, po’o§on† prawie na przedpolach celu.  "Jak
szybko  zlecia’o.   I  ci†gle §adnych min.  Dlaczego?  To, §e nie maj†
dobrych  pilot˘w, nie oznacza jeszcze, §e wszyscy s† g’upcami.  Czy§by
szykowali  což  innego?   Ale  co?"  Przez  wycie wichury przedar’ si‘
odg’os  dziwnej,  jakby  podw˘jnej  eksplozji.   Ricker obr˘ci’ si‘ do
przedniego  okna  i w’osy zje§y’y mu si‘ ze zgrozy.  Araxx nr 1 bucha’
p’omieniami i g‘stym, czarnym dymem.  Z tej pozycji trudno by’o oceni
uszkodzenia,  ale  wydawa’o  si‘, §e zniszczeniu uleg’a przednia cz‘ž
wehiku’u.
  - Ruch na ska’ach w kratce 12 - zameldowa’ Biston, kieruj†cy dw˘jk†.
  Kriss  ju§  by’a  na  stanowisku  kontroli  ognia,  a wie§a od dawna
spoczywa’a  w  pozycji bojowej.  W szk’ach okularu celownika uchwyci’a
sylwetk‘  cz’owieka w zbroi starego typu, usi’uj†c† skry si‘ pomi‘dzy
g’azami.   Machinalnie pos’a’a tam seri‘ pocisk˘w energetycznych du§ej
mocy.   W  iskrach  i  p’omieniach  wy’adowania  wylecia’y  spoza ska’
szcz†tki  dw˘ch przeciwnik˘w.  W dali widoczna ju§ by’a kopu’a bunkra,
ale  obecnie  transporter  nie m˘g’ ryzykowa posuwania si‘ do przodu.
Michael  w’ažnie  chcia’ wyda rozkaz odwrotu, gdy otworzy’a si‘ tylna
rampa  uszkodzonego  pojazdu,  a z wygl†daj†cego jak miniaturka piek’a
wn‘trza  wybieg’y  dwie postacie.  Biston manewrowa’ maszyn† tak, §eby
ustawi  si‘  do  nich najw‘§szym wejžciem.  Pierwszym, kt˘ry wpad’ do
ocala’ego  Araxxa  by’  Beefee.   Lew†  rek‘  mia’  oderwan†  w stawie
ramieniowym, chocia§ kikut wci†§ ochrania’ wielki naramiennik.
  - P˘’  biedy,  ta  by’a  sztuczna - wysapa’ w odpowiedzi na pytaj†ce
spojrzenia.  - Ale i tak boli jak kurwa!
  - Autodok  ju§  si‘  tym  zajmuje  -  rzuci’a   kobieta  ze  swojego
stanowiska.  Drugi by’ Schmidt.  Ca’† drog‘ dziel†c† transportery dar’
si‘  jak op‘tany, a mia’ ku temu powody.  Prawy r‘kaw zbroi p’on†’ jak
pochodnia.  Kiedy tylko dotar’ do jedynki (czyli bardzo szybko), Erlem
z  Beefeem  st’umili  p’omienie gažnic† gazow†.  Ko’o Araxxa nast†pi’y
dwa  prawie  r˘wnoczesne  wybuchy pocisk˘w konwencjonalnych o wielkiej
sile.   Nie  wyrz†dzi’y  du§ychch  szk˘d,  ale  gdyby trafi’y prosto w
cel...
  - Musimy opužci to miejsce, dow˘dco - powiedzia’ android.
  - Wycofaj.
  Kriss  miotaj†c  szpetne  przekle¤stwa  kr‘ci’a  wie§†  na wszystkie
strony, ale nie mog’a dostrzec celu.
  - Rozwal  im  czujniki!   -  poleci’ jej Mike.  Promienie pomkn‘’y w
stron‘  wejžcia  do  bazy i zmiot’y wszystkie radary, skanery i kamery
umieszczone  na  dachu budowli.  Robert uspokoi’ si‘, gdy tylko zgas’y
p’omienie.  Sardaukar skontrolowa’ system ch’odzenia jego kombinezonu,
autodoka i stwierdzi’ z niesmakiem:
  - Nawet ci nie zd†§y’o sk˘ry przypiec.
  Schmidt z niedowierzaniem poruszy’ kilka razy rek†.
  - Ja...ja czu’em b˘l, kiedy na to patrzy’em!
  - Autosugestia  -  skwitowa’  Beefee.   -  Te  kaftaniki s† naprawd‘
niez’e.   Niestety  maj†  s’abe punkty, czego jestem §ywym dowodem.  I
tak nieŚle, §e §ywym.
  Zatrzymali   si‘  w  bezpiecznej  odleg’ožci,  požr˘d  oszlifowanych
wiatrem  kamieni.   Kriss  i Erlem wyszli na zewn†trz i zacz‘li pe’ni
wart‘.  Ricker zwr˘ci’ si‘ do poszkodowanych:
  - Opowiedzcie mi dok’adnie, co si‘ tam sta’o.
  - Nie  bardzo  jest  co  -  odpar’   lakonicznie  muzyk.  - Hukn‘’o,
b’ysn‘’o, ktož krzycza’, a ja szuka’em swojej graby.
  Drugi   ocaleniec  zažmia’  si‘  g’upkowato.   Wci†§  nie  m˘g’  si‘
nacieszy, §e wyszed’ bez obra§e¤ z opresji.
  - Co z Szubielskym, Astem i Walbredem? - kontynuowa’ fieldcommander.
  Beefee zmarszczy’ czo’o.
  - Zem  siedzia’ obok kierowcy.  Obydwaj musi‘li zgin† od eksplozji.
Co do Walbreda to nie mam pewnožci, chyba zala’o go p’on†ce paliwo.
  - Wiecie co was rozpieprzy’o?
  - A ty wiesz?
  - Podejrzewam u§ycie ci‘§kich wyrzutni rakietowych.
  - Ot˘§ to - przytakn†’ Beefee.
  Schmidt  r˘wnie§  pokiwa’  g’ow†.   Powoli wraca’ do normy.  Michael
zastanowi’  si‘,  czy  ktokolwiek  opr˘cz  niego  zdaje sobie spraw‘ z
wymowy  fakt˘w.   Ježli  ktož  wali’  z  rakiet potrafi†cych zniszczy
najnowszy  transporter,  to  musia’  wiedzie  czego  si‘  spodziewa.
Chyba,  §e  by’ tak ostro§ny, co nie wygl†da’o raczej przekonywuj†co -
takie rakietnice by’y bardzo niepor‘czne.  Niezprecyzowane podejrzenia
Nadgenera’a   zaczyna’y   nabiera  kszta’t˘w.   Kszta’t˘w  wielkiego,
žmierdz†cego g˘wna.

CEN
*****
OFC

  Ricker  ju§  od  p˘’  godziny siedzia’ bez ruchu na jednym z g’az˘w.
Powierzchnia  ska’y  by’a  r˘wnie  wymowna jak twarz wojskowego, tylko
ludzkie oko zdradza’o targaj†ce nim rozterki.  Dopiero teraz, w chwili
wolnego  czasu  zacz†’ §a’owa Szubielskyego.  Od dawna byli z drobnym
kapitanem  prawdziwymi  przyjaci˘’mi.   Mo§e  to  brzmi pusto, ale tak
w’ažnie  by’o.   Nadgernera’  przy’apa’  si‘  na  tym, §e nie mo§e si‘
pogodzi  z tym, jak szybko si‘ to sta’o.  I jak g’upio.  Wiedzia’, §e
w  gruncie  rzeczy  ka§da  žmier  jest  taka  sama i nie ma mniej lub
bardziej  bezsensownych.   Ale  mimo wszystko...  "To mog’em by ja" -
przemkn‘’o   mu   przez  g’ow‘.   Gdyby  to  jego  w˘z  bojowy  jecha’
pierwszy...   Nie  bacz†c  na  niebezpiecze¤stwo  i  nisk† temperatur‘
odpi†’  he’m.  Chcia’ czu wiatr na swojej sk˘rze.  Zawsze ekscytowa’o
go  to  dziwne  uczucie,  kiedy  reszta cia’a by’a nadal utrzymywana w
swojej  sta’ej  temperaturze,  a g’owa wystawiona na dzia’anie pogody.
Podczas wojny ustawicznie si‘ przez to przezi‘bia’.  Pomimo zawodzenia
wichru us’ysza’ ci‘§kie kroki.
  - To  ja - obwo’a’  si‘ Beefee, nie chc†c ryzykowa nerwowej reakcji
faceta   z   broni†.    -  Mo§na?   -  zapyta’  i  usiad’  naprzeciwko
prze’o§onego.
  - Jak r‘ka?
  Ranny užmiechn†’ si‘.
  - Za pierwszym razem by’o gorzej.  Teraz to ju§ §adna frajda.
  Muzyk   straci’  swoje  prawdziwe  lewe  rami‘  kiedy  s’u§y’  w  12
Brygadzie,   podczas   bohaterskiej   walki  w  tunelach  zbuntowanych
Sectoid˘w, na terenie os’awionej Rajskiej Doliny.
  - Postawi‘  spraw‘  uczciwie  i jasno,  Mike.  Od razu zaznaczam, §e
kieuje mn† zwyk’a, ludzka ciekawož.  Mam jedno pytanie.
  - Wal.
  Beefee  zebra’  si‘  w  sobie.   Mimo  wszystko,  obawia’ si‘ troch‘
reakcji.
  - Dlaczego nie wzi†’ež na akcj‘ §adnej kobiety poza Kriss?  Dlaczego
nie wzi†’ež tej, o kt˘rej m˘wi’ Szubielsky?
  Zapytany užmiechn†’ si‘ smutno.
  - Otrzymasz  swoj†  odpowiedŚ.  A wiedz, §e jest  ona bardzo prosta.
Nie  zabra’em kobiet z tych samych wzgl‘d˘w, z kt˘rych ty byž tego nie
zrobi’.
  Acer nie m˘g’ uwierzy.
  - Ale ty...ja...
  Ricker rozežmia’ si‘ cicho.
  - Tak  samo,  tak  samo.  Nie  wszystkie ludzkie uczucia s† mi obce.
Wiem,   §e  bardziej  podobny  jestem  do  nich  -  wskaza’  stoj†cego
nieruchomo  paj‘czaka  -  ale  nawet  nie  wiesz, ile kosztuje mnie to
rozdarcie.
  Chwil‘  siedzieli  w milczeniu, trawi†c zas’yszane zdania.  Wreszcie
dow˘dca przerwa’ cisz‘.
  - Ta  ca’a  akcja  zaczyna mi si‘ nie podaba, Acer.  Nie mam jednak
zamiaru  rezygnowa  z  powodu  jednej,  drobnej pora§ki.  Opracowa’em
plan, kt˘ry powinien si‘ powiež.  S†dz‘, §e ježli uda nam si‘ przej†
inicjatyw‘,  to  zwyci‘§ymy.   Niestety,  b‘dzie  to  wymaga’o pewnych
ofiar.  Zawo’aj tu sardaukara i paj‘czaka.
  Kompozytor  wykona’  polecenie  i  pogr†§y’  si‘  w  zadumie nad ich
osobist†  rozmow†.   Rozumia’,  a  przynajmniej  wydawa’o  mu  si‘  §e
rozumie.  Bo czy§ mo§na zrozumie Rickera, nie b‘d†c nim samym?
CEN
*****
OFC

  Transporter  wpad’  w dolink‘ na maksymalnej pr‘dkožci i ze zgrzytem
k˘’  przemkn†’  obok wraka poprzednika.  Zatacza’ si‘ ca’y czas, jakby
robi’  uniki lub by’ prowadzony miewprawn† r‘k†.  Nic jednak nie mog’o
go  uratowa.   Dwie  rakiery  ugodzi’y  w  to samo miejsce kompletnie
dewastuj†c  frontow†  cz‘ž  pojazdu  i  ’ami†  ož.  Rozpedzony Araxx
wyr§n†’  w  ska’‘ i stan†’ w p’omieniach.  Dwaj opancerzeni m‘§czyŚni,
ukryci  w  "skalnym  okopie"  i  ca’kowicie  niewidoczni od strony dna
doliny ze žmiechem gratulowali sobie udanych strza’˘w.
  - To  byli  g’upcy  -  podsumowa’ m’odszy.  - Ąeby dwa razy pr˘bowa
tego samego!
  Za’adowali  ponownie  i  kolejnymi pociskami dobili wrak.  Mieli si‘
przecie§  upewni.   Paj‘czak spad’ z g˘ry pomi‘dzy nich jak koszmarny
cie¤  i  wyl†dowa’  mi‘kko  na ugi‘tych nogach.  W jego niekszta’tnych
szponach  b’yszcza’a i warcza’a dziwaczna bro¤, przypominaj†ca dzid‘ o
dw˘ch  laserowych  ostrzach  na  przeciwleg’ych  ko¤cach.  Peliarczyk,
pomimo  zbroi  porusza’  si‘  niezwykle  szybko i p’ynnie, z nieludzk†
gracj†.  Nie zd†§yli si‘gn† po reczn† bro¤, on by’ zwinniejszy.  M˘g’
ich  zabi w mgnieniu oka, ale nie chcia’.  Z wpraw† typow† dla swojej
rasy  myžliwych,  b’yskawicznymi  ruchami  dwusiecznej broni odci†’ im
r‘ce.   Zbroje  nie  mog’y  ich  uchroni  przed  sta’ymi,  skupionymi
wi†zkami  tn†cymi.  Kopniakami powali’ oszala’e z b˘lu i zgrozy ofiary
na  ziemi‘  i  nie  mniej  w tym momencie szalony od nich zerwa’ z ’ba
pod’u§ny  kask.   Jeszcze  d’ugo  nie cich’y wycia i b’agania o szybk†
žmier.

CEN
*****
OFC

  Patrol,  z’o§ony  z  pi‘ciu  ludzi w skafandrach pancernych, opužci’
wylot  szybu  windowego.   Przez  chwil‘ ogl†dali obraz zniszczenia na
dachu  bunkra, po czym szybkim krokiem udali si‘ w stron‘ dolinki.  Na
pobojowisko  dotarli  po  kilku  minutach  i  stan‘li pomi‘dzy wrakami
maszyn.   Na  polecenie  dow˘dcy, Othama Rsata, jeden z nich wszed’ do
pogruchotanego  kad’uba  jedynki  przez  wielk† dziur‘ w poszyciu.  Za
moment  nadzwyczaj  szybko  wygramoli’ si‘ z powrotem.  Na jego twarzy
malowa’o si‘ niedowierzanie i kra¤cowe zaskoczenie.
  - Wewn†trz s† tylko szcz†tki jednego cz’owieka, w dodatku bez zbroi,
panie  poruczniku  -  zameldowa’.   Rsat  zme’’ w ustach przekle¤stwo,
kiedy poj†’ co to znaczy.  Jego najgorsze podejrzenia potwierdzi’ g’os
dobiegaj†cy gdziež z otaczaj†cych to miejsce ska’:
  - Rzucie wszyscy bro¤, natychmiast!  Což mi si‘ wydaje, §e daližcie
si‘ zwabi we w’asn† pu’apk‘.
  Porucznik  cisn†’  o  ziemi‘  karabin  jako pierwszy i rozejrza’ si‘
dooko’a.  Nie dojrza’ nikogo.
  - Nie  masz  si‘  co  wysila,  mamy  w’†czone  maskowanie aktywne -
sk’ama’  Ricker.   Tamten  przesta’  lustrowa  wzrokiem  otoczenie  i
wzruszy’ ramionami, co by’o widoczne nawet w zbroi.
  - Teraz  zejdziemy do was - instruowa’ Michael.  - Trzymajcie r‘ce z
daleka od broni, ježli chcecie jeszcze po§y!
  Zza kamieni wy’onili si‘ zwyci‘zcy.  Na ich widok jeden z pojmanych,
najwyraŚniej  nieco  zbyt  porywczy,  zchyli’ si‘ po sw˘j M-4000.  Ju§
nigdy  nie  zdo’a’  si‘  wyprostowa  - seria pocisk˘w z broni kulowej
’atwo wesz’a w cienkie plecy jego zbroi.  Leg’ na karabinie, kt˘ry tak
bardzo  chcia’  podniež.  "NieŚle, Kriss - pomyžla’ Ricker, zszed’szy
ju§  na  samo dno kotlinki.  - " Pierwszy gož zabity z Mk-2." Stan‘li
przed  ludŚmi w skafandrach starego typu.  Biston pozbiera’ rozrzucon†
bro¤, z typow† dla android˘w jego typu pedanteri†.
  - Mo§esz ju§ zejž, Kriss! - zawo’a’ Schmidt.
  - Jak  dla ciebie to "pani komandor Kriss"!  - odkrzykn‘’a zbli§aj†c
si‘ požpiesznie.
  Podobnie  jak  jej kochanek, zawsze by’a w doskona’ym nastroju kiedy
brali je¤c˘w.
  - Z kim mam przyjemnož? - zacz†’ kulturalnie porucznik Otham.
  Nadgenera’  prawie  nie  dos’ysza’  tego  pytania.  Patrzy’ na niego
zamglonym wzrokiem.
  - ˜ci†gn† he’my - rozkaza’.
  Tamci stali niezdecydowani.
  - No ju§!  - wrzasn‘’a  kobieta, a w jej d’oni pojawi’a si‘ r‘kojež
szabli žwietlnej.  - Czy mo§e mam was o to sama poprosi?!
  Wi‘Śniowie  zaczynali rozumie, w jakiej znaleŚli si‘ sytuacji.  Tym
razem  us’uchali  od  razu.  Schmidt i Beefee wymienili szeptem jakiež
uwagi  i  czekali  na  což  w napi‘ciu.  Ricker przywo’a’ gestem d’oni
najm’odszego    cz’onka   swojego   oddzia’u,   objuczonego   sprz‘tem
elektronicznym.
  - Pobierz  im  skanningi siatk˘wek i wrzu na komputer.  Za’o§‘ si‘,
§e ci mili panowie s’u§yli kiedyž we Wszechkorporacji.
  William  przeszed’  wzd’u§ szeregu je¤c˘w, przesuwaj†c ka§demu przed
oczami   czytnik.    Mieli   jakiež  niewyraŚne  miny.   Poda’  obrazy
komputerowi  i  przez  kilkanažcie  sekund  czeka’  na  wynik.   Potem
podni˘s’ zdziwione spojrzenie znad klawiatury.
  - Oni wszyscy nale§† do armii, sir.  Do naszej armi.
  Fieldcommandera  zatka’o i musia’ si‘ powstrzymywa, §eby nie sapn†
tak jak inni.  Czegož takiego si‘ nie spodziewa’.
  - Co mi pan powie na ten temat?  - zwr˘ci’ si‘ do porucznika.
  - Nic  ponadto,  §e  wykonuj‘ jedynie rozkazy swojego bezpožredniego
zwierzchnika.
  - Jego nazwisko?
  - Musi mi pan uwierzy, §e go nie znam.
  Ricker westchn†’ i pomyžla’ chwil‘.
  - Wi‘c dobrze.  Ze wzgl‘du na to, §e jakby nie by’o s’u§ymy w jednej
armi,  pozostawi‘  was  chwilowo  przy  §yciu.  Oczekuj‘ jednak daleko
posuni‘tej wsp˘’pracy.
  Rsat skrzywi’ si‘ pogardliwie.
  - A ježli nie, to co?
  Nadgenera’  wskaza’ palcem kolejn† posta, dopiero teraz do’†czaj†c†
do  reszty.   Nadchodzi’a z przeciwnej strony, z miejsca, gdzie kiedyž
znajdowa’o  si‘ stanowisko rakietnic.  Powoli wy’oni’a si‘ z p˘’mroku,
a  porucznik  i  jego  ludzie  ujrzeli widok, kt˘ry ju§ na zawsze mia’
pozosta  w  ich  umys’ach.   Zbroja  paj‘czaka  ca’a  opleciona  by’a
ludzkimi   wn‘trznožciami   i   zchlapana   p’ynami  ustrojowymi.   Na
napieržniku ko’ysa’ si‘ naszyjnik ze splecionych cienkim drutem d’oni.
Potw˘r   ni˘s’  he’m  w  ’apie,  wi‘c  mogli  wyraŚnie  zobaczy  jego
pokrwawione  k’y.   Willi  Hanbow  nie wytryma’ tego i zwr˘ci’ w kask.
Kriss mia’a ubaw jak rzadko.
  - Teraz  ju§ wiesz, co - powiedzia’a kr‘puj†c r‘ce kolejnego wi‘Śnia
chwytnikami elektromagnetycznymi.
  - Chyba  si‘ jakož dogadamy, cz’owieczku - zaszydzi’ Ricker, zimny i
cyniczny  jak  zawsze  podczas  akcji.   Sine wargi Rsata nie wym˘wi’y
§adnego  s’owa,  ale  wyraz  jego  oczu  wystarczy’.   "Doprawdy,  nie
rozumiem,  dlaczego  ludzie  tak  si‘  boj† Peliarczyk˘w - zdziwi’ si‘
Fieldcommander - ja m˘g’bym mu przecie§ zrobi dok’adnie to samo."
  Kolumna  ruszy’a  w  stron‘  bunkra.   Paj‘czak  podszed’ do swojego
prze’o§onego,  nerwowo  poruszaj†c  szcz‘koczu’kami.  Cuchn†’ jak sama
rakarnia, ale nikt nie m˘g’ tego poczu przez filtry he’m˘w.
  - Im  ja  kana  tewa  n'kaba?   -  spyta’ najbardziej przymilnie jak
potrafi’.
  - Jatuu - us’ysza’ w odpowiedzi.
  Ten ostatni wyraz znaczy’ po prostu "p˘Śniej".

CEN
*****
OFC
  Grube,  stalowe  drzwi  otworzy’y  si‘  nadspodziewanie cicho, kiedy
Willi  wprowadzi’  kod  podany  przez  wzi‘tego do niewoli porucznika.
Zamkn‘li  je¤c˘w  w  magazyniku  obok wejžcia, bo Ricker wola’ unikn†
wybuch˘w  patriotyzmu  z  rodzaju powiadamiania za’ogi o ich obecnožci
gromkimi  okrzykami.   Wiedzia’,  §e  w  tej  grze  najwa§niejsze jest
zaskoczenie.   Zasun‘li  z  powrotem  wrota  (musia’y mie czujniki) i
ostro§nie  ruszyli  naprz˘d.   Dotarli  do  windy  i przez dwie minuty
zje§dzali  w  d˘’.   Rzeczywižcie,  musia’o  by  g’‘boko.  Pierwszymi
napotkanymi  przeciwnikami  byli  trzej  §o’nierze  stanowi†cy  obsad‘
niewielkiego  posterunku kontrolnego.  Zbyt p˘Śno zorientowali si‘, §e
nadchodz†cy  ludzie to nie ich koledzy.  Podziemia nie by’y bynajmniej
zbyt  jaskrawo  ožwietlone,  a nowy typ zbroi w gruncie rzeczy nie tak
wiele  r˘§ni’  si‘  od  poprzedniego.   Dw˘ch zabi’ pocisk wybuchowy z
dzia’ka  automatycznego obs’ugiwanego przez Schmidta, trzeci po trzech
trafieniach  w bok grubej zbroi z Marseca Bistona osun†’ si‘ martwy na
panel  sterowniczy.   Wszystkiemu  przygl†da’a si‘ beznami‘tnie kamera
umieszczona  pod  sufitem.   Kriss  chca’a  j†  st’uc,  ale dow˘dca j†
powstrzyma’.    Pchni‘ty   podžwiadomym   impulsem   stan†’  naprzeciw
obiektywu.
  - Ju§  jestem  -  powiedza’ fa’szywie s’odkim g’osem i kolb† swojego
Mk-2  rozbi’ obiektyw.  Czu’ §e akcja si‘ rozkr‘ca, §e teraz p˘jdzie z
g˘rki.    Hanbow   pod’†czy’   si‘  do  terminala  i  omin†wszy  kilka
zabezpiecze¤  wyžwietli’ plan strategiczny bazy.  Analizowali go przez
chwil‘, po czym dow˘dca powiedzia’:
  - Podzielimy  si‘  na  dwie  grupy.   Beefee,  ty  weŚmiesz  Raka  i
p˘jdziecie  tamt‘dy.   Spotykamy  si‘  w  tym miejscu.  Tylko czyžcie
dok’adnie,  nie  chc‘,  §eby mi což wylaz’o za plecy.  Schmidt w’ažnie
mia’  zaoponowa,  kiedy  což  sobie  przypomnia’  i  zmieni’  zamiar.
Rozeszli si‘ w milczeniu.  Czy mieli si‘ jeszcze spotka?

CEN
*****
OFC

  Schmidt,  w ci‘§kiej zbroi (zreszt† tylko Hanbow mia’ l§ejsz†, nr 2)
i  z  dzia’kiem  automatycznym  zamocowanym na wysi‘gniku u pasa szed’
kilka  krok˘w przed innymi.  Patrz†c na jego plecy, Ricker zastanawia’
si‘  nad swoim podejžciem do majora.  Kiedyž stwierdzi’, §e zbyt wiele
potrafi  mu  wybaczy.   Teraz wiedzia’, §e to nieco zbyt schematyczne
stwierdzenie.   Tak naprawd‘, to przebacza umia’ jedynie Kriss, a jej
nigdy nie musia’ nic wybacza.  A mo§e m˘g’ by jeszcze ktož...
  Robert  nagle  zatrzyma’ si‘ gwa’townie u wylotu chodnika, nie poda’
jednak §adnej przyczyny, a przejžcie by’o za w†skie, §eby id†cy z ty’u
mogli  což dojrze.  Jego prawa d’o¤ poruszy’a si‘ odruchowo na r†czce
broni,  ale  palec nie nacisn†’ spustu.  Pocisk z dzia’ka ugodzi’ go w
nogi  na  wysokožci  kolan  i  eksplodowa’.   Major  pad’ jak podci‘te
drzewo,  o  dziwo  milcz†c nawet w tej chwili.  Wszystko to zaj‘’o nie
wi‘cej  ni§  p˘’torej  sekundy.   Ricker preskoczy’ cia’o towarzysza i
stan†’  oko  w  oko z niewysok† dziewczyn† w zbroi, dzier§†c† dzia’ko.
He’m  nie  skrywa’ jej žniadej, latynoskiej twarzy i kr˘tkich, czrnych
w’os˘w  przewi†zanych  czerwonym  nateria’em.  Mike rozdziawi’ szeroko
usta  i  o  moment  za  d’ugo  nie  naciska’ spustu.  Nie zd†§y’ nawet
pomyžle,  §e  zginie,  gdy zza jego ramienia nadlecia’a kula z Mk-2 i
roztrzaska’a g’ow‘ operatorce dzia’ka.  Dziewczyna pad’a z ’oskotem na
posadzk‘,  chlapi†c  woko’o  krwi†.   Bia’†  krwi†  android˘w.   Kriss
wypužci’a  z  p’uc  nazbyt  d’ugo  wstrzymywane  powietrze  i klepn‘’a
kochanka w plecy z delikatnožci† walca parowego.
  - Teraz chyba nie §a’ujesz, §e mnie wzi†’ež, co?
  - Dzi‘ki.
  - Co  ci  si‘,  do  kurwy, sta’o?  Normalnie przez ten czas zabi’byž
dw˘ch.  Ježli nie trzech.  On tak samo - pokaza’a na Schmidta.
  - P˘Śniej  ci to wyjažni‘ - odpar’ pochylaj†c si‘ nad Robertem.  Nie
m˘g’  w  §aden  spos˘b  dojž do siebie.  Nie wierzy’ w to co widzia’.
By’  w  jakiejž absurdalnej pu’apce rodem z nocnych koszmar˘w.  To nie
mia’o prawa si‘ zdarzy!  Wola’ nie zgadywa, jakie b‘dzie zako¤czenie
tej  niesamowitej  historii.  Mia’ ju§ pewnož, §e jego podejrzenia s†
s’uszne.   Ale jak...?!  Biston zdj†’ z g’owy poturbowanego he’m, §eby
u’atwi  mu  oddychanie.   Ricker  popatrzy’  na obra§enia.  Obie nogi
urwane w kolanach.  Zbroja ju§ opatrzy’a kikuty.  Autodok dawa’ mu 68%
szans na prze§ycie.  NieŚle.  Schmidt otworzy’ oczy.
  - Ktož  chyba  ubieg’  nas  w  odbiorze  twojego  zam˘wienia,  Rob -
przem˘wi’ delikatnie Michael.  Tamten odpowiedzia’ skinieniem g’owy.
  - Nie czuj‘ n˘g, Mike - powiedzia’.
  Cisza.
  - Co  si‘ sta’o?  Powiedzcie mi!  - doda’, kiedy spojrza’ w lodowat†
twarz Kriss.
  - Pogadamy  p˘Śniej  -  odpar’   dow˘dca,  nastawiaj†c  jednoczežnie
medpakiet rannego na maksymaln† bezpieczn† dawk‘ žrodk˘w nasenneych.
  - Zaraz,  chwileczk‘!   -  zaprotestowa’ Schmdt i jego oczy zamkn‘’y
si‘ do snu.  Podczas, gdy inni zajmowali si‘ majorem, Hanbow przeszed’
w   g’†b   przestronnego  holu  i  zacz†’  manipulowa  przy  kolejnym
terminalu.   Zaj‘ty  prac†  nie  us’ysza’  narastaj†cego, zgrzytliwego
odg’osu  i  zda’  sobie  z  niego spraw‘ dopiero, kiedy Śr˘d’o dŚwi‘ku
ucich’o.   Spojrza’ w g’†b jednego z korytarzy zbiegaj†cych si‘ w holu
i  zd†§y’  jeszcze dostrzec wielkie, metalowe cielsko robota.  Salwa z
dw˘ch  sprz‘§onych  blaster˘w  trafi’a  go  w  pierž.   Ricker  i inni
us’yszeli  huk  i po obr˘ceniu g’˘w ujrzeli zmasakrowane cia’o tocz†ce
si‘  po  pod’odze  w  deszczu  iskier  i male¤kich kropelek stopionego
metalu.    S†dz†c  po  odg’osach,  Battle  Droid  podjecha’  bli§ej  i
rozpocz†’  wyczekiwanie  na kolejn† ofiar‘.  Nadgenera’ przeanalizowa’
sytuacj‘ i z westchnieniem zwr˘ci’ si‘ do androida:
  - Zabij Set‘, Biston.
  Sztuczny cz’owiek przybra’ powa§n† i smutn† min‘.
  - Oczywižcie wykonam rozkaz.  Niech pan jednak nigdy nie myžli o nas
jak  o  zwyk’ych  automatach  -  odpar’  odpinaj†c  od plecaka wielki,
butelkowaty granat Ap-100.
  Mike spojrza’ mu w twarz.
  - A odnios’ež wra§enie, §e tak myžl‘ o Kriss?
  Sztuczny rzuci’ szybkie spojrzenie kobecie.
  - Przepraszam...  nie wiedzia’em...
  - No nic, ruszj ju§.  I powodzenia.
  "Ale to g’upio zabrzmia’o" - oceni’ sam siebie dow˘dca.
  Wyznaczony  do  zadania  skin†’ g’ow† i rozp‘dziwszy si‘ w korytarzu
wyskoczy’  na otwart† prestrze¤.  Pociski z blaster˘w waln‘’y w žcian‘
tu§  obok  niego  szarpi†c  pancerze i zad†j†c straszliwe rany.  Bia’a
krew  zaskwiercza’a  na  rozgrzanych blachach, kask polecia’ gdziež do
ty’u,  ale Biston utrzyma’ si‘ na nogach.  Zanim pot‘§ny Battle zdo’a’
ponownie na’adowa swoj† žmiercionožn† bro¤, android by’ ju§ przy nim.
"Seta"  zbyt  p˘Śno poj‘’a, §e lepiej by’o si‘ wycofa - jej typ nigdy
nie  s’yn†’  z  lotnego  myžlenia.  Sztuczny cz’owiek przywar’ do niej
ca’ym cia’em i puszczaj†c ’y§k‘ granatu powiedzia’:
  - Prztulmy si‘ do siebie, kuzynko!
  Wybuch  rozerwa’  go  na  kawa’ki  i  raz  na  zawsze unieszkodliwi’
g†siennicow†  maszyn‘.  Pozostali wyszli z ukrycia.  Kriss poczu’a si‘
jakož  dziwnie  widz†c  zw’oki  nieznanej  dziewczyny  i  porozrzucane
wsz‘dzie  resztki  Bistona.   Wsz‘dzie  by’o pe’no bia’ej cieczy.  Nie
mog’a ju§ na to patrze.  Poszuka’a schronienia w ramionach Rickera.

CEN
*****
OFC

  Beefee  wyszed’  zza rogu i natychmiast cofn†’ si‘ z powrotem, kiedy
ko’o niego przelecia’y energetyczne wi†zki z lekkiego blastera M-7000.
  - Co jest?  - zapyta’ paj‘czak przez translator.
  - Dwa Combat Droidy.  B‘dziemy musieli je za’atwi.
  Rak  oboj‘tnie  skin†’  g’ow†.  Walka to walka.  Combaty nie s† zbyt
niebezpieczne.  Acer ruszy’, przetoczy’ si‘ po pod’odze z og’uszaj†cym
’oskotem  i  kl‘kn†wszy  odda’  z  Marseca trzymanego jedn† r‘k† dlug†
seri‘.   Jeden  z  robot˘w  rozsypa’  si‘  na  jego oczach, ale zd†§y’
wystrzeli   pocisk,  kt˘ry  wypali’  spor†  dziur‘  w  g˘rnej  cz‘žci
naramiennika.   Muzyk poczu’ kr˘tki, piek†cy b˘l, lecz wiedzia’, §e to
tylko  dražni‘cie.   Rak bez trudu zniszczy’ drugiego droida, zaj‘tego
celowaniem  do  cz’owieka.   Beefee chcia’ mu w podzi‘kowaniu užcisn†
d’o¤,  ale  kiedy  wyci†gn†’  r‘k‘,  paj‘czak  wybuchn†’ nagle g’ožnym
charkotem  odpowiadaj†cym  ludzkiemu žmiechowi.  Na jego planecie taki
gest oznacza’ zaproszenie do kopulacji.

CEN
*****
OFC

  Ricker  w’ažnie  zastanawia’ si‘ co ma dalej robi (obeszli ju§ ca’†
t†  cz‘ž  kompleksu,  nie  napotykaj†c wi‘cej nieprzyjaci˘’) kiedy na
szybie  he’mu pokaza’ mu si‘ komunikat o prožbie po’†czenia radiowego.
Doszed’  do  wniosku,  §e ježli ktož z drugiej grupy chce z’ama cisz‘
radiow†,  to  musi  mie  po  temu naprawd‘ wa§ne powody i zezwoli’ na
rozmow‘.  Us’ysza’ podniecony g’os Beefeego:
  - Mike,  jestežmy  w  najbardziej  wysuni‘tym  na  po’udniowy wsch˘d
rejonie.  ZnaleŚližmy chyba ich szefa!  Pospieszcie si‘!
  Natychmiast ruszyli w podanym kierunku i po kilku minutach weszli od
ty’u  do pomieszczenia w kt˘rego drugim ko¤cu kulili si‘ przy drzwiach
Rak  i  Acer.  W nagolenniku paj‘czaka widnia’a r˘wna, okr†g’a dziura,
ale nie wspomnia’ na ten temat ani s’owem.
  - Troch‘  si‘  zap‘dziližmy  -  objažnia’ Beefee.  - Tamten siedzi w
oszklonym   do   po’owy  wysokožci  centrum  dowodzenia  i  mocno  si‘
ostrzeliwuje z Marseca.  Nie spos˘b nawet si‘ wychyli.  Szcz‘žcie, §e
tylko na tym si‘ sko¤czy’o.
  - Mo§e by tam wrzuci granat?  - zaproponowa’a Kriss
  - Nie  da  rady - zaoponowa’ muzyk.  - Jest tu jeszcze spory kawa’ek
pod’ogi  do  tej  jego kryj˘wy.  Nie mo§na w §adnym wypadku podejž na
odleg’ož rzutu.
  - To co, mamy go bra g’odem?  - wtr†ci’ zniecierpliwiony Rak.
  - Nie  -  zawyrokowa’  Ricker.  - Wiem jak to zrobimy.  ChodŚ ze mn†
Kriss.
  Odeszli  i  po  pi‘tnastu  d’u§†cych  si‘  w niesko¤czonož minutach
wr˘cili  popychaj†c  przed sob† na luŚno obracaj†cych si‘ g†siennicach
wielki  korpus  Sety.   Nadgenera’  objažni’  wszystkim  sw˘j  plan  i
zamieni’   si‘  na  miejsca  z  Beefeem,  poniewa§  o  wiele  ni§szemu
kompozytorowi   ’atwiej   by’o  si‘  ukry  na  sp˘’k‘  z  kobiet†  za
pozosta’ožciami  robota.   Powoli wyjechali na p’yt‘ pod’ogi.  Pchanie
sz’o  im  dož  lekko  dzi‘ki  hydraulicznym  si’ownikom kombinezon˘w.
Obl‘§ony   otworzy’  do  nich  ogie¤,  ale  szybko  przesta’  marnowa
ammunicj‘.   Kule  z  Marseca  nie  by’y w stanie uszkodzi pot‘§nego,
przedniego  pancerza  by’ego  robota.   Kiedy dziwny wehiku’ dotar’ do
po’owy  drogi,  cz’owiek z centrum zrozumia’ do czego zmierzaj†.  Mia’
tylko  jedn†  szans‘  -  uprzedzi  ich.   Pochwyci’  granat  Ap-75  i
zamachn†’  si‘  do  rzutu.   Laserowa wi†zka wystrzelona przez Rickera
trafi’a  go  w  uniesion†  r‘k‘ i odci‘’a d’o¤ w nadgarstku.  Pancerna
r‘kawica   i   granat  upad’y  na  ziemi‘.   Zanim  martwiej†ce  palce
rozluŚni’y  uchwyt na ’y§ce, ranny zdo’a’ desperackim skokiem wydosta
si‘ przez wybite okno z pomieszczemia.  Wybuch zerwa’ mu tylko z g’owy
he’m,  a jakiž od’amek uszkodzi’ na dobre luf‘ broni.  Upad’ p’asko na
pod’og‘,  oszo’omiony  b˘lem  i  eksplozj†.   Kriss  z piskiem radožci
z’o§y’a si‘ do stra’u.  Michael dostrzeg’ twarz rannego.
  - Kriss, zaprzesta¤!!!  - wrzasn†’. - Wszyscy wstrzyma ogie¤!
  Spojrza’a  na  niego  zdziwiona  a  on  tylko wskaza’ na usi’uj†cego
usi†ž cz’owieka.
  - Ach!  - wyrwa’o si‘ jej z piersi.
  W  zapad’ej  nagle  ciszy  stan†’  nad  pokonanym  i  wyci†gn†’ r‘k‘
pomagaj†c mu wsta.
  - To  by’a  udana dogrywka do mojej partyjki z Elacorda.  Niestety -
znowu ja jestem zwyci‘zc†.  Masz cholernego pecha, Thomas.
CEN
*****
OFC

  Siedzieli  naprzeciw siebie przy stoliku w jednym z niezdemolowanych
pokoi.   Przed nimi parowa’y dwa kubki mocnej kawy.  Milczeli.  Wesz’a
Kriss  i  usiad’a  na  niewielkiej, stalowej kanapce.  W pomieszczeniu
obok Beefee i Schmidt poddawali si‘ opiece robota medycznego.
  - B‘dziemy rozmawia szczerze?  - zapyta’ Ricker.
  Teska Thomas podni˘s’ wzrok znad napoju.
  - Czemu pytasz?
  - Bo inaczej tylko stracimy czas.
  - Czy§byž ostatnio ch‘tniej patrzy’ prawdzie w oczy?
  - Nie,  ale  przekona’em  si‘, jaka jest cena za ukrywanie jej przed
samym  sob†  -  w oczach rozm˘wcy dostrzeg’ wyraz wsp˘’czucia.  Zawsze
tak dobrze si‘ rozumieli...
  - Wi‘c  m˘wmy szczerze - zgodzi’ si‘ Teska popijaj†c ’yk kawy.  - Po
pierwsze:  masz zamiar mnie zabi?
  - Nie.
  - Ju§ mnie nie nienawidzisz?
  - Z nas dw˘ch tylko ty mnie nienawidzisz.
  Thomas pokr‘ci’ g’ow†.
  - Ju§ nie.
  - Naprawd‘  mi’o  mi  to  us’ysze.   Szczeg˘lnie   zwa§ywszy,  jak†
akuratn†  pu’apk‘  na mnie zastawi’ež.  A propos:  nale§y mi si‘ chyba
troch‘  wyjažnie¤.   Wi‘c od pocz†tku - jak zdo’a’ež uciec z kazamat˘w
s’u§b specjalnych?
  Thomas lekko si‘ užmiechn†’.
  - Nigdy  nie by’em aresztowany przez takowe.  To by’a jedynie wersja
wygodna dla pewnych os˘b.
  - Tych  samych,  kt˘re  pomog’y  ci to wszystko urz†dzi.  - To by’o
stwierdzenie, a nie pytanie.
  - Tych samych.
  - Mo§e  oszcz‘dzisz mi ’amig’˘wki i powiesz od razu kto mnie tak nie
lubi, co?  Wiesz dobrze, §e i tak ich znajd‘.
  Zapytany  wypi’ kolejny ’yczek i poda’ nazwiska Roffa i dw˘ch innych
wysokich  rang†  wojskowych.  "A to zazdrosne skurwysyny!  Wiedzia’em,
§e to ci!" - zaperzy’ si‘ fieldcommander.
  - Jak ich znalaz’ež?  - spyta’
  - Nijak.  To oni mnie znaleŚli zaraz po wojnie.
  - Wi‘c  dlaczego  wci†gn‘ližcie  mnie w to po up’ywie takiego kawa’u
czasu?
  - Dopiero teraz doszli do wniosku, §e pozbycie si‘ ciebie w bardziej
podejrzany  spos˘b  nie  wchodzi  w gr‘.  Jestež przecie§ bohaterem, a
poza  tym dobrze si‘ pilnowa’ež.  Zreszt†, zemsta jest najsmaczniejsza
na zimno.
  Ricker zastanowi’ si‘, o co jeszcze mia’ zapyta.
  - Acha,  wyt’umacz  mi jak  si‘ dowiedzia’ež o zam˘wieniu Schmidta w
"General Syntetics"?
  Teska raptownie spojrza’ na dawnego przyjaciela i zapali’ papierosa.
Zawsze strasznie du§o pali’.  Tak jak...  Nie!!
  - Uwierz mi, ale nie wiem o co ci chodzi!
  - Jak to?  A tamta latynoska dziewczyna-android z dzia’kiem?
  Tamten zrozumia’.
  - To  by’a  pu’apka  na ciebie,  a nie na niego.  Sam na to wpad’em,
pami‘ mam jeszcze dobr†.  Nic nie wiedzia’em, §e on te§...
  - Niewiele  brakowa’o,  Teska - wtr†ci’a si‘ Kriss.  - Gdyby nie ja,
to byžcie sobie teraz nie gadali.
  Nadgenera’   wyjažni’   wszystkie   w†tpliwožci   dotycz†ce   akcji.
Fragmemty  skomplikowanej  ’amig’˘wki  u’o§y’y  si‘  w  ca’ož.  Teraz
przysz’a kolej na pytania innego rodzaju.  Zacz†’ Thomas:
  - Ježli macie je¤c˘w, to...
  - Tak, mamy - potwierdzi’ Mike.
  - Nieprawda   -   odezwa’a   si‘   z  kanapki  Kriss.   -  Nie  masz
najžwie§szych  informacji.   Dow˘dc‘  wywl˘k’  z  celi Rak, a poniewa§
by’am akurat w litožciwym nastroju, wrzuci’am reszcie Ap do celi.
  Thomas  spužci’  g’ow‘.   Ricker zastanowi’ si‘ dlaczego naprawd‘ to
zrobi’a.  Ona nie miewa’a litožciwych nastroj˘w.
  - Co  masz  zamiar  teraz ze sob† zrobi?  - zwr˘ci’ si‘ do drugiego
mԤczyzny.
  - Nie wiem.
  - Mog‘ ci za’atwi robot‘ w wojsku.
  - Nie chc‘ tego.
  - To jak b‘dziesz §y?
  - Z dnia na dzie¤.
  Michael   zrozumia’,  §e  rozmowa  si‘  ko¤czy.   Wyci†gn†’  nogi  z
zapatrzy’  si‘  w  žcian‘.  Bojowy amok mija’, widzia’ teraz wszystkie
szczeg˘’y  misji,  wszystkie  swoje  post‘pki  balansuj†ce  na granicy
zbrodni.   Przypomnia’  sobie  pewn†  akcj‘  na  Elacordzie, od kt˘rej
w’ažciwie  zacz‘’o  si‘  to wszystko.  Zacz†’ wraca myžlami do swoich
rozterek sprzed walki.  Znowu osacza’a go prawda, kt˘rej nie mia’ si’y
stawi czo’a.  Czu’, §e go zaraz znowu najdzie.
  "A jak ja b‘d‘ §y’?"

CEN
POG
KONIEC
NOR

RYKO
Gda¤sk 1993.01.14


POG
>> KILKA INFORMACJI DLA CZYTELNIK˘W <<
NOR

  Wydarzenia,   kt˘re   doprowadzi’y  do  sytuacji
opisanej   w   tym   utworze   mo§ecie  znaleŚ  w
opowiadaniu pt.  "Twarz bohatera".  Co do dalszych
los˘w    bohater˘w    "Dogrywki...",to    s†   one
nast‘puj†ce:    Thomas  przy’†czy’  si‘  do  grupy
kolonist˘w,   wyruszaj†cych   na   podb˘j  jakiejž
dzikiej  planety.   Nie  ma  o  nim  od tego czasu
§adnych informacji.  James Roff i dwaj inni wysocy
rang†  wojskowi wybrali honorowe wyjžcie i r˘wnie§
s’uch  o  nich  zagin†’.  Paj‘czak Rak powr˘ci’ na
swoj†  ojczyst†  planet‘.  Odk†d spotka’ Rickera i
Kriss, nigdy ju§ nie powiedzia’, §e wszyscy ludzie
to  mi‘czaki  i  nadaj†  si‘  tylko,  §eby na nich
polowa.Beefee  wr˘ci’  do swojej §ony i §y’ z ni†
tak  samo  szcz‘žliwie  jak  przed akcj† na Prism.
Jego   utw˘r   "Two   days   on   Fury"  sta’  si‘
mi‘dzygalaktycznym    przebojem,   nuconym   przez
miliony   istot.    Schmidt   otrzyma’   najlepsze
protezy,  w  pe’ni umo§liwaj†ce poruszamie si‘ i z
powodzeniem zast‘puj†ce ludzkie kawa’ki i nigdy na
nie  nie  narzeka’,  podobnie  jak Beefee na r‘k‘.
Ježli  chodzi  o  jego  zam˘wienie...  Nie, to ju§
zupe’nie inna historia.  Ricker zniszczy’ w swojej
willi wszystkie lustra.Z wyj†tkiem tego okr†g’ego,
w kt˘rym tak lubi’a przegl†da si‘ Kriss.Zaž co do
kapitan  Jane,  to jeszcze do niej kiedyž wr˘cimy.
S† sprawy, przed kt˘rymi nie da si‘ uciec, kt˘rych
nie  mo§na  zostawi  bez  rozwi†zania.   Tylko co
zrobi, kiedy one nie maj† rozwi†za¤...?
END