POG
CEN
COWY NATO? - SPIS TRE˜CI
------------------------
NOR

SœOWO WSTPU - XTD .................................. 002

SONDA PRZYSZœO˜CI - Philip K.Dick ................... 005
BEZDUSZNE R£WNANIA - Tom Godwin ..................... 046
LABIRYNT - Jerzy Misiec ............................. 134

KILKA Sœ£W NA ZAKO„CZENIE - XTD ..................... 149

POG
>> SœOWO WSTPU <<
NOR
XTD
OFC

Witam  wszystkich  w  drugiej  ju§  edycji  "COWY  NATO?".  Na wst‘pie
chcia’bym  zaprosi  wszystkich  tych,  kt¢rzy  olewaj†  ten dzia’, do
przeczytania   chocia§   tego   kr¢tkiego   wprowadzenia.    Opowiada¤
reklamowa  nie  musz‘  -  maj†  one  swoj†  klas‘ i s† napisane przez
dobrych  pisarzy.  M‘czy’em si‘ z ich przepisywaniem, ale tak naprawd‘
to  niewiele os¢b je czyta.  Myžl‘, §e je§eli sytuacja taka b‘dzie si‘
utrzymywa, to nale§a’o b‘dzie zmniejszy liczb‘ opowiada¤ do jednego.
Ježli  tego  nie  chcecie,  to  napiszcie  do mnie w tej sprawie, albo
skontaktujcie  si‘  telefonicznie.  Nie b‘d‘ si‘ wysila’ i przepisywa’
opowiadanek dla dw¢ch os¢b.  Myžl‘, §e mi’ožnik¢w dobrej prozy SF jest
na  scenie  du§o, a i "NTB" jest ju§ magazynem bardziej dostrzegalnym.
Dzia’  "COWY  NATO?"  mia’  by alternatyw† w stosunku do kiczowatych,
durnych   opowiadanek   pisanych   "na   poczekaniu"  przez  rodzimych
scenowc¢w.   Ježli jednak nikt nie czyta "COWY NATO?", to kto czyta te
durne opowiadanka w innych magazynach?  Przecie§ nie maj† one za grosz
sensu, a jedno jest podobne do drugiego.  Nie ka§dy mo§e by pisarzem,
ale  nie  ka§dy  musi  to sprawdza pisz†c jakiež bzdety, kt¢re maj† w
przybli§eniu przypomina opowiadanie.  Dzia’ "COWY NATO?" jest otwarty
tylko  dla  opowiada¤  "przepisywanych", gdy§ nie spodziewam si‘, §eby
ktokolwiek  ze  sceny  (no,  mo§e opr¢cz Lifter'a i Ryka - chocia§ ten
ostatni niewiele ma ze scen† wsp¢lnego) by’ zdolny do napisania czegož
sensownego.   Przykro  mi,  ale takie s† realia, wi‘c zamiast pisa na
si’e  swoje  niby-opowiadania,  przeczytajcie  sobie  te  "prawdziwe".
Zapraszam  wszystkich  do  przeczytania  proponowanych  w  tym numerze
opowiada¤.  Mam nadziej‘, §e ka§dy znajdzie tu což dla siebie.

CEN
XTD / MYSTIC & TRSI

/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\

POG
>> SONDA PRZYSZœO˜CI (MEDDLER) <<
NOR
Philip K.Dick
OFC

  Weszli   do   wielkiego  pomieszczenia.   W  drugim  ko¤cu  technicy
pochylali  si‘  nad  ogromn†  ožwietlon† tablic† žledz†c skomplikowany
uk’ad   žwiate’,   kt¢ry   zmienia’   si‘   szybko,   w  niezliczonych
kombinacjach.   Na  d’ugich  sto’ach  pracowa’y  maszyny  -  komputery
obs’ugiwane  przez  ludzi  i  przez  roboty.   ˜ciany, dos’ownie co do
centymentra  kwadratowego,  pokryte  by’y wykresami.  Hasten rozgl†da’
si‘ oszo’omiony.
  Wood rozežmia’ si‘.
  - Chod¦  no  tutaj,  to ci poka§‘ což naprawd‘ ciekawego.  Poznajesz
to,  prawda?   -  Wskaza’  poka¦nych  rozmiar¢w maszyn‘ otoczon† przez
milcz†cych m‘§czyzn i kobiety w bia’ych fartuchach.
  - Poznaj‘  -  powiedzia’  wolno  Hasten.  - To  což w rodzaju naszej
sondy,  tylko  dwadziežcia  razy wi‘ksze.  Co sondujecie?  I kiedy?  -
Przejecha’ palcami po zewn‘trznej p’ytce sondy, a nast‘pnie przykucn†’
zagl†daj†c  w  jej  paszcz‘.  Otw¢r by’ zamkni‘ty; sonda pracowa’a.  -
Gdybyžmy  mieli  cho  blade  poj‘cie,  §e  což takiego istnieje, toby
badania historyczne...
  - Teraz  ju§ macie.  - Stoj†cy obok Wood pochyli’ si‘.  - Pos’uchaj,
Hasten,  jestež pierwszym cz’owiekiem spoza Departamentu, kt¢ry zosta’
wpuszczony  do  tego  pomieszczenia.   Widzia’ež stra§nik¢w.  Nikt nie
upowa§niony  nie  ma  prawa  tutaj  wejž;  stra§  ma  polecenie zabi
ka§dego, kto by pr¢bowa’ dosta si‘ tu nielegalnie.
  - ”eby ukry což takiego? Maszyn‘? Strzelalibyžcie do...
  Stali naprzeciwko siebie, twarz Wooda by’a surowa.
  - Wasza  sonda   si‘ga  staro§ytnožci.  Rzym.  Grecja.  Kurz i stare
ksi‘gi.   - Wood dotkn†’ ogromnej maszyny.  - Ta jest inna.  Strze§emy
jej z nara§eniem w’asnego §ycia i §ycia innych - wiedz dlaczego?
  Hasten gapi’ si‘ na maszyn‘.
  - Ta   sonda   jest   nastawiona   nie  na  staro§ytnož,  tylko  na
przysz’ož. - Wood  spojrza’  Hastenowi  prosto  w oczy.  - Rozumiesz?
Przysz’ož.
  - Sondujecie  przysz’ož?   Ale§   tego  nie  wolno  robi!  To jest
zabronione przez prawo, wiesz o tym przecie§.  - Hasten cofn†’ si‘.  -
Gdyby Rada Naczelna o tym wiedzia’a, rozwaliliby ten budynek.  Zdajesz
sobie  spraw‘,  jakie jest zagro§enie.  Sam Berkowsky je przedstawi’ w
swojej oryginalnej pracy.
  Hasten przechadza’ si‘ ze z’ožci†.
  - Zupe’nie nie rozumiem, jak mo§ecie si‘ pos’ugiwa sond† skierowan†
w   przysz’ož.    Czerpi†c   materia’   z  przysz’ožci  automatycznie
wprowadzacie   do   tera¦niejszožci   nowe  czynniki;  przysz’ož  si‘
zmienia - a tym samym zapocz†tkowujecie nie ko¤cz†ce si‘ przesuni‘cia.
Im  bardziej  si‘  w  t‘  przysz’ož  zag’‘biacie, tym wi‘cej wnosicie
nowych  element¢w.   Stwarzacie  niestabilne  warunki  dla  przysz’ych
wiek¢w.  Dlatego to prawo zosta’o ustanowione.
  Wood skin†’ g’ow†.
  - Wiem.
  - A  mimo  to  w  dalszym  ci†gu  t‘  przysz’ož dr†§ycie?  - Hasten
wskaza’  na maszyn‘ i na technik¢w.  - Na mi’ož bosk†, dajcie spok¢j!
Zaprzesta¤cie  tych  praktyk, zanim wprowadzicie jakiž gro¦ny czynnik,
kt¢rego ju§ si‘ nie da usun†.  Dlaczego bez przerwy...
  Wood za’ama’ si‘ nagle.
  - Wiesz,  co  ci  powiem, Hasten, przesta¤ nas poucza.  Za p¢¦no na
pouczanie;  to  si‘  ju§ sta’o.  Ten gro¦ny czynnik zosta’ wprowadzony
podczas  naszych  pierwszych  eksperyment¢w.   Myžleližmy,  §e nad tym
wszystkim panujemy...  - Spojrza’ na Hastena.  - I w’ažnie dlatego ci‘
tu sprowadziližmy.  Siadaj, prosz‘, i s’uchaj.

  Siedzieli  naprzeciwko  siebie  i  patrzyli  sobie  w  oczy  poprzez
szerokož biurka.  Wood spl¢t’ r‘ce.
  - Nie   b‘d‘  owija’  w   bawe’n‘.    Jestež  uwa§any  za  eksperta,
najwi‘kszego   eksperta  w  sprawach  bada¤  historycznych.   Wiesz  o
dzia’aniu  Sondy  Czasowej  wi‘cej  ni§ ktokolwiek z §yj†cych; dlatego
pokazaližmy ci nasz† prac‘, nasz† nielegaln† prac‘.
  - A ju§ wpadližcie w tarapaty?
  - I to jeszcze jakie.  Ka§da pr¢ba ingerowania w przysz’ož tylko te
k’opoty  pog’‘bia.   Ježli  szybko czegož nie zrobimy, zapiszemy si‘ w
historii jako jedna z najbardziej zbrodniczych organizacji na žwiecie.
  - Zacznij od samego pocz†tku - poprosi’ Hasten.
  - Projekt  zosta’  zatwierzony przez Rad‘ Nauk Politycznych; chcieli
pozna  skutki  niekt¢rych  swoich decyzji.  Pocz†tkowo sprzeciwiližmy
si‘ powo’uj†c si‘ na Berkowsky'ego, ale sama idea dzia’a jak narkotyk.
Ugi‘ližmy  si‘  i  sonda  zosta’a  zbudowana  - oczywižcie potajemnie.
Pierwszej  pr¢by  dokonaližmy  jakiž  rok temu.  ”eby si‘ zabezpieczy
przed  czynnikiem  Berkowsky'ego, spr¢bowaližmy pewnego wybiegu - ot¢§
nic  nie wzi‘ližmy z przysz’ožci.  Ta sonda jest tak zbudowana, §e nic
nie  zabiera,  §adnego  przedmiotu  -  po  prostu  fotografuje z du§ej
wysokožci.   Do  nas przychodzi film.  My go powi‘kszamy i staramy si‘
odtworzy warunki w formie tr¢jwymiarowego obrazu.
  Pocz†tkowo  wyniki  by’y bardzo dobre.  Usta’y wojny, miasta zacz‘’y
si‘  rozwija,  wygl†da’y  coraz  lepiej.  Powi‘kszenia scen ulicznych
pokazuj†   ludzi   zadowolonych,   przynajmniej  pozornie.   No,  mo§e
poruszali si‘ troch‘ wolniej.
  Wobec  tego  wyskoczyližmy  o  pi‘dziesi†t  lat  naprz¢d.   Jeszcze
lepiej:    miasta   jakby   si‘  zmniejsza’y.   Ludzie  nie  byli  tak
uzale§nieni  od  maszyn.   Wi‘cej  trawy,  park¢w.   Og¢lne warunki te
same - pok¢j, szcz‘žcie, sporo wolnego czasu.  Bez zb‘dnej nerwowožci,
požpiechu.
  Dajel  wi‘c  sondowaližmy  przysz’ož.   Oczywižcie  stosuj†c metod‘
ogl†du  nie  wprost nie mogližmy by niczego na sto procent pewni, ale
wszystko  wygl†da’o  bardzo  dobrze.   Przekazaližmy  nasze informacje
Radzie, kt¢ra planowa’a dalej.  I wtedy to si‘ sta’o.
  - Ale co dok’adnie? - Hasten nachyli’ si‘, zaciekawiony.
  - Postanowiližmy  jescze  raz  zapužci  si‘  w  okres,  kt¢ry  ju§
wczežniej fotografowaližmy - jakiež sto lat wprz¢d.  Wys’aližmy sond‘,
kt¢ra   wr¢ci’a   z   pe’n†   tažm†.    Po   wywo’aniu  zacz‘ližmy  j†
ogl†da. - Wood przerwa’.
  - No i?
  - I to ju§ nie by’o to samo.  By’o to což zupe’nie innego.  Wszystko
si‘ zmieni’o.  Wojna - wsz‘dzie wojna i zniszczenie.  - Wood wzdrygn†’
si‘.   - Ogarn‘’o nas przera§enie; ponownie wys’aližmy sond‘, §eby si‘
upewni.
  - No i co tym razem?
  Wood zacisn†’ pi‘žci.
  - Zn¢w zmiana, i to na gorsze!  - Ruiny, ogromne ruiny.  I grzebi†cy
w  nich ludzie.  Wsz‘dzie zniszczenie i žmier.  Pogorzelisko.  Koniec
wojny, ostatnia faza.
  - Rozumiem - powiedzia’ Hasten kiwaj†c g’ow†.
  - Ale  to  jeszcze  nie  jest najgorsze!  Przekazaližmy t‘ wiadomož
Radzie.   Zaprzesta’a  wszelkiej  dzia’alnožci  i odby’a dwutygodniow†
konferencj‘;  w  jej  wyniku  cofn‘’a  wszelkie zarz†dzenia i odwo’a’a
plany oparte na naszych raportach.  Up’yn†’ miesi†c, zanim znowu si‘ z
nami  skontaktowali.   Cz’onkowie  Rady  za§†dali, §ebyžmy raz jeszcze
zapužcili  sond‘ w ten sam okres.  Odm¢wiližmy, ale oni nalegali.  Nic
gorszego ju§ by nie mo§e - argumentowali.
  No  wi‘c  zn¢w wys’aližmy sond‘ i zn¢w obejrzeližmy film.  Mo§esz mi
wierzy, Hasten, s† rzeczy gorsze ni§ wojna.  Nie uwierzy’byž w to, co
widzieližmy.   Ca’kowity  brak  §ycia  ludzkiego;  ani jednej ludzkiej
istoty.
  - Wszystko zniszczone?
  - Nie.   ”adnego  zniszczenia,  miasta  wielkie  i  okaza’e,  drogi,
budynki,  jeziora,  pola.   Ale nigdzie nie ma ludzkiego §ycia; miasta
puste,  funkcjonuj† mechanicznie - maszyny, przewody nietkni‘te.  Tyle
§e bez ludzi.
  - Ale co si‘ sta’o?
  - Zacz‘ližmy  bada przysz’ož skokami, po pi‘dziesi†t lat.  I nic.
W  ka§dym  przedziale  czasu to samo.  Miasta, drogi, budynki, owszem,
ale §adnego §ycia.  Ludzie wymarli.  Zaraza, promieniowanie czy co?  -
nie  mamy  poj‘cia.  Ale což musia’o zabi tych ludzi.  Tylko sk†d si‘
to  což wzi‘’o?  Nie wiemy.  Pocz†tkowo tego nie by’o.  W ka§dym razie
nasze pierwsze sondy nic nie ujawni’y.
  To  my  jestežmy  odpowiedzialni  za  ten czynnik žmierci.  Myžmy go
sprowadzili  naszym  ingerowaniem  w  przysz’ož.   Nie by’o go, kiedy
zaczynaližmy; to nasza wina, Hasten.  - Wood patrzy’ na niego z twarz†
podobn†  do  bia’ej maski.  - To myžmy ten element wprowadzili i teraz
musimy dojž, co to jest, §eby go zlikwidowa.
  - Jak zamierzacie to zrobi?
  - Zbudowaližmy  wehiku’ czasu, zdolny przeniež w przysz’ož jednego
obserwatora.   Wyžlemy  cz’owieka,  §eby zbada’ spraw‘.  Fotografie to
ma’o;  musimy wiedzie wi‘cej!  Kiedy si‘ to pojawi’o?  W jaki spos¢b?
Jakie  by’y  pierwsze objawy?  Co to w og¢le jest?  A jak ju§ b‘dziemy
wiedzieli,  to  mo§e  zdo’amy  ten czynnik wyeliminowa, wytropi go i
usun†.   Ktož  musi si‘ uda w przysz’ož i ustali, o co chodzi.  To
jedyna metoda.
  Wood wsta’ i Hasten te§ si‘ podni¢s’.
  - Tym  kimž  jestež  ty - powiedzia’ Wood.  - Jako osoba najbardziej
kompetentna.   Wehiku’  czasu  stoi  na  zewn†trz, na placu, starannie
strze§ony.  Wood da’ sygna’.  Do biurka podesz’o dw¢ch §o’nierzy.
  - Sir?
  - P¢jdziecie z nami - poleci’. - My idziemy na plac, a wy pilnujcie,
§eby nikt za nami nie poszed’. - I zwr¢ci’ si‘ do Hastena. - Got¢w?
  Hasten zawaha’ si‘.
  - Zaczekaj  chwil‘.  Musz‘ si‘ zapozna z wasz† prac†.  Zobaczy, co
zosta’o zrobione.  Zbada sam pojazd.  Ja nie mog‘...
  Dwaj §o’nierze zbli§yli si‘ do nich, wymownie patrz†c na Wooda. Wood
po’o§y’ Hastenowi r‘k‘ na ramieniu.
  - Przykro  mi  - powiedzia’ - ale  nie mamy ani chwili do stracenia;
chod¦, idziemy.

  Dooko’a  niego  k’‘bi’a si‘ ciemnož, to nap’ywaj†c ku niemu, to si‘
cofaj†c.   Siedzia’  na sto’ku przed klawiatur† i ociera’ pot z czo’a.
By’  w  drodze - na dobre czy na z’e.  Wood wy’o§y’ mu pokr¢tce zasady
dzia’ania  pojazdu.   Instrukta§  trwa’  dos’ownie par‘ chwil, a potem
ustawiono mu stery i metalowe drzwi si‘ za nim zatrzasn‘’y.
  Hasten  rozejrza’ si‘ dooko’a.  W kuli by’o zimno; powietrze rzadkie
i  ch’odne.  Czas jakiž obserwowa’ ruchy zegar¢w, ale zimno zacz‘’o mu
si‘  dawa  we  znaki.   Podszed’  do  szafki  ze  sprz‘tem.   Kurtka,
cieplejsza  kurtka i bro¤ laserowa.  Wzi†’ j† do r‘ki i przygl†da’ jej
si‘  przez  chwil‘.   I  narz‘dzia.   Wszelkiego  rodzaju  narz‘dzia i
sprz‘t.   Odk’ada’  w’ažnie  bro¤,  kiedy  g’uche  dudnienie  pod jego
stopami  nagle  ugas’o.   Przez  jedn† straszliw† sekund‘ Hasten jakby
unosi’ si‘, dryfuj†c bez celu, po czym to wra§enie ust†pi’o.
  Przez  okno  zajrza’o  s’o¤ce  k’ad†c  si‘  jasn† plam† na pod’odze.
Zgasi’  žwiat’o  i  podszed’  do okna.  Wood nastawi’ stery na sto lat
naprz¢d.  Hasten przem¢g’ si‘ i wyjrza’.
  œ†ka, kwiaty i trawa, jak okiem si‘gn†.  B’‘kitne niebo i §egluj†ce
po nim ob’oki.  W dali, w cieniu drzewa, stadko pas†cych si‘ zwierz†t.
Hasten  podszed’  do  drzwi, otworzy’ je, wysiad’.  Uderzy’o go ciep’o
s’oneczne  i  od  razu  poczu’  si‘  lepiej.   Teraz  zobaczy’,  §e te
zwierz‘ta  to krowy.  Przez d’u§szy czas sta’ w drzwiach trzymaj†c si‘
pod boki.  Czy ta zaraza mia’a charakter bakteryjny?  I czy przenosi’a
si‘  przez  powietrze?   O ile to w og¢le by’a zaraza.  Si‘gn†’ r‘k† i
namaca’ he’m ochronny.  Lepiej si‘ z nim nie rozstawa.
  Wr¢ci’  po bro¤, a nast‘pnie sprawdzi’ zamek, §eby si‘ upewni, §e w
czasie  jego  nieobecnožci  drzwi  pojazdu  b‘d†  dobrze zamkni‘te.  I
dopiero  wtedy  wyszed’  na  ’†k‘  starannie zamkn†wszy za sob† drzwi,
rozejrza’  si‘  dooko’a i ruszy’ szybko w stron‘ d’ugiego pasma wzg¢rz
odleg’ego  o  jakiež p¢’ mili.  Id†c sprawdzi’ kompas elektroniczny na
przegubie  d’oni,  kt¢ry zaprowadzi’by go z powrotem do pojazdu czasu,
gdyby sam nie m¢g’ trafi.
  Podszed’  do stadka kr¢w, kt¢re podnios’y si‘ i oddali’y, ale Hasten
dostrzeg’   w  nich  což,  co  go  przej‘’o  ch’odem:   mia’y  ma’e  i
pomarszczone wymiona.  Nie by’y to wi‘c krowy domowe.
  Na  szczycie  wzg¢rza przystan†’ i podni¢s’ do oczu lornetk‘.  A§ po
horyzont  ci†gn‘’y  si‘ pola, ca’e mile suchych, zielonych, niczym nie
urozmaiconych  p¢l,  niby  fale  oceanu.   I  nic wi‘cej?  Obr¢ci’ si‘
ogarniaj†c wzrokiem widnokr†g.
  Nagle  zastyg’  i  nastawi’  lornetk‘.   Hen,  daleko w lewo, ledwie
dostrzegalnie,  wznosi’y  si‘ strzeliste wie§e miasta.  Hasten opužci’
lornetk‘ i d¦wign†’ swoje ci‘§kie buciory, a nast‘pnie zacz†’ wielkimi
krokami  schodzi  z  drugiej  strony  wzg¢rza; mia’ przed sob† dalek†
drog‘.

  Uszed’  nie wi‘cej ni§ p¢’ mili, kiedy zobaczy’ motyle.  Zerwa’y si‘
nagle  na  kilka  krok¢w  przed  nim,  ta¤cz†c  i  trzepocz†c w s’o¤cu
skrzyd’ami.   Zatrzyma’  si‘,  §eby  odpocz† i przyjrze si‘ motylom.
By’y  r¢§nokolorowe - czerwono-niebieskie, nakrapiane §¢’to i zielono.
Najwi‘ksze motyle, jakie w §yciu widzia’.  Mo§e uciek’y z jakiegož zoo
i rozmno§y’y si‘ na wolnožci po znikni‘ciu cz’owieka?  Motyle wznosi’y
si‘  coraz  wy§ej  i wy§ej.  Nie zwracaj†c na niego najmniejszej uwagi
poszybowa’y  ku  odleg’ym  wie§om miasta; jeszcze chwila i znik’y mu z
oczu.
  Hasten zn¢w ruszy’ przed siebie.  Trudno by’o sobie wyobrazi žmier
cz’owieka  w  takich okolicznožciach - z motylami i traw†, i krowami w
cieniu.  Jaki§ to spokojny i rozkoszny žwiat - bez rasy ludzkiej!
  Nagle spožr¢d trawy poderwa’ si‘ z trzepotem ostatni motyl trafiaj†c
go  niemal w twarz.  Hasten odruchowo machn†’ r‘k†, §eby go przegoni.
Motyl zderzy’ si‘ z jego d’oni†.  Hasten zacz†’ si‘ žmia.
  Zrobi’o  mu si‘ s’abo z b¢lu; pad’ na kolana j‘cz†c i wymiotuj†c.  A
potem  run†’,  zgi‘ty  w  kab’†k, ryj†c twarz† w ziemi.  Rwa’a go ca’a
r‘ka, dos’ownie zwija’ si‘ z b¢lu; czuj†c zawr¢t g’owy, zamkn†’ oczy.
  Kiedy  w  ko¤cu  przewr¢ci’  si‘  na plecy, motyla ju§ nie by’o; nie
czeka’.
  Przez  jakiž  czas  Hasten le§a’ w trawie, nast‘pnie usiad’ powoli i
wreszcie  z  trudem  d¦wign†’  si‘  na nogi.  Zdj†’ koszul‘ i obejrza’
nadgarstek  i  d’o¤.   By’a  czarna,  twarda  i ju§ zaczyna’a puchn†.
Popatrzy’  na  r‘k‘,  a  potem  na  odleg’e  miasto.  To tam pofrun‘’y
motyle...  Wr¢ci’ do pojazdu.

  Dotar’  do  kuli zaraz potem, jak s’o¤ce zacz‘’o zapada w wieczorn†
ciemnož.   Drzwi rozsun‘’y si‘ za jego dotkni‘ciem i Hasten wszed’ do
žrodka.  Posmarowa’ d’o¤ i rami‘ mažci† z podr‘cznej apteczki, po czym
usiad’  na sto’ku w g’‘bokiej zadumie spogl†daj†c na swoj† r‘k‘.  Ma’e
uk’ucie,  w  gruncie rzeczy przypadkowe.  Motyl nawet go nie zauwa§y’.
A ježli ca’a chmara...
  Poczeka’,  a§  s’o¤ce  zasz’o  ca’kowicie  i na zewn†trz zrobi’o si‘
zupe’nie  ciemno.   W  nocy  wszystkie  pszczo’y  i  motyle znikaj†, a
przynajmniej  te,  kt¢re zna’.  B‘dzie musia’ zaryzykowa.  W ramieniu
dalej czu’ t‘py b¢l i nieustanne pulsowanie.  Maž nie pomog’a; m†ci’o
mu si‘ w g’owie, a w ustach czu’ gor†czk‘.
  Zanim  wysiad’,  otworzy’ szafk‘ i wszystko z niej wyj†’.  Sprawdzi’
pistolet  laserowy,  ale  go  od’o§y’.   Po  chwili  znalaz’ to, czego
szuka’.   Palnik  acetylenowy  i  latark‘.  Pozosta’e rzeczy schowa’ z
powrotem  i  wsta’.   Teraz  by’ got¢w - ježli mo§na to tak nazwa.  W
kazdym razie got¢w, na ile to by’o mo§liwe.
  Wyszed’  w  mrok  žwiec†c  sobie  latark†.   Szed’ szybko.  Noc by’a
ciemna  i  samotna;  nad sob† widzia’ zaledwie kilka gwiazd, a promie¤
jego  latarki  by’ jedynym žwiat’em pochodz†cym od cz’owieka.  Wdrapa’
si‘  na  wzg¢rze  i zszed’ z drugiej strony.  W dali majaczy’ lasek, a
potem  juz  tylko  g’adka  r¢wnina,  wžr¢d  kt¢rej  z  pomoc†  latarki
odnajdywa’ w’ažciwy kierunek.
  Do  miasta  dotar’  bardzo zm‘czony.  Mia’ za sob† kawa’ drogi i by’
zdyszany.   Przed  nim ogromne widmowe sylwetki wznosi’y si‘ w niebo i
gin‘’y  w  ciemnožci.   Miast  nie  by’o  du§e,  ale dziwne w formie -
bardziej pionowe i strzeliste, ni§ Hasten przywyk’ widywa.
  Wszed’ przez bram‘.  Mi‘dzy p’ytami chodnika ros’a trawa.  Zatrzyma’
si‘  patrz†c  pod  nogi.   Wsz‘dzie trawa i chwasty, a na rogach ulic,
ko’o  budynk¢w,  kožci,  ma’e kupki kožci i kurz.  Ruszy’ przed siebie
žwiec†c  po  žcianach  wysmuk’ych  budynkow.   Jego kroki odbija’y si‘
g’uchym echem.  I nigdzie §adnego žwiat’a, poza jego latark†.
  Dom¢w  by’o  coraz  mniej  i wkr¢tce Hasten znalaz’ si‘ na rozleg’ym
placu,  porožni‘tym  krzewami i pn†czami.  W drugim jego ko¤cu wznosi’
si‘  budynek  okazalszy  od innych.  Hasten ruszy’ w jego stron‘ przez
pusty,  bezludny plac žwiec†c latark† na boki.  Po zapadni‘tym stopniu
wszed’  na  wyasfaltowany  rynek i stan†’ jak wryty.  Na prawo wznosi’
si‘  nast‘pny  budynek  i ten przyci†gn†’ jego uwag‘.  Serce wali’o mu
jak m’otem.  Nad wejžciem latarka Hastena wydoby’a z mroku wyrze¦bione
wpisane w ’uk s’owo:

CEN
BIBLIOTHECA
OFC

  O  to  mu  w’ažnie  chodzi’o,  o  bibliotek‘.   Wszed’  po stopniach
kieruj†c  si‘  do ciemnego wejžcia po uginaj†cych si‘ pod nim deskach.
W  pewnym momencie zatrzyma’ si‘ przed ci‘§kimi drewnianymi drzwiami o
metalowych uchwytach.  Kiedy uj†’ te uchwyty, drzwi zwali’y si‘ w jego
stron‘  i  zje§d§aj†c po stopniach run‘’y w ciemnož.  Buchn†’ dusz†cy
od¢r zgnilizny i kurzu.
  Hasten  wszed’  do  žrodka.   Kiedy  przemierza’ milcz†ce korytarze,
paj‘czyny  czepia’y  si‘  jego  he’mu.  Zajrza’ do pierwszego lepszego
pomieszczenia.   Tu  zn¢w kurz i szare szcz†tki kožci.  A wzd’u§ žcian
niskie  sto’y  i  p¢’ki.   Podszed’  do  p¢’ek  i wzi†’ kilka ksi†§ek.
Rozpad’y  mu  si‘  w  r‘kach obsypuj†c go deszczem p’atk¢w zbutwia’ego
papieru i nici.  Czy§by rzeczywižcie od jego czasu min†’ tylko wiek?

  Hasten  usiad’  przy  stole  i  otworzy’  jedn†  z ksi†§ek w lepszym
stanie.   S’owa  nie nale§a’y do §adnego ze znanych mu j‘zyk¢w; by’ to
jakiž j‘zyk roma¤ski, na ile m¢g’ oceni, sztuczny.  Przewraca’ kartk‘
za kartk†.  W ko¤cu wybra’ na chybi’ trafi’ stert‘ ksi†§ek i ruszy’ do
drzwi.   Nagle  serce  skoczy’o  mu  do  gard’a.   Kiedy podchodzi’ do
žciany, trz‘s’y mu si‘ r‘ce:  gazety.
  Bra’  ostro§nie pod žwiat’o kruche, szeleszcz†ce kartki.  Oczywižcie
j‘zyk ten sam.  Czarn† t’ust† czcionk† wydrukowane nag’¢wki.  Uda’o mu
si‘  zwin† kilka gazet, ktore do’†czy’ do wybranych ksi†§ek.  Po czym
wr¢ci’ t† sam† drog†, kt¢r† przyszed’.
  Kiedy   znalaz’   si‘  na  stopniach  uderzy’o  go  ch’odne,  žwie§e
powietrze,  kt¢re  zakr‘ci’o  mu  w nosie.  Rozejrza’ si‘ po mglistych
zarysach  otaczaj†cych  plac budynk¢w, a nast‘pnie ruszy’ przed siebie
ostro§nie  wyszukuj†c drog‘.  Dotar’ do bram miasta i w chwil‘ p¢¦niej
by’  ju§  na  zewn†trz  zn¢w na tej samej p’askiej r¢wninie i w drodze
powrotnej do pojazdu.
  Wl¢k’  si‘  bez  ko¤ca ze zwieszon† g’ow†.  Wreszcie, zmordowany, na
chwiejnych  nogach,  przystan†’,  z  trudem ’api†c oddech.  Po’o§y’ na
ziemi  sw¢j  ’adunek  i  rozejrza’ si‘ dooko’a.  Daleko na horyzoncie,
pojawi’a si‘ g’uga, szara smuga.  ˜wit.  Wstawa’o s’o¤ce.
  Owia’  go  zimny  wiatr.   W szarym žwietle poranka drzewa i wzg¢rza
rysowa’y  si‘  tward†,  zdecydowan†  kresk†.  Hasten spojrza’ w stron‘
miasta.   Pos‘pne,  smuk’e,  stercza’y  w  g¢r‘  kolumny  opuszczonych
budynk¢w.   Przez  chwil‘ patrzy’ zafascynowany, jak k’ad† si‘ na nich
pierwsze  kolory  dnia.   A  potem kolor zblak’ i mi‘dzy nim a miastem
zawis’a ruchoma mg’a.  Nagle Hasten porwa’ z ziemi sw¢j baga§ i zdj‘ty
strachem szybko ruszy’ przed siebie.
  Z miasta strzeli’ w niebo i zawis’ w g¢rze czarny punkt.

  Po  jakimž  czasie,  dož  d’ugim,  Hasten  spojrza’ w tamt† stron‘.
Plama  tkwi’a  tam  nadal,  tyle  §e  si‘ powi‘kszy’a.  I nie by’a ju§
czarna; w jasnym žwietle dnia mieni’a si‘ wszystkimi kolorami t‘czy.
  Hasten przyspieszy’.  Zszed’ zboczem jednego wzg¢rza i wspi†’ si‘ na
nast‘pne.   Na  chwil‘  przystan†’, §eby w’†czy kompas elektroniczny.
Tyka’  g’ožno  -  a  wi‘c kula by’a niedaleko.  Hasten pomacha’ r‘k† i
tykanie  zacz‘’o  si‘  to  wznosi,  to  opada.  W prawo.  Wycieraj†c
spocone r‘ce szed’ dalej.
  W  kilka minut p¢¦niej spojrza’ ze szczytu wzg¢rza; lžni†ca metalowa
kula  spoczywa’a  spokojnie  na  trawie  ociekaj†c ch’odn† nocn† ros†.
Wehiku’ czasu; žlizgaj†c si‘ Hasten pužci’ si‘ ku niemu biegiem.
  Przyciska’  w’ažnie  ramieniem  wy’†cznik  drzwi,  kiedy na szczycie
wzg¢rza  pojawi’a  si‘  pierwsza chmura motyli i zacz‘’a cicho sun† w
jego stron‘.
  Hasten  zatrzasn†’  drzwi, zwali’ sw¢j ci‘§ar i zacz†’ gimnastykowa
zdr‘twia’e  ramiona.   W  r‘ce  czu’  piek†cy b¢l.  Ale nie by’o na to
casu - wyjrza’ przez okno.  Motyle roi’y si‘ teraz wok¢’ kuli ta¤cz†c,
žmigaj†c  i  po’yskuj†c  kolorowo.  Powoli zacz‘’y siada na metalowym
kad’ubie,  nawet  na  oknie.   Nagle  widok  przes’oni’y mu po’yskliwe
mi‘kkie  cia’ka,  trzepocz†ce  milionem skrzyde’.  Hasten nas’uchiwa’.
S’ysza’  je - st’umione echa dochodz†ce ze wszystkich stron.  Wewn†trz
kuli  zapanowa’y ciemnožci, motyle bowiem ca’kowicie przes’oni’y okno.
Hasten zapali’ žwiat’o.
  Czas  mija’.   Nie  wiedz†c,  co  robi,  zacz†’  przegl†da gazety.
Wraca?   Posuwa  si‘  do przodu?  Mo§e skoczy o jakiež pi‘dziesi†t
lat?   Motyle  by’y  niebezpieczne, ale przecie§ to nie o to chodzi’o,
nie to by’ ten czynnik žmierci, kt¢rego poszukiwa’.  Spojrza’ na swoj†
r‘k‘.   Sk¢ra  by’a  czarna  i napi‘ta, a obszar martwicy wyra¦nie si‘
powi‘ksza’.  Odczu’ lekki niepok¢j; robi’o si‘ coraz gorzej, nie coraz
lepiej.
  Dochodz†cy  zewsz†d  odg’os  skrobania  zacz†’  mu dzia’a na nerwy.
Hasten od’o§y’ ksi†§ki i zacz†’ si‘ przechadza tam i z powrotem.  Jak
mog’y  insekty,  nawet  tak  du§e  jak  te,  zniszczy  rodzaj ludzki?
Przecie§  ludzie  daliby  sobie  z  nimi  rad‘.   S†  w ko¤cu proszku,
trucizny, aerozole.
  Male¤ki  od’amek  metalu  -  dos’ownie drobinka - spad’ Hastenowi na
r‘kaw.   Strzepn†’  go.   I  nast‘pna  drobinka,  a potem ma’e kawa’ki
metalu.  Hasten podskoczy’, zadzieraj†c g’ow‘ do g¢ry.
  Nad  nim  tworzy’o  si‘  ko’o;  na  prawo od niego drugie i trzecie.
Wsz‘dzie,  w  suficie  i  žcianach  kuli,  powstawa’y  koliste otwory.
Podbieg’ do klawiatury i przycisn†’ prze’†cznik bezpiecze¤stwa.  Deska
o§y’a.   Nast‘pnie zaj†’ si‘ tablic† rozdzielcz†, pracuj†c gor†czkowo,
požpiesznie.   Od’amki  metalu  spada’y ju§ teraz deszczem na pod’og‘.
Czu  je  by’o  wyra¦nie žrodkiem §r†cym.  Kwas?  W ka§dym razie jakiž
produkt  naturalnego  wydzielania.   Du§y  kawa’ek metalu wyl†dowa’ na
pod’odze.  Hasten si‘ obr¢ci’.
  Do  kuli  wdar’y  si‘  motyle  - trzepocz†c si‘ i ta¤cz†c zacz‘’y go
otacza.   Kawa’ek  metalu,  kt¢ry  spad’  na  pod’og‘,  by’ r¢wniutko
wyci‘tym  k¢’kiem.  Ale Hasten nie mia’ czasu si‘ nad tym zastanawia.
Z’apa’  palnik  acetylenowy  i  zapali’.   P’omie¤  strzeli’ z sykiem.
Kiedy  motyle  si‘  zbli§y’y,  Hasten nacisn†’ spust i splun†’ ogniem.
Powietrze o§y’o p’on†cymi szcz†tkami, kt¢re obsypa’y go deszczem; kul‘
wype’ni’ intensywny od¢r.
  Hasten   zamkn†’   ostatnie   wy’†czniki.   ˜wiate’ka  sygnalizatora
zamigota’y,   pod’oga   pod  jego  stopami  zadr§a’a.   Pchn†’  g’¢wn†
d¦wigni‘.  Napiera’y wci†§ nowe motyle, wpadaj†c na siebie i walcz†c o
dost‘p  do  kuli.  Na pod’og‘ spad’o kolejne k¢’ko metalu, wpuszczaj†c
do  žrodka  dalsze  chmary  owad¢w.  Hasten, skulony, miotaj†c ogniem,
pr¢bowa’ si‘ cofa.  Motyle nap’ywa’y w coraz wi‘kszych iložciach.
  Nagle   zaleg’a   cisza,  tak  nieoczekiwana,  §e  Hasten  zamruga’.
Nieustanne,  natarczywe  skrobanie  usta’o.  By’ sam, ježli nie liczy
chmury  popio’u  i žmieci wype’niaj†cych wn‘trze kuli.  Usiad’ dygoc†c
na ca’ym ciele.  Bezpieczny juz wraca’ do swojego w’asnego czasu i nie
ulega’o  w†tpliwožci, §e znalaz’ przyczyn‘ zag’ady, kt¢rej poszukiwa’.
By’a  tu,  w kupce popio’¢w na pod’odze, w metalowych k¢’kach zgrabnie
wyci‘tych  w  karoserii  pojazdu.   ”r†ca  wydzielina?  Užmiechn†’ si‘
ponuro.
  Ostatni  wodok  tych  motyli,  p‘czniej†cego  ob’oku,  powiedzia’ mu
wszystko,  co chcia’ wiedzie.  Pierwsze motyle, ktore przedosta’y si‘
do  pojazdu,  by’y  wyposa§one  w narz‘dzia, male¤kie ostre narz‘dzia.
Same  sobie  powycina’y  i  wywierci’y  otwory - przyfrun‘’y z w’asnym
sprz‘tem.
  Hasten usiad’ czekaj†c, a§ pojazd sko¤czy swoj† podr¢§.

  Stra§nicy  podbiegli, by mu pom¢c wysi†ž.  Wygramoli’ si‘ z trudem,
wsparty na ich ramionach.
  - Dzi‘ki - mrukn†’.
  Požpieszy’ do niego Wood.
  - No jak, Hasten, wszystko w porz†dku?
  Hasten skin†’ g’ow†.
  - Tak. Z wyj†tkiem mojej r‘ki.
  - Chod¦,    wejd¦my    do    žrodka.    -   Weszli    do   wielkiego
pomieszczenia.   - Siadaj.   -  Wood   niecierpliwie  machn†’  r‘k†  i
§o’nierz przyni¢s’ krzes’o.  - Podaj gor†c† kaw‘.
  Przyniesiono  kaw‘  i  Hasten  s†czy’  j†  powoli.  Wreszcie odsun†’
fili§ank‘ i opad’ na oparcie.
  - Mo§esz nam teraz powiedzie? - spyta’ Wood.
  - Mog‘.
  - To  prosz‘.   -  Wood  usiad’ naprzeciwko niego.  Rozleg’ si‘ szum
magnetofonu,   a   w   miar‘  jak  Hasten  m¢wi’,  kamera  bra’a  jego
twarz. - No,žmia’o, co tam znalaz’ež?
  Kiedy  sko¤czy’,  zaleg’a cisza.  Nikt ze stra§y ani z technik¢w si‘
nie odezwa’.  Wood wsta’ dygoc†c na ca’ym ciele.
  - Bo§e,   czyli   §e   za’atwi’y   ich  jakiež   §ywe   organizmy  o
w’ažciwožciach  truj†cych.  Podejrzewa’em což takiego.  Ale motyle?  i
to  obdarzone  inteligencj†.   Planuj†ce  swoje ataki.  Prawdopodobnie
bardzo gwa’townie si‘ rozmna§a’y i b’yskawicznie przystosowywa’y.
  - Mo§e ksi†§ki i gazety což wyjažni†.
  - Ale  sk†d  one  si‘  wzi‘’y?   Czy§by  to  by’a  mutacja kt¢rejž z
istniej†cych  form?   A mo§e to przybysze z innej planety?  Albo efekt
podr¢§y kosmicznych.  Musimy to jakož wyjažni.
  - One atakowa’y  tylko ludzi - powiedzia’ Hasten.  - Krowy zostawi’y
w spokoju.  Tylko ludzkie istoty.
  - Mo§e   zdo’amy    je    jakož   unieszkodliwi.   -  Wood  w’†czy’
wideofon.   - Zwo’amy  nadzwyczajn†  sesj‘  Rady.  Przeka§emy im twoj†
relacj‘  i  uwagi.   Wdro§ymy  specjalny program, utworzymy ožrodki na
ca’ej  planecie.   Teraz,  kiedy  ju§  wiemy,  co to jest, mamy szans‘
powodzenia.   Dzi‘ki  tobie,  Hasten,  mo§e  nam  si‘  uda  je  w por‘
powstrzyma!
  Pojawi’  si‘  dy§urny  operator  i  Wood  da’ mu numer Rady.  Hasten
patrzy’  t‘po.   Wreszcie  podni¢s’ si‘ i zacz†’ spacerowa po pokoju.
Rami‘  pulsowa’o  mu  niemi’osiernie.   Wreszcie  wyszed’ na zewn†trz.
Kilku  §o’nierzy  z zaciekawieniem ogl†da’o pojazd.  Hasten obserwowa’
ich z ca’kowit† oboj‘tnožci†, a w g’owie mia’ pustk‘.
  - Co to jest? - spyta’ jeden z nich.
  - To?   - Hasten oprzytomnia’,  wolno podchodz†c do §o’nierza.  - To
wehiku’ czasu.
  - Nie, mnie chodzi o to.  - ”o’nierz wskaza’ což palcem.  - Tego nie
by’o, kiedy pojazd startowa’.
  Hastenowi   zamar’o   serce.    Zbli§y’   si‘  wytrzeszczaj†c  oczy.
Pocz†tkowo nie widzia’ nic na metalowej pow’oce, poza žladami korozji.
Ale po chwili przej†’ go zimny dreszcz.
  Na  kad’ubie  pojazdu  siedzia’o což ma’ego, brunatnego i kosmatego.
Dotkn†’   tego  r‘k†.   Pochewka,  sztywna,  ma’a  brunatna  pochewka.
Sucha  -  sucha  i  pusta.   Nic  w niej nie by’o i jeden koniec mia’a
otwarty.    Podni¢s’   wzrok.    Ca’†  kul‘  pokrywa’y  ma’e  brunatne
pochewki - niekt¢re jeszcze pe’ne, ale wi‘kszož ju§ pusta.
  Kokony.


CEN
/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\
OFC





POG
CEN
>> BEZDUSZNE R£WNANIA <<
NOR
Tom Godwin
OFC

  Nie by’ sam.
  Nic  nie  zdradza’o  tego  faktu  poza  bia’†  wskaz¢wk†  male¤kiego
urz†dzenia  pomiarowego umieszczonego przed nim na tablicy kontrolnej.
W sterowni poza nim nie by’o nikogo, nie s’ycha by’o §adnych d¦wi‘k¢w
opr¢cz  szumu  silnik¢w - jednak§e bia’a wskaz¢wka zmieni’a po’o§enie.
Sta’a  na  zerze, kiedy jego stateczek opužci’ "Gwiezdny Py’"; teraz -
po godzinie - wychyli’a si‘.  Což znajdowa’o si‘ w szafce towarowej po
przeciwnej stronie sterowni, a strza’ka pokazywa’a, §e to což wydziela
ciep’o.
  M¢g’ to by obiekt tylko jednego rodzaju - §ywe ludzkie cia’o.
  Odchyli’  si‘ w fotelu pilota i powoli, g’‘boko zaczerpn†’ powietrza
myžl†c  o  tym, co b‘dzie musia’ zrobi.  By’ pilotem SPR uodpornionym
na  widok  žmierci  i  od  lat do niej przyzwyczajonym; m¢g’ oboj‘tnie
przygl†da  si‘ umieraniu innego cz’owieka.  Nie od niego zale§a’o to,
co  ma  zrobi,  ale  nawet  pilotowi SPR potrzeba by’o kilku chwil na
oswojenie  si‘  z  myžl†,  §e ma uda si‘ na drugi koniec sterowni i z
ca’ym  spokojem  i  premedytacj†  odebra  §ycie cz’owiekowi, z kt¢rym
dopiero przyjdzie mu si‘ spotka.
  Oczywižcie,  zrobi  to.   Takie jest prawo, wyra§one jednoznacznie i
stanowczo  w bezlitosnym paragrafie L, punkt 8 Regulaminu Kosmicznego:
"Kto  w  spos¢b  nielegalny dostanie si‘ na pok’ad SPR, natychmiast po
wykryciu zostanie wyrzucony za burt‘".
  To  jest  prawo  i nie mo§e by §adnego odwo’ania.  O istnieniu tego
prawa  nie  zadecydowa’  cz’owiek;  jego ustanowienie wymusi’y warunki
panuj†ce  na  pograniczu  cywilizacji.   Wielka  ekspansja galaktyczna
rozpocz‘’a  si‘ wraz z wynalezieniem nap‘du nadprzestrzennego, a kiedy
ludzie  rozproszyli  si‘  daleko  wžr¢d planet pogranicza, pojawi’ si‘
problem  kontakt¢w  z  odosobnionymi  koloniami pierwszych osadnik¢w i
stacjami   naukowymi.    Efektem  wsp¢lnego  geniuszu  i  pracowitožci
mieszka¤c¢w  Ziemi by’y frachtowce, ogromne statki kosmiczne zdolne do
lot¢w  w  nadprzestrzeni,  lecz  budowa  ich  zajmowa’a  du§o  czasu i
poch’ania’a mn¢stwo pieni‘dzy.  By’o ich za ma’o, by mog’y je posiada
niewielkie  kolonie.   Frachtowce przewozi’y tylko osadnik¢w do innych
žwiat¢w,  a  p¢¦niej  przylatywa’y  okresowo, kursuj†c wed’ug žcis’ych
harmonogram¢w,  ale nie mog’y zatrzymywa si‘ ani zmienia kursu, §eby
odwiedza  kolonie,  w kt¢rych wizyty zaplanowane by’y w innym czasie.
Takie  op¢¦nienie  mog’oby  unicestwi  program  rejsu oraz spowodowa
zamieszanie   i   niepewnož   w   komunikacji,   kt¢re   zniweczy’yby
skomplikowany system ’†cznožci i wsp¢’zale§nožci starej Ziemi z nowymi
planetami pogranicza.
  Trzeba   by’o   znale¦  spos¢b  dostarczania  w  nag’ych  wypadkach
zaopatrzenia   lub  ekip  ratowniczych  na  planety,  na  kt¢rych  nie
przewidywano  l†dowania.  I tak powsta’y Statki Pogotowia Ratunkowego:
mia’y  niewielkie  rozmiary,  mo§na  je  by’o rozk’ada na cz‘žci, nie
zabiera’y  du§o miejsca w ’adowniach frachtowc¢w.  Zbudowane z lekkich
metali   i  tworzyw  sztucznych,  porusza’y  si‘  za  pomoc†  silnik¢w
rakietowych  zu§ywaj†cych  stosunkowo  ma’o paliwa.  Ka§dy frachtowiec
zabiera’  w drog‘ cztery SPR; na wezwanie o pomoc najbli§szy opuszcza’
nadprzestrze¤   na  czas  potrzebny  do  wystrzelenia  jednego  SPR  z
odpowiednim  zaopatrzeniem lub za’og†, a potem zn¢w znika’ kontynuuj†c
lot zgodnie z planem.
  Frachtowce,  zasilane energi† wytwarzan† w konwektorowych reaktorach
j†drowych,  nie u§ywa’y p’ynnego paliwa rakietowego, ale reaktory by’y
o  wiele  za du§e i skomplikowane, by mo§na je by’o instalowa na SPR.
Plynne paliwo zajmowa’o du§o miejsca i statki musia’y zabiera ze sob†
ograniczone jego zapasy - tote§ by’o žcižle racjonowane.  Ilož paliwa
potrzebn†  do  ka§dej misji SPR ustala’y komputery na frachtowcach.  W
swoich obliczeniach bra’y pod uwag‘ wsp¢’rz‘dne kursu, mas‘ stateczku,
mas‘  pilota  i  ’adunku;  by’y  bardzo  dok’adne  i  nie  pomija’y  w
obliczeniach   niczego.    Jednak   nie   by’y  w  stanie  przewidzie
ponadplanowego  pasa§era  ani uwzgl‘dni nadwy§ki masy, jak† stanowi’o
jego cia’o.
  "Gwiezdny Py’" otrzyma’  wezwanie  o  pomoc  od  jednego  z zespo’¢w
badawczych  stacjonuj†cych  na  Wodenie;  szežciu ludzi z tego zespo’u
zarazi’o si‘ febr†  roznoszon†  przez  male¤kie  zielona owady "kala".
Huragan,  kt¢ry  przeszed’  nad  obozowiskiem,  zniszczy’ im wszystkie
zapasy surowicy.  "Gwiezdny  Py’" wykona’ typow† procedur‘:  wyszed’ z
nadprzestrzeni,  aby  wystrzeli  SPR  z surowic†, i ponownie znikn†’.
Teraz,  godzin‘ p¢¦niej, wskaz¢wka oznajmi’a, §e w szafie znajduje si‘
jeszcze což poza niewielkim pud’em z lekarstwami.
  Skierowa’  wzrok  na  bia’e,  w†skie drzwi szafki.  Za tymi drzwiami
§yje  i  oddycha  jakiž  cz’owiek, kt¢ry zaczyna nabiera pewnožci, §e
wykrycie  w  tym  momencie  jego  obecnožci  nast†pi  za  p¢¦no  - dla
cz’owieka  zza  drzwi  by’o to jeszcze p¢¦niej, ni§ s†dzi’, i chyba by
nie uwierzy’, jak strasznie za p¢¦no.
  Nie  by’o  wyboru.   Dla  skompensowania  masy  cia’a tego cz’owieka
podczas  wielu  godzin deceleracji spala si‘ b‘dzie dodatkowe paliwo:
mikroskopijnie  drobne  nadwy§ki  paliwa, kt¢rych nie b‘dzie brakowa,
dop¢ki  statek  nie  zbli§y si‘ do celu.  A potem, na pewnej wysokožci
nad  powierzchni†  planety,  co  w zale§nožci od masy statku i ’adunku
oraz  czasu  uprzedniej  deceleracji mo§e wynosi zar¢wno tysi† jak i
dziesi‘   tysi‘cy   metr¢w,  mikroskopijnie  drobne  drobne  nadwy§ki
spalonego  paliwa ujawni† sw† nieobecnož.  SPR plunie ostatni† kropl†
paliwa  i  swobodnym  lotem  przeszyje atmosfer‘ planety.  Uderzaj†c o
powierzchni‘  statek, jego pilot i nieproszony gož stopi† si‘ ze sob†
w  rumowisko  metalu i plastyku, cia’a i krwi wbitych g’‘boko w grunt.
Ten  cz’owiek  podpisa’  wyrok  žmierci na siebie w momencie, w kt¢rym
ukry’  si‘ na statku; nie otrzyma zgody na zabranie ze sob† siedmiorga
innych.
  Spojrza’ zn¢w na bia’† wskaz¢wk‘ ostrzegawcz† i wsta’ z fotela.  To,
co  musi  zrobi,  b‘dzie nieprzyjemne dla obu, ale im szybciej to si‘
stanie,  tym  lepiej.  Przeszed’ przez sterowni‘ i stan†’ przy bia’ych
drzwiach.
  - Wychodzi!  - rozleg’ si‘ jego szorstki rozkaz, przekrzykuj†c szum
silnik¢w.
  Wydawa’o  mu  si‘,  §e  s’yszy jakiž szelest w žrodku, ale po chwili
wszystko  ucich’o.   Wyobrazi’ sobie, jak pasa§er na gap‘ wciska si‘ w
k†t, przestraszony mo§liwymi nast‘pstwami swojego czynu, i jak uchodzi
z niego pewnož siebie.
  - Powiedzia’em: wychodzi!
  Us’ysza’, §e ten ktož wykonuje polecenie, i czeka’ wpatrzony w drzwi
szafki, trzymaj†c d’o¤ blisko miotacza u boku.
  Drzwi otworzy’y si‘ i nieproszony gož z užmiechem przekroczy’ pr¢g.
  - W porz†dku, poddaj‘ si‘. Co teraz?
  By’a to dziewczyna.

  Wytrzeszczy’  oczy  nic nie m¢wi†c.  R‘ka mu opad’a; to, co zobaczy’
przed  sob†,  podzia’a’o  na  niego  jak  ci‘§ki i nieoczekiwany cios.
Pasa§erem  na gap‘ nie by’ m‘§czyzna, lecz kilkunastoletnia dziewczyna
stoj†ca przed nim w bia’ych, ozdobnych sanda’kach, si‘gaj†ca mu ledwie
do  ramion.   Odchyli’a  do  ty’u  g’ow‘  o  kasztanowych,  faluj†cych
w’osach,  by patrze mu prosto w oczy, i rozsiewaj†c woko’o delikatny,
s’odki  zapach perfum, niežwiadoma niczego, nie czuj†c §adnego l‘ku, z
užmiechem czeka’a na odpowied¦.
  "Co   teraz?".    Gdyby   pytanie  zada’  niski,  prowokacyjny  g’os
m‘§czyzny,  odpowiedzia’by  na  nie  dzia’aniem, szybkim i skutecznym.
Zabra’by  nieproszonemu  gožciowi identyfikator i kaza’ wejž do žluzy
powietrznej.  Gdyby tamten odm¢wi’ - u§y’by miotacza.  Nie zaj‘’oby to
du§o czasu; w ci†gu minuty cia’o zosta’oby wyrzucone w pr¢§ni‘ - gdyby
nieproszonym gožciem by’ m‘§czyzna.
  Wr¢ci’  na  fotel  i  skin†’  na dziewczyn‘, by usiad’a na kasecie z
urz†dzeniami  sterowniczymi  silnika,  znajduj†cej  si‘ ko’o niego pod
žcian†.  Pos’ucha’a go; jego milczenie zgasi’o užmiech na jej twarzy i
przypomina’a  teraz  ma’e,  potulne szczeni‘, kt¢re wie, §e nabroi’o i
musi by ukarane.
  - Pan mi nie odpowiedzia’ - odezwa’a si‘.  - Przyznaj‘ si‘ do winy i
co teraz b‘dzie ze mn†?  P’ac‘ kar‘ czy co?
  - Co tu robisz? - zapyta’. - Dlaczego ukry’až si‘ na tym SPR?
  - Chcia’am  si‘  zobaczy  z  bratem.    Bierze  udzia’  w  wyprawie
geologicznej na Wodenie.  Nie widzia’am go dziesi‘ lat, odk†d opužci’
Ziemi‘ na badania subsydiowane przez rz†d.
  - Dok†d lecia’až na "Gwiezdnym Pyle"?
  - Na Mimir,  otrzyma’am tam prac‘.  Przez ca’y czas brat wysy’a’ nam
pieni†dze  do domu - ojcu, matce i mnie - i zap’aci’ za specjalny kurs
jezykoznawczy   dla  mnie.   Uko¤czy’am  go  wczežniej,  ni§  to  by’o
planowane,  i  dosta’am  propozycj‘  pracy  na Mimirze.  Gerry sko¤czy
badanie  na  Wodenie  w  przysz’ym  roku  i  dopiero wtedy b‘dzie m¢g’
przylecie  na  Mimir.   Dlatego schowa’am si‘ do tej szafki, bylo tam
tyle  wolnego  miejsca,  §e  zaryzykowa’am nawet kar‘.  Nas jest tylko
dwoje  rodze¤stwa  -  Gerry i ja - a brata nie widzia’am bardzo d’ugo.
Nie  chcia’am czeka jeszcze przez ca’y rok, kiedy mog‘ teraz zobaczy
si‘  z  nim, chocia§ zdawa’am sobie spraw‘, §e robi†c tak ’ami‘ jakiež
przepisy.
  "Zdawa’a  sobie  spraw‘, §e ’amie jakiež przepisy" - swoj† drog† nie
mo§na  jej  wini  za niežwiadomož prawa; jest mieszkank† Ziemi i nie
rozumie,  §e  prawo,  kt¢re  obowi†zuje  na  kosmicznym  pograniczu, z
koniecznožci  musi  by  tak samo twarde i nieub’agane jak žrodowisko,
ktore  je  zrodzi’o.  Aby jednak uchroni takich ludzi, jak ona, przed
skutkami  nieznajomožci prawa pogranicza, nad drzwiami prowadz†cymi do
sektora  Gwiezdnego  Py’u,  w  kt¢rym  przechowywano  SPR, umieszczono
napis; by’ on jasny i oczywisty dla wszystkich:
CEN
OSOBOM NIEUPOWA”NIONYM
WSTP WZBRONIONY
OFC

  - Czy brat wie, §e wybra’až si‘ w podr¢§ na Mimir?
  - O,  tak.   Na  miesi†c  przed opuszczeniem Ziemi wys’a’am do niego
kosmogram  z  wiadomožci†  o pomyžlnym uko¤czeniu nauki i wyje¦dzie na
Mimir na "Gwiezdnym Pyle".  Wiedzia’am ju§, §e za nieco ponad rok brat
b‘dzie  stacjonowa’  na  Mimirze.  Ma dosta awans z przeniesieniem na
sta’e  do  tamtejszej  bazy  i  nie  b‘dzie musia’ wyje§d§a na roczne
badania terenowe, tak jak teraz.
  Na  Wodenie  pracowa’y  dwa zespo’y badawcze.  - Jak si‘ nazywa tw¢j
brat?  - zapyta’.
  - Gerry Cross.  Jest w Zespole II - taki mam adres do niego. Czy pan
go zna?
  O  surowic‘  prosi’  Zesp¢’ I.  Zesp¢’ II jest oddalony o trzynažcie
tysi‘cy   kilometr¢w   i   znajduje   si‘  po  drugiej  stronie  Morza
Zachodniego.
  - Nie,  nigdy  go nie widzia’em - odpowiedzia’, a potem odwr¢ci’ si‘
do  sterownicy  i  zmniejszy’  deceleracj‘  do  u’amka  G.  Czyni†c to
wiedzia’  doskonale,  §e  nie  uniknie  tego,  co  musi  nieodwo’alnie
nast†pi;  mimo  to  wykona’  jedyn†  czynnož, jak† m¢g’, aby op¢¦ni
nadejžcie nieub’aganego ko¤ca.  Efekt by’ taki, §e wydawa’o si‘, jakby
statek  nagle  opad’ i zaskoczona dziewczyna mimowolnie unios’a si‘ ze
swego miejsca.
  - Poruszamy si‘ teraz szybciej, prawda? - spyta’a. - Dlaczego?
  Powiedzia’ jej prawd‘:
  - ”eby przez jakiž czas zaoszcz‘dzi troch‘ paliwa.
  - Czy to znaczy, §e nie jest go du§o?
  Zwleka’  z  odpowiedzi†,  kt¢rej  nied’ugo b‘dzie musia’ udzieli, i
zada’ pytanie:
  - Jak ci si‘ uda’o schowa do szafki?
  - Po prostu wesz’am do žrodka, gdy nikt nie patrzy’ w moim kierunku.
”eby  powiczy  j‘zyk,  rozmawia’am  w  Biurze  Zaopatrzenia  z pewn†
Gelanezyjk†,  kt¢ra tam sprz†ta, a wtedy ktož wszed’ z zam¢wieniem dla
ekim  badawczych  na  Wodenie.  Zaraz po przygotowaniu statku do lotu,
wžlizgn‘’am si‘ do szafki, tu§ przed pa¤skim przyjžciem.  To by’ jakiž
odruch,  aby  si‘  tam  schowa i jak najszybciej ujrze Gerry'ego.  Z
pa¤skiego  srogiego  spojrzenia  domyžlam  si‘, §e nie by’ to rozs†dny
odruch.  Ale obiecuj‘ - b‘d‘ wzorowym przest‘pc†, chcia’am powiedzie:
wi‘¦niem  -  zn¢w  si‘  do  niego  užmiecha’a.  - Poza kar† mam zamiar
zarobi  na swoje utrzymanie.  Mog‘ gotowa, albo naprawia ubrania, w
og¢le  umiem robi mas‘ praktycznych rzeczy i nawet znam si‘ troch‘ na
piel‘gniarstwie.
  Mia’ jeszcze jedno pytanie:
  - Czy  wiedzia’až,   jakiego  rodzaju  zaopatrzenie  zam¢wi’a  ekipa
badawcza z Wodena?
  - Ale§ sk†d, s†dzi’am, §e jakiž sprz‘t potrzebny im do pracy.
  Dlaczego   zamiast   dziewczyny  pasa§erem  na  gap‘  nie  m¢g’  by
m‘§czyzna,   kt¢rym   kierowa’yby   jakiež  ukryte  pobudki?   Zbieg’y
przest‘pca,  maj†cy  nadziej‘,  §e  zgubi  si‘  gdziež w nowym, dzikim
žwiecie;  awanturnik,  szukaj†cy  okazji  przedostania si‘ na nieznane
l†dy, gdzie m¢g’by znale¦ jakiež z’ote runo; szaleniec, op‘tany jak†ž
misj†...
  Mo§e jeden raz w §yciu ka§dy pilot SPR musi znale¦ takiego pasa§era
na  swoim  statku  - cz’owieka o z’ym charakterze, cz’owieka pod’ego i
samolubnego, cz’owieka brutalnego i niebezpiecznego, ale przecie§ nikt
si‘  nigdy dot†d nie natkn†’ na užmiechni‘t†, niebieskook† dziewczyn‘,
kt¢ra  chce  zap’aci kar‘ i zarobi na swoje utrzymanie, aby zobaczy
si‘ z w’asnym bratem.
  Odwr¢ci’  si‘  od tablicy i przekr‘ci’ ga’k‘ s’u§†c† do nawi†zywania
’†cznožci  z  "Gwiezdnym  Py’em".  Ta rozmowa na nic si‘ nie zda, lecz
nie  potrafi’,  dop¢ki  nie wykorzysta jedynej, cho daremnej nadziei,
pochwyci  jej  i  wepchn†  do  žluzy,  jakby by’a zwierz‘ciem - albo
m‘§czyzn†.   Przy deceleracji wynosz†cej u’amek G ma’a zw’oka w czasie
nie b‘dzie niebezpieczna.
  Z komunikatora odezwa’ si‘ g’os.
  - Tu "Gwiezdny Py’". Podaj to§samož i przyst‘puj do nadawania.
  - Barton,  SPR  34G11.   Rozmowa  pilna.   Po’†cz  mnie  z kapitanem
Delhartem.
  S’ycha  by’o jakiež strz‘py rozm¢w w trakcie przekazywania §yczenia
pilota  przez  odpowiednie  instancje.  Dziewczyna patrzy’a uwa§nie na
niego i ju§ si‘ nie užmiecha’a.
  - Ja§e im pan wr¢ci po mnie? - zapyta’a.
  W  g’ožniku  což  trzasn‘’o  i  odezwa’  si‘  daleki  g’os:  - Panie
kapitanie, SPR prosi...
  - Wracaj†  po mnie?  - spyta’a ponownie.  - A wi‘c mimo wszystko nie
uda mi si‘ zobaczy z bratem?
  - Barton?    -  z   komunikatora   dobieg’  ochryp’y  g’os  kapitana
Delharta. - C¢§ to za pilna sprawa?
  - Mam pasa§era na gap‘ - odpowiedzia’.
  - Pasa§era na gap‘? - zapyta’ kapitan ze zdziwieniem. - Rzeczywižcie
to  niezwyk’a historia, ale po co od razu "pilna sprawa"?  Wykry’ež go
zawczasu,  wi‘c  niebezpiecze¤stwo w zasadzie ci nie grozi.  S†dz‘, §e
przekaza’ež  informacj‘  do  Archiwum, aby mogli zawiadomi najbli§sz†
rodzin‘?
  - Dlatego najpierw  musz‘ porozumie si‘ z tob†.  Pasa§er jest wci†§
na pok’adzie, a okolicznožci s† tak odmienne...
  - Odmienne?   -  przerwa’  kapitan,  a  w  jego g’osie  pojawi’o si‘
zniecierpliwienie.   -  Co  to  ma  znaczy?   Dobrze  wiesz,  §e masz
ograniczone  zapasy  paliwa,  znasz  tak§e przepisy, tak samo, jak ja:
"Kto  w  spos¢b  nielegalny dostanie si‘ na pok’ad SPR, natychmiast po
wykryciu zostanie wyrzucony za burt‘".
  S’ycha  by’o,  §e dziewczyna gwa’townie zaczerpn‘’a powietrza:  - O
czym on m¢wi?
  - Tym pasa§erem jest dziewczyna.
  - Co takiego?
  - Chcia’a  odwiedzi  brata.  To jeszcze dziecko, nie mia’a poj‘cia,
co faktycznie robi.
  - Rozumiem - szorstka lakonicznož znikn‘’a z g’osu kapitana. - Wi‘c
rozmawiasz ze mn†, gdy§ masz nadziej‘, §e m¢g’bym temu zaradzi. - Nie
czekaj†c  na odpowied¦ m¢wi’ dalej:  - Bardzo mi przykro, nic nie mog‘
zrobi.   Nasz  statek  musi lecie dalej swoim kursem; od tego zale§y
§ycie  nie  jednej  osoby,  ale  wielu  ludzi.  Wiem, co czujesz, lecz
jestem bezsilny.  Musisz przez to przejž.  Po’†cz‘ ci‘ z Archiwum.

  Komunikator  umilk’,  pozosta’  tylko  lekki szmer.  Odwr¢ci’ si‘ do
dziewczyny.   Pochyla’a  si‘  lekko  do  przodu, prawie sztywna; mia’a
szeroko otwarte, przera§one oczy.
  - O  co mu chodzi’o, kiedy m¢wi’ "musisz przez to przejž...  wyrzu
j†   za   burt‘"?    Co   chcia’   przez  to  powiedzie?   Chyba  si‘
przes’ysza’am...   kapitan  nie  m¢g’by...   Co  to znaczy...  o co mu
naprawd‘ chodzi’o?
  Zosta’o jej tak ma’o czasu, §e pocieszanie k’amstwem by’oby najwy§ej
okrutnym i p’ytkim oszukiwaniem.
  - Jemu chodzi’o dok’adnie o to, co s’ysza’až.
  - Nie!   -  odskoczy’a  od  niego jedn† r‘k† os’aniaj†c twarz, jakby
uderzy’ j† i chcia’a si‘ broni.  W jej oczach wida by’o, §e nie mo§e
w to uwierzy.
  - Tak musi by.
  - Nie! ”artuje pan - czy pan oszala’? Nie m¢wi pan powa§nie!
  - Przykro  mi  -  m¢wi’  do  niej  powoli  i delikatnie - powinienem
powiedzie  ci  o  tym  wczežniej.   Tak,  powinienem,  lecz  najpierw
musia’em  zrobi  to, co mog’em - musia’em porozumie si‘ z "Gwiezdnym
Py’em".  S’ysza’až, co powiedzia’ kapitan?
  - Przecie§  nie  mo§e  pan  tego  zrobi  - ježli  zmusi mnie pan do
opuszczenia statku, to czeka mnie žmier.
  - Wiem.
  Dziewczyna  poszuka’a  wzrokiem jego twarzy i niewiara w prawdziwož
s’¢w  zacz‘’a  znika  z  jej  oczu  ust‘puj†c  miejsca  narastaj†cemu
przera§eniu.
  - Pan... wie? - w  odr‘twieniu,  z niedowierzaniem wym¢wi’a te s’owa
oddzielaj†c je wyra¦nie od siebie.
  - Wiem. I tak musi by.
  - A wi‘c mam by wyrzucona za burt‘. - Opar’a si‘ z powrotem plecami
o  žcian‘,  drobna  i wiotka jak ma’a szmaciana lalka; opužci’ j† ca’y
op¢r i resztki niewiary.
  - I pan to zrobi? Pan mnie zabije?
  - Przykro mi - zn¢w to powt¢rzy’ - nie wyobra§asz sobie, jak mi jest
przykro.   Musz‘  to  zrobi i §aden cz’owiek na žwiecie nie mo§e tego
zmieni.
  - Pan  musi  mnie  zabi?   Nie  zrobi’am  niczego,  za  co mia’abym
umiera...  nie zrobi’am niczego...
  Westchn†’ g’‘boko ze znu§eniem.
  - Wiem, §e nic nie zrobi’až, dziecko. Wiem, §e nie...
  - SPR!   -  zabrzmia’o  energicznie  z  komunikatora - tu  Archiwum,
prosz‘ mi poda wszystkie dane z p’ytki identyfikacyjnej osobnika.
  Podni¢s’  si‘  z  fotela  i  stan†’  nad ni†.  Chwyci’a si‘ kurczowo
kraw‘dzi  kasety,  na  kt¢rej siedzia’a, a jej zwr¢cona ku g¢rze twarz
by’a  zupe’nie  bia’a  pod kasztanowymi w’osami; uszminkowane usta zaž
odcina’y si‘ jak krwistoczerwony ’uk amorka.
  - Ju§ teraz?
  - Daj mi identyfikator.
  Pužci’a kraw‘d¦ siedzenia i dr§†cymi palcami mocowa’a si‘ niezdarnie
z  ’a¤cuszkiem  zawieszonym  na  szyi,  do  kt¢rego  przyczepiona by’a
okr†g’a,  plastykowa p’ytka.  Wyci†gn†’ d’o¤ i sam odpi†’ ’a¤cuszek, a
potem wr¢ci’ z p’ytk† na fotel.
  - Archiwum, oto wasze dane: numer identyfikacyjny T837...
  - Chwileczk‘  -  przerwa’  mu g’os z Archiwum - to ma by oczywižcie
wpisane na szar† kart‘?
  - Tak.
  - A czas wykonania egzekucji?
  - Powiem ci p¢¦niej.
  - P¢¦niej?  To jest niezgodne z przepisami. Regulamin wymaga podanie
nam czasu žmierci obiektu przed...
  Z  trudem  uda’o  mu  si‘ zachowa normalny g’os.  - A wi‘c b‘dziemy
post‘powa wbrew przepisom:  najpierw us’yszycie to, co odczytam wam z
p’ytki.  Tym osobnikiem jest dziewczyna, kt¢ra s’yszy wszystko, co si‘
tutaj m¢wi.  Czy jestež w stanie to zrozumie?
  Nast†pi’a  kr¢tka  cisza,  jakby  spowodowana  szokiem,  a  potem  z
Archiwum odpowiedziano ’agodnie:
  - Przepraszam, prosz‘ m¢wi dalej.
  Zacz†’  czyta  zawartož  p’ytki, powoli, §eby op¢¦ni, najbardziej
jak   m¢g’,  nadejžcie  tego,  co  by’o  nieuniknione.   Chcia’  pom¢c
dziewczynie   daj†c  jej  t‘  odrobin‘  czasu,  kt¢r†  dysponowa’,  by
och’on‘’a  po  pierwszym  ataku strachu i przemieni’a go w opanowanie,
akceptacj‘ i rezygnacj‘.
  - Numer  T8374  kreska Y54, nazwisko Marilyn Lee Cross, p’e §e¤ska,
urodzona  7  lipca  2160  roku  (mia’a  zaledwie  18  lat), wzrost 158
centymetr¢w,  waga  50  kilogram¢w  (taka  lekka, a tak katastrofalnie
obci†§y’a  t‘ cienk† ba¤k‘ mydlan†, jak† by’ SPR), w’osy br†zowe, oczy
niebieskie,   cera   jasna,   grupa  krwi  0  (dane  zb‘dne),  miejsce
przeznaczenia Port City, Mimir (dane nieaktualne)...
  Sko¤czy’ czyta i powiedzia’: - Po’†cz‘ si‘ z wami p¢¦niej.
  Odwr¢ci’  si‘  ponownie  w  kierunku  dziewczyny.   Skuli’a si‘ przy
žcianie  i w odr‘twieniu przygl†da’a mu si‘ z wyrazem niedowierzania i
zdumionej fascynacji.
  - Oczekuj†  od  pana  zabicia mnie?  Pan i wszyscy na statku chcecie
mojej žmierci, tak?  - W tym samym momencie odr‘twienie zel§a’o i g’os
jej brzmia’ tak jak u przestraszonego dziecka:  - Wszyscy pragn† mojej
žmierci,  a  ja  nic  nie zrobi’am, nikogo nie skrzywdzi’am - chcia’am
tylko zobaczy brata.
  - Nie jest tak, jak myžlisz, jest zupe’nie inaczej - odrzek’. - Nikt
nie chce twojej žmierci, nikt by nie pozwoli’ na to, byž mia’a zgin†,
ježli w ludzkiej mocy le§a’oby zapobie§enie temu.
  - A wi‘c dlaczego? Nie rozumiem dlaczego?
  - Ten  statek wiezie surowic‘ przeciwko febrze "kala" dla Zespo’u I.
Ich  w’asny  zapas  surowicy zniszczy’ gwa’towny huragan.  Zesp¢’ II -
ekipa  twojego  brata  -  znajduje  si‘  trzynažcie tysi‘cy kilometr¢w
dalej,  po drugiej stronie Morza Zachodniego, a ich helikoptery nie s†
w stanie przelecie takiej odleg’ožci, §eby pom¢c kolegom.  Choroba ta
ko¤czy  si‘  žmierci†,  ježli chorzy nie otrzymaj† na czas surowicy, a
wi‘c  o ile SPR nie przyleci zgodnie z planem, to umrze szežciu ludzi.
Nasze  ma’e  statki  otrzymuj†  tylko tyle paliwa, §e ledwo starcza na
wyl†dowanie.   Ježli  zostaniesz  na  pok’adzie,  wtedy ci‘§ar twojego
cia’a  spowoduje zu§ycie przez statek ca’ego paliwa, zanim wyl†dujemy.
Nast†pi  katastrofa;  ty  i  ja  zginiemy, a wraz z nami szežciu ludzi
czekaj†cych na surowic‘.
  Up’yn‘’a  ca’a  minuta,  zanim si‘ odezwa’a, a kiedy zastanowi’a si‘
nad tym, co jej powiedzia’, oczy jej o§ywi’y si‘.
  - Czy problem polega na tym - zapyta’a w ko¤cu - §e statek po prostu
nie ma wystarczaj†cej iložci paliwa?
  - Tak.
  - Mog‘ odejž sama, ale mog‘ te§ zabra ze sob† siedmiu innych?  Czy
o to chodzi?
  - W’ažnie o to.
  - I nikt nie pragnie mojej žmierci?
  - Nikt.
  - To  mo§e...   czy  jest  pan pewny,  §e niczego nie da si‘ zrobi?
Przecie§ gdyby mo§na by’o, to chyba ktož by mi pom¢g’?
  - Ka§dy  chcia’by  ci  pom¢c,  ale  wszyscy  jestežmy  bezsilni.  Ja
zrobi’em, co mog’em - nawi†za’em ’†cznož z "Gwiezdnym Py’em".
  - A  on  nie  zawr¢ci...   lecz  mo§e  to  zrobi jakiž inny statek,
prawda?  Nie ma §adnej nadziei, §e dzie indziej znajdzie si‘ ktož, kto
mi pomo§e?
  Pochyli’a  si‘  lekko  do  przodu,  kiedy  w  podnieceniu czeka’a na
odpowied¦.
  - Nie.
  S’owo  to  podzia’a’o  na  ni†  jak zimny prysznic.  Dziewczyna zn¢w
opar’a si‘ o žcian‘, a z jej oczu znikn‘’y ju§ zapa’ i nadzieja.
  - Czy jest pan absolutnie pewny tego, co pan m¢wi?
  - Jestem  absolutnie pewny.  W promieniu czterdziestu lat žwietlnych
nie  ma  §adnych  innych statk¢w; nikt i nic nie jest w stanie zmieni
tego, co ma si‘ sta.
  Opužci’a  wzrok  i  w  milczeniu gniot’a w palcach fa’dy sp¢dnicy, a
okrutna prawda zaczyna’a dociera do jej žwiadomožci.

  Tak  by’o  lepiej.   Wraz  z  utrat† nadziei odejdzie strach, wraz z
utrat†  nadziei  przyjdzie  rezygnacja.   Na  to potrzebowa’a czasu, a
mog’a go mie tak niewiele.  Ile?
  SPR  nie  by’y wyposa§one w urz†dzenia do ch’odzenia kad’uba i przed
wejžciem  w  atmosfer‘  ich  pr‘dkož nale§a’o maksymalnie zmniejszy.
Deceleracja  wynosi’a  0.1  G,  do  celu  zmierzali du§o szybciej, ni§
ustali’  komputer.   "Gwiezdny  Py’"  w  chwili, w kt¢rej wysy’a’ SPR,
znajdowa’  si‘  niedaleko  od  Wodena;  pr‘dkož, z jak† poruszali si‘
obecnie, z ka§d† sekund† przybli§a’a ich coraz bardziej.
  Istnieje  pewien  moment  krytyczny,  do  ktorego wkr¢tce dotr†, gdy
trzeba  b‘dzie na nowo podj† deceleracj‘.  I wtedy ci‘§ar dziewczyny,
pomno§ony   przez   wartož   deceleracji,  stanie  si‘  czynnikiem  o
zasadniczym  znaczeniu,  czynnikiem  o  istnieniu kt¢rego nie wiedzia’
komputer,   kiedy   przydziela’   paliwo   dla  SPR.   Nie  ma  innego
wyjžcia  -  ona  musi  znikn†  w  chwili,  w  kt¢rej  rozpocznie  si‘
ostateczna  deceleracja.   Kiedy  to  si‘  stanie?   jak  d’ugo  mo§na
pozwoli jej tu zosta?
  - Jak d’ugo mog‘ tu jeszcze zosta?
  Momowolnie  zadr§a’ na d¦wi‘k tych s’¢w, kt¢re rozleg’y si‘ jak echo
jego  w’asnych  myžli.  Jak d’ugo?  Nie mia’ poj‘cia, musia’by zapyta
komputer na "Gwiezdnym Pyle".
  Ka§dy   SPR   otrzymywa’   niewielk†  nadwy§k‘  paliwa,  na  wypadek
niekorzystnych  warunk¢w  w atmosferze planety; przez czas, jaki dot†d
up’yn†’,  zu§yli stosunkowo niedu§o paliwa.  Komputerowe bloki pami‘ci
wci†§  zawieraj†  wszystkie  informacje  potrzebne do ustalenia kursu.
Takie  informacje  przechowuje  si‘  a§  do  wyl†dowania SPR w miejscu
przeznaczenia.   Musi  przekaza  komputerowi tylko nowe liczby:  wag‘
dziewczyny     i     dok’adn†    godzin‘,    o    kt¢rej    zmniejszy’
deceleracj‘ do 0.1 G.
  W  tej  samej chwili, w kt¢rej otwiera’ usta, §eby wywo’a "Gwiezdny
Py’", z komunikatora rozleg’ si‘ g’os kapitana Delharta:
  - Barton,  kontrola  rejestru  w  Archiwum  wykazuje, §e jeszcze nie
uzupe’ni’ež meldunku.  Zmniejszy’ež deceleracj‘?
  A wi‘c kapitan wiedzia’, co zamierza’ zrobi.
  - Hamuj‘  w  tempie  przecinek dziesi‘,  deceleracj‘ zmniejszy’em o
siedemnastej  pi‘dziesi†t,  a  waga  wynosi  pi‘dziesi†t.  Chcia’bym
pozosta  przy  przecinek dziesi‘ tak d’ugo, jak mi pozwoli komputer.
Zadasz mu to pytanie?
  Zmienianie  przez  pilota  SPR  kursu  i  stopnia deceleracji, kt¢re
ustali’  dla  niego  komputer,  by’o wbrew przepisom.  Ale kapitan nie
wspomnia’  o  naruszeniu  regulaminu ani nie zapyta’ o przyczyn‘.  Nie
musia’  - gdyby by’ pozbawiony inteligencji i zrozumienia dla ludzkiej
natury,  nie  zosta’by  dow¢dc†  mi‘dzygwiezdnego  statku kosmicznego.
Powiedzia’ tylko:  - Dam to na komputer.
  W  komunikatorze zaleg’a cisza; czeka’ razem z dziewczyn†, a §adne z
nich  nie  odzywa’o  si‘.  Nie b‘d† czeka d’ugo - komputer przygotuje
odpowied¦  w  kilka sekund.  Stalowa paszcza pierwszego bloku wch’onie
nowe   liczby  i  przez  skomplikowane  obwody  przep’yn†  elektryczne
impulsy.   Tu  i  ¢wdzie  zastuka mo§e przeka¦nik albo przekr‘ci si‘
jakiž  trybik,  lecz  w  gruncie  rzeczy  odpowiedzi  udziel†  impulsy
elektryczne  -  bezkszta’tne,  bezmyžlne,  niewidzialne,  z  absolutn†
precyzj†  decyduj†ce  o  tym,  jak  d’ugo  mo§e  jeszcze  §y ta blada
dziewczynka  siedz†ca ko’o niego.  W¢wczas pi‘ ma’ych kawa’k¢w metalu
drugiego   bloku  przesunie  si‘  po  kolei  b’yskawicznie  na  tažmie
powleczonej  farb†  drukarsk†  i druga stalowa paszcza wypluje žwistek
papieru nios†cy odpowied¦.
  Chronometr  umieszczony na tablicy kontrolnej pokazywa’ 18:10, kiedy
kapitan odezwa’ si‘ ponownie.
  - Wznowisz deceleracj‘ o dziewi‘tnastej dziesi‘.
  Spojrza’a w kierunku zegara, potem nagle odwr¢ci’a g’ow‘.
  - Czy wtedy... wtedy mam wyjž? - spyta’a.
  Skin†’ g’ow† na potwierdzenie; dziewczyna zn¢w spužci’a wzrok.
  - Mam  dla  ciebie  poprawki  kursu - m¢wi’ kapitan.  - W normalnych
okolicznožciach  nigdy  bym  na  to  nie  pozwoli’, ale rozumiem twoj†
sytuacj‘.   Nic  wi‘cej  nie  mog‘ zrobi, a ty niczego nie zmieniaj w
nowych  instrukcjach.   Meldunek uzupe’nisz o dziewi‘tnastej dziesi‘.
Zapisz sobie poprawki kursu.
  Czyta’  je  g’os jakiegož nieznajomego technika, a on to zapisywa’ w
notatniku przypi‘tym do kraw‘dzi tablicy kontrolnej.  Spostrzeg’, §e w
pobli§u  atmosfery  nast†pi  kilka okres¢w deceleracji wartožci 5 G, a
przy 5 G pi‘dziesi†t kilogram¢w wa§y’oby dwiežcie pi‘dziesi†t.
  Kiedy  technik  sko¤czy’,  szybko  potwierdzi’  odbi¢r  i  zako¤czy’
rozmow‘.   Potem,  wahaj†c  si‘  przez chwil‘, si‘gn†’ r‘k† i wy’†czy’
komunikator.   By’a  18:13  i  do  19:10 nie b‘dzie o czym meldowa, a
pozwoli innym na przys’uchiwanie si‘ temu, co mog’a m¢wi w ostatniej
godzinie §ycia, by’oby nieludzkie.
  Zacz†’ sprawdza wskazania przyrz†d¢w pomiarowych, bez powodu wodz†c
po nich wzrokiem bardzo powoli.  Musi przyj† wszystko, co j† czeka, a
on  nie  b‘dzie  m¢g’  jej  w  tym  pom¢c.  S’owa wsp¢’czucia tylko by
wszystko op¢¦ni’y.
  By’a 18:20 kiedy ockn‘’a si‘ z bezruchu i przem¢wi’a.
  - A wi‘c musi tak by?
  Obr¢ci’ si‘ twarz† w jej kierunku:  - Rozumiesz teraz, prawda?  Nikt
by do tego nie dopužci’, gdyby m¢g’.
  - Rozumiem - odpowiedzia’a.  Jej twarz stopniowo nabiera’a kolor¢w i
szminka nie odcina’a si‘ tak jaskrawo.
  - Jest za ma’o paliwa, bym mog’a zosta.  Kiedy schowa’am si‘ na tym
statku,  wdepn‘’am  w což, o czym nic nie wiedzia’am, i teraz musz‘ za
to zap’aci.
  Z’ama’a  prawo  ustanowione  przez  cz’owieka,  kt¢re g’osi’o "WSTP
WZBRONIONY",  lecz  kara za to nie zale§a’a od ludzkiego dzia’ania ani
pragnienia, a jej wykonania §aden cz’owiek odwo’a nie m¢g’.  To prawo
fizyki  stanowi’o,  §e  ilož  paliwa  'h'  bezpiecznie  doprowadzi do
miejsca   przeznaczenia   SPR   o  masie  'm',  a  inne  prawo  fizyki
stwierdza’o,   §e   ilož   paliwa   'h'  nie  doprowadzi  do  miejsca
przeznaczenia  SPR  o  masie  'm+x'.   SPR  pos’uszny by’ tylko prawom
fizyki,  a  §adne ludzkie wsp¢’czucie dla dziewczyny nie mog’o zmieni
drugiego prawa.
  - Ale boj‘ si‘.  Nie chc‘ umiera - nie teraz.  Chc‘ §y, a nikt nie
pr¢buje mi pom¢c.  Wszyscy zdaj† si‘ m¢wi "r¢b, co chcesz"; zachowuj†
si‘ tak, jakby nic nie mia’o mi si‘ sta.  Czeka mnie žmier, a nikogo
to nie obchodzi.
  - To obchodzi ka§dego z nas - powiedzia’.  - Obchodzi mnie, obchodzi
kapitana  i  urz‘dnika  w  Archiwum.   Obchodzi nas wszystkich i ka§dy
zrobi’ tyle, ile m¢g’, aby ci pom¢c.  By’o tego za ma’o - tyle co nic,
ale jednoczežnie by’o to wszystko, co mogližmy zrobi.
  - Nie  wystarczy  paliwa,  to  mog‘  zrozumie  - m¢wi’a,  jakby nie
s’ysz†c jego s’¢w - ale §eby kaza przez to umiera?  Mnie, samej...
  Jak  trudno  jej  pogodzi  si‘  z faktami.  Nie zagra§a’o jej dot†d
niebezpiecze¤stwo  žmierci,  nie pozna’a jeszcze §adnego žrodowiska, w
kt¢rym  ludzkie  §ycie  bywa’o  tak  w†t’e  i ulotne, jak piana morska
wyrzucona na skalisty brzeg.  Jej miejscem jest delikatny žwiat Ziemi,
z  tym  spokojnym  i  solidnym  spo’ecze¤stwem, gdzie mog’a by m’oda,
cieszy si‘ i žmia razem z takimi jak ona, tam gdzie §ycie ludzi jest
rzecz†  drogocenn† i dobrze chronion† i gdzie wszyscy maj† pewnož, §e
doczekaj†  jutra.  Jej miejscem jest žwiat ’agodnego wiatru i ciep’ego
s’o¤ca,  muzyki,  požwiaty  ksi‘§yca  i  subtelnych  obyczaj¢w,  a nie
pos‘pny i bezwzgl‘dny žwiat pogranicza.
  - Jak mi si‘ to mog’o przytrafi tak strasznie szybko?  Godzin‘ temu
by’am  na  "Gwiezdnym  Pyle"  i  lecia’am na Mimir.  Teraz statek leci
dalej beze mnie, a ja za chwil‘ umr‘ i ju§ nigdy nie zobacz‘ Gerry'ego
ani mamy i taty - w og¢le nic juz nigdy nie zobacz‘.
  Zastanawia’  si‘,  w  jaki spos¢b ma jej to wszystko wyjažni, aby w
ko¤cu   zrozumia’a  i  przesta’a  uwa§a  si‘  za  ofiar‘  okrutnej  i
bezsensownej   niesprawiedliwožci.   Nie  wiedzia’a  nic  o  §yciu  na
pograniczu,  myžla’a kategoriami bezpiecznej i niezawodnej Ziemi.  Tam
’adnych  dziewcz†t nie wyrzuca si‘ za burt‘ - prawo na to nie pozwala.
Na  Ziemi  szczeg¢’y  jej  nieszcz‘žcia zape’ni’yby program dziennik¢w
radiowych  i  telewizyjnych,  a  jeden  z  szybkich,  czarnych statk¢w
Patrolu   pomkn†’by  jej  na  pomoc.   Wszyscy,  gdziekolwiek  by  si‘
znajdowali,  wiedzieliby  o  Marilyn  Lee  Cross  i  nie szcz‘dzono by
wysi’k¢w dla ratowania jej §ycia.  Lecz tutaj nie jest Ziemia i tu nie
ma  statk¢w Patrolu; jest tylko "Gwiezdny Py’", kt¢ry ucieka od nich z
pr‘dkožci† wielokrotnie wi‘ksz† ni§ žwiat’o.  Nie znajdzie nikogo, kto
m¢g’by  jej  pom¢c.   Marilyn  Lee  Cross pozostanie wy’†cznie gorzkim
wspomnieniem  pilota  SPR  i  nazwiskiem  wpisanym  na  szar†  kart‘ w
Archiwum.
  - Tutaj  jest inaczej ni§ na Ziemi - powiedzia’.  - Nie chodzi o to,
§e  nikogo  nie  obchodzisz, zrozum; po prostu nikt nie mo§e ci pom¢c.
Pogranicze  jest  ogromne,  znajdujemy  si‘  w tym jego rejonie, gdzie
kolonie  osadnik¢w  i  ekspedycje  naukowe  s†  porozrzucane dalego od
siebie.    Na   Wodenie,   na   przyk’ad,   przebywa  tylko  szesnastu
ludzi  -  szesnastu  ludzi na ca’ej planecie.  Ekipy geolog¢w, zespo’y
badawcze,  pierwsze  ma’e  kolonie  osadnik¢w  - wszyscy tocz† walk‘ z
obcym  žrodowiskiem  pr¢buj†c  przetrze  szlak  dla  tych, co przyjd†
potem.   Przyroda  si‘  broni,  a  ci, kt¢rzy id† jako pierwsi, zwykle
pope’niaj†  b’†d  tylko  jeden  raz.   Na  pograniczu nie ma marginesu
bezpiecze¤stwa  dla  ludzi  i  nie  mo§e  go by, dop¢ki te ziemie nie
zostan†  ostatecznie  ujarzmione  i  zasiedlone.  Do tego czasu ludzie
b‘d†  p’aci  za  swoje  b’‘dy  i  nikt im nie pomo§e, poniewa§ nie ma
nikogo, kto m¢g’by im pom¢c.
  - Lecia’am  na  Mimir  -  powiedzia’a.    -  Nic  nie  wiedzia’am  o
pograniczu, lecia’am tylko na Mimir, a tam jest bezpiecznie.
  - To prawda. Ale ty opužci’až statek, kt¢ry ci‘ tam ni¢s’.
  Milcza’a przez kr¢tk† chwil‘, a potem powiedzia’a:
  - Tak  cudownie  by’o  na  pocz†tku.   Tyle  miejsca  na tym statku,
nied’ugo  mia’am  zobaczy  si‘  z  Gerrym...   Nie  wiedzia’am  nic o
paliwie, nie wiedzia’am, co mnie spotka...
  Jej  s’owa przesta’y do niego dociera, skierowa’ uwag‘ na ekran nie
chc†c  patrze,  jak  toruje sobie drog‘ przez przera§enie i strach ku
rezygnacji i akceptacji swojego losu.
  Woden  by’  kul†  os’oni‘t†  b’‘kitn†  mgie’k†  atmosfery, p’yn†c† w
przestworzach  na  tle czarnego nieba usianego gwiazdami.  Wielka masa
Kontynentu   Manninga   rozpožciera’a   si‘  na  Morzu  Wschodnim  jak
gigantyczna   klepsydra,  a  zachodnia  cz‘ž  Kontynentu  Wschodniego
jeszcze  by’a  widoczna.  Wzd’u§ prawej kraw‘dzi globu, z g¢ry na d¢’,
prowadzi’o  pasemko  cienia i Kontynent Wschodni pogr†§a’ si‘ w nim, w
miar‘  jak  planeta obraca’a si‘ wok¢’ osi.  Godzin‘ temu widoczny by’
ca’y kontynent, a teraz na d’ugožci dwu tysi‘cy kilometr¢w schowa’ si‘
w  stref‘  cienia  i  zatapia’  w  noc panuj†c† na drugiej stronie.  W
kierunku  cienia  przesuwa’a  si‘  ciemna,  niebieska  plama - Jezioro
Lotosu.  Gdziež w pobli§u po’udniowego brzegu Jeziora Zesp¢’ II rozbi’
sw¢j  ob¢z.  Nied’ugo nadejdzie tam noc i wkrotce potem rotacja Wodena
przesunie ich poza zasi‘g radia statku.
  Powinien  powiedzie  jej o tym, §eby mog’a porozumie si‘ z bratem,
zanim  b‘dzie  za p¢¦no.  Mo§e by’oby lepiej dla obojga, gdyby ze sob†
nie  rozmawiali  w takiej chwili - ale to nie do niego nale§y decyzja.
Ostatnie  s’owa  b‘d†  dla  brata  i siostry czymž, co si‘ celebruje i
piežci,  czymž,  co  mimo  §e  uderza  jak ostrze sztyletu, stanie si‘
niesko¤czenie  drogim  wspomnieniem,  dla  niej - na tych kilka chwil,
kt¢re jej pozosta’y i dla niego - do ko¤ca §ycia.
  Nacisn†’  klawisz,  kt¢rym  wyžwietla  si‘  siatk‘  wsp¢’rz‘dnych na
ekranie  i  za pomoc† znanej žrednicy planety szacowa’ odleg’ož, jak†
po’udniowy  kraniec  Jeziora  Lotosu mia’ do przebycia, zanim znajdzie
si‘  poza  zasi‘giem  radia.   W przybli§eniu - osiemset kilometr¢w...
Osiemset  kilometr¢w  -  to znaczy p¢’ godziny, a chronometr pokazywa’
18:30.   Do’o§ywszy troch‘ na ewentualny b’†d nie powinno by p¢¦niej,
ni§ 19:05, kiedy obr¢t Wodena ostatecznie odetnie g’os jej brata.
  Po  lewej stronie globu by’ ju§ widoczny pierwszy skrawek Kontynentu
zachodniego.  Szež i p¢’ tysi†ca kilometr¢w dalej, po jego przeciwnej
stronie,  le§a’  brzeg Morza Zachodniego i ob¢z Zespo’u I.  To w’ažnie
nad  Morzem  Zachodnim huragan wzi†’ sw¢j pocz†tek uderzaj†c p¢¦niej z
tak†  furi†  na  ob¢z  i  niszcz†c  po’ow‘ zabudowa¤ w’†cznie z tym, w
kt¢rym  przechowywano  žrodki  medyczne.  Dwa dni przedtem panowa’a tu
idealna cisza; nad Morzem Zachodnim unosi’y si‘ wy’†cznie wielkie masy
’agodnego  powietrza.   Zesp¢’  I  jak zwykle wyszed’ do pracy w teren
niežwiadomy   po’†czenia   si‘  nad  morzem  wielkich  mas  powietrza,
niežwiadomy  si’y,  jak†  zrodzi takie po’†czenie.  Huragan uderzy’ na
ob¢z  bez  ostrze§enia,  ze  straszliw†  si’† burz†c†, kt¢ra d†§y’a do
unicestwienia  wszystkiego  na  swojej  drodze.   Przeszed’ nad obozem
zostawiaj†c po sobie gruzy.  Zniszczy’ wielomiesi‘czn† prac‘ i narazi’
na  žmier  szežciu  ludzi, a potem, jakby osi†gn†wszy zamierzony cel,
zacz†’  si‘  z  powrotem rozdziela na masy ’agodnego powietrza.  Lecz
pomimo wszystkich zniszcze¤ nie dzia’a’ rozmyžlnie ani z’ožliwie.  By’
žlep†  i  bezmyžln†  si’† podlegaj†c† prawom natury i zrobi’by to samo
jeszcze raz, gdyby nie by’o na žwiecie §adnych ludzi.
  Istnienie wymaga œadu, i œad istnieje:  prawa natury, nieodwo’alne i
niezmienne.   Ludzie  mog† si‘ uczy, jak z nich korzysta, ale ludzie
nie  mog†  ich  zmienia.  Obw¢d ko’a wynosi zawsze pi razy žrednica i
§adna  z  nauk  Cz’owieka  nie  mo§e  sprawi, §eby sta’o si‘ inaczej.
Po’†czenie  zwi†zku  chemicznego A ze zwi†zkiem B w warunkach C zawsze
wywo’uje  reakcj‘  D.  Prawo grawitacji wyra§a si‘ žcis’ym r¢wnaniem i
nie  odr¢§nia opadania ližci od majestatycznych obrot¢w uk’adu gwiazdy
podw¢jnej.   Proces konwersji j†drowej nap‘dza statki kosmiczne, kt¢re
nios†  ludzi do gwiazd; ten sam proces w formie narodzin gwiazdy Novej
zniszczy’by  žwiat  r¢wnie  skutecznie.   Prawa istnia’y i wszechžwiat
porusza’  si‘ zgodnie z nimi.  Wzd’u§ pogranicza zebra’y si‘ wszystkie
si’y  natury  i  czasami  niszczy’y tych, kt¢rzy przedzierali si‘ poza
Ziemi‘.    Ludzie  pogranicza  dawno  temu  poznali  gorzk†  daremnož
przeklinania  niszcz†cych  ich  si’, poniewa§ by’y one žlepe i g’uche;
daremnož   wypatrywania  litožci  z  nieba,  gdy§  gwiazdy  galaktyki
ko’ysa’y  si‘  na  swoim  d’ugim na dwiežcie milion¢w lat wahadle, tak
samo jak one podleg’ym prawom nie znaj†cym uczu nienawižci i litožci.
  Ludzie pogranicza zdawali sobie z tego spraw‘ - ale jak dziewczyna z
Ziemi  mia’a  to wszystko zrozumie?  "Ilož paliwa 'h' nie doprowadzi
do miejsca przeznaczenia SPR o masie 'm+x'".  Dla niego, dla jej brata
i  rodzic¢w  by’a m’od† dziewczynk† o s’odkiej buzi; wobec praw natury
stanowi’a 'x', niepo§†dany czynnik bezdusznego r¢wnania.
  Poruszy’a si‘ znowu na swoim miejscu.
  - Czy  mog’†bym  napisa list?  Chc‘  napisa list do mamy i taty, i
chcia’abym  porozmawia  z  Gerrym.   Czy  pozwoli mi pan skorzysta z
pa¤skiego radia?
  - Spr¢buj‘ nawi†za z nim ’†cznož - odrzek’.
  W’†czy’  nadajnik normalnoprzestrzenny i nacisn†’ klawisz wywo’ania.
Prawie natychmiast ktož zareagowa’ na sygna’.
  - Halo! Co u was s’ycha, ch’opaki, SPR w drodze?
  - To  nie  zesp¢’  jeden,  tu  m¢wi SPR - odrzek’.  - Jest tam Gerry
Cross?
  - Gerry?  Z dw¢jk† innych wylecia’ rano helikopterem i dot†d ich nie
ma.   Ju§  prawie  wiecz¢r,  powinni  wr¢ci lada moment - najwy§ej za
godzin‘.
  - Czy mo§ecie po’†czy mnie z radiem na helikopterze?
  - Hm.   Nie  dzia’a  od  dwu miesi‘cy.  Szlag trafi’ par‘ obwod¢w, a
nowe  b‘d†  dopiero,  kiedy przyleci frachtowiec.  Czy to což wa§nego?
Z’a wiadomož, czy což?
  - Tak,  sprawa  jest  powa§na.   Jak  wr¢ci,  przyžlij go od razu do
nadajnika, najszybciej, jak tylko mo§esz.
  - Oczywižcie.  Jeden z naszych ludzi wyjedzie po niego na l†dowisko.
Což jeszcze?
  - To chyba wszystko. Odszukaj go jak najszybciej i wywo’aj mnie.
  ˜ciszy’   odbiornik   do   minimum,  tak  by  s’ysze  tylko  sygna’
wywo’awczy,  i  odczepi’  notatnik  ze  sterownicy.   Oderwa’ kartk‘ z
instrukcjami lotu i poda’ jej papier z o’¢wkiem.
  - Najlepiej  zrobi‘,  jak  do  Gerry'ego  te§  napisz‘ - powiedzia’a
odbieraj†c przybory do pisania.  - Mo§e nie wr¢ci do obozu na czas.
  Zacz‘’a  pisa,  palce  mia’a  nadal  nieporadne  i niepewne, koniec
o’¢wka  dr§a’,  kiedy go odrywa’a od papieru.  Odwr¢ci’ si‘ w kierunku
ekranu; patrzy’ na¤ niewidz†cym wzrokiem.
  By’a  samotnym,  ma’ym  dzieckiem,  kt¢re pr¢bowa’o powiedzie swoje
ostatnie  "do  widzenia".   Otworzy  przed  nimi serce.  Powie im, jak
bardzo ich kocha, powie im, aby nie mieli do niej §alu, §e to by’o což
takiego,  co  mog’o  si‘  przytrafi  ka§demu, i §e wcale si‘ nie boi.
Ostatnie  b‘dzie  nieprawd† i mo§na to b‘dzie odczyta z jej kožlawego
pisma;  pozostanie  dzielnym  k’amstewkiem,  kt¢re  sprawi  im jeszcze
wi‘cej b¢lu.
  Jej  brat  jest cz’owiekiem pogranicza i on zrozumie.  On nie b‘dzie
nienawidzi’  pilota  SPR  za  to,  §e  nic nie zrobi’, by zapobiec jej
žmierci;  b‘dzie  wiedzia’,  §e  pilot nic nie m¢g’ zrobi.  Zrozumie,
cho zrozumienie nie z’agodzi wstrz†su i b¢lu, jakich dozna, kiedy si‘
dowie,  §e  straci’  siostr‘.  Ale tamci - jej ojciec i matka, oni nie
zrozumiej†.   S† lud¦mi Ziemi i rozpatruj† wszystko jak ci, kt¢rzy nie
przebywali  nigdy  tam,  gdzie  margines  bezpiecze¤stwa  jest  bardzo
niewielki  - a czasem nie ma go wcale.  C¢§ oni sobie pomyžl† o jakimž
anonimowym pilocie, kt¢ry pos’a’ ich c¢rk‘ na žmier.
  B‘d† §ywi do niego g’‘bok† i straszliw† nienawiž - ale to naprawd‘
nie  ma znaczenia.  Nie ujrzy ich nigdy, nigdy nie pozna.  B‘dzie mia’
tylko  wspomnienia,  tylko  noce  pe’ne  strachu,  kiedy  niebieskooka
dziewczyna  w  bia’ych  sanda’ach  b‘dzie wchodzi w jego sny, §eby na
nowo umiera...

  Wzdrygn†’  si‘  i  pr¢bowa’  uspokoi  myžli.   Nie  m¢g’ jej pom¢c.
Bezwiednie narazi’a siebie na ukaranie przez prawo, kt¢re nie uznawa’o
niewinnožci,  m’odožci  ani  pi‘kna,  kt¢re by’o niezdolne do okazania
wsp¢’czucia  czy  ’agodnožci.   ”al  by’ czymž nielogicznym - a jednak
czy§ žwiadomož tego mog’a go oddali?
  Od  czasu  do  czasu  przestawa’a  pisa,  jakby  pr¢bowa’a  znale¦
w’ažciwe  s’owa,  kt¢re  wypowiedz† to, co chcia’a, §eby wiedzieli, po
czym  o’¢wek  na  nowo  podejmowa’  cichy  monolog.  By’a 18:37, kiedy
z’o§y’a  list  we  czworo  i  napisa’a na nim nazwisko.  Zacz‘’a pisa
nast‘pny list, dwukrotnie rzuci’a okiem na chronometr, jakby ba’a si‘,
§e  czarna  wskaz¢wka  dotrze na wyznaczone miejsce, zanim sko¤czy.  O
18:45  z’o§y’a drugi list w taki sam spos¢b i napisa’a na nim nazwisko
i adres.  Poda’a mu oba listy.
  - Czy  m¢g’by  pan zaopiekowa si‘ nimi i dopilnowa, aby w’o§ono je
do kopert i wys’ano?
  - Oczywižcie.
  Wzi†’ od niej listy i w’o§y’ do kieszonki szarej koszuli od munduru.
  - Mo§na je b‘dzie wys’a dopiero nast‘pnym frachtowcem? Dowiedz† si‘
o mnie wczežniej z "Gwiezdnego Py’u"?
  Potwierdzi’ ruchem g’owy.
  - Wobec  tego  listy  straci’y  ju§ swe znaczenie, chocia§ z drugiej
strony pozosta’y bardzo wa§ne dla mnie i dla nich.
  - Wiem. Rozumiem ci‘ i zajm‘ si‘ tym.
  Spojrza’a na chronometr a potem odwr¢ci’a si‘ od niego.
  - Wydaje mi si‘, jakby ci†gle przyspiesza’, jak pan myžli?
  Nic  nie  odpowiedzia’,  nie  umia’  wymyžli  niczego,  co mo§na by
powiedzie.
  - Jak pan s†dzi, czy Gerry zd†§y wr¢ci? - spyta’a.
  - Wydaje mi si‘, §e tak. Powiedzieli, §e zaraz b‘dzie z powrotem.
  Zacz‘’a obraca o’¢wek mi‘dzy d’o¤mi.
  - Mam  nadziej‘, §e zd†§y.  Jest mi niedobrze i boj‘ si‘.  Chc‘ zn¢w
s’ysze,  jak  do mnie m¢wi, mo§e nie b‘d‘ si‘ czu’a taka osamotniona.
Tch¢rz ze mnie i nic na to nie poradz‘.
  - Nie jestež tch¢rzem. Boisz si‘, ale nie jestež tch¢rzem.
  - Czy jest jakaž r¢§nica?
  Skin†’ g’ow†. - Ogromna r¢§nica.
  - Czuj‘  si‘  opuszczona przez wszystkich.  Nigdy nie mia’am takiego
uczucia,  jakbym  by’a  pozostawiona  sama  sobie,  jakby  nikogo  nie
obchodzi’o,  co b‘dzie ze mn†.  Przedtem wok¢’ mnie zawsze byli mama i
tama  i  moi  przyjaciele  -  mia’am mn¢stwo przyjaci¢’.  Oni mi przed
odjazdem urz†dzili po§egnalne przyj‘cie.
  Przyjaciele,  muzyka i žpiew, §eby mia’a co wspomina - a na ekranie
Jezioro Lotosu pogr†§a’o si‘ w cieniu.
  - Czy  z  Gerrym  jest  to  samo?   - spyta’a.   - To znaczy, je§eli
pope’ni  jakiž  b’†d,  czy  b‘dzie  musia’  umrze?   Opuszczony przez
wszystkich i pozbawiony wszelkiej pomocy?
  - Wsz‘dzie jest tak samo, na ca’ym pograniczu.  I zawsze tak b‘dzie,
dop¢ki istnieje pogranicze.
  - Gerry  nie  pisa’  nam o tym.  Da’ nam zna, §e p’ac† mu dobrze, i
ca’y czas wysyla’ pieni†dze do domu, poniewa§ dochody ze sklepiku taty
ledwie wystarcza’y na utrzymanie, ale nie informowa’ nas, jak tu jest.
  - Nie pisa’, §e ma niebezpieczn† prac‘?
  - Tak,  wspomina’  o  tym, ale nie orientowaližmy si‘, w czym rzecz.
Zawsze  wydawa’o mi si‘, §e na pograniczu niebezpiecze¤stwo ma w sobie
du§o   z   zabawy;  takie  podniecaj†ce  przygody,  jakie  pokazuj†  w
stereokinie.
  Nik’y užmiech musn†’ na moment jej twarz.
  - Ale  to  nie  jest tak, prawda?  Wcale nie jest tak samo, bo ježli
rzecz  si‘  dzieje  naprawd‘,  nie  mo§na iž do domu, kiedy seans si‘
sko¤czy.
  - Nie - odrzek’ - nie mo§na.
  Pow‘drowa’a  spojrzeniem  od chronometru do drzwiczek žluzy, a potem
spojrza’a  na  papier  i  o’¢wek,  kt¢re  bez przerwy trzyma’a w r‘ku.
Wysun†wszy  jedn† stop‘ troch‘ do przodu zmieni’a pozycj‘, aby od’o§y
na  bok  przybory  do  pisania.  Dopiero teraz zorientowa’ si‘, §e nie
nosi’a orginalnych sanda’k¢w wega¤skich, lecz tani† imitacj‘.  Rzekoma
droga  sk¢ra  wega¤ska  by’a  jakimž  ziarnistym  plastykiem, "srebrna
klamra"   posrebrzan†   blaszk†,   a   drogie  kamienie  b’yszcz†cymi,
kolorowymi  szkie’kami.  "Sklepik taty ledwie starcza’ na utrzymanie".
Na  prewno  rzuci’a  uczelni‘  gdziež na drugim roku studi¢w i podj‘’a
nauk‘   j‘zyk¢w.    Chcia’a   iž  w’asn†  drog†  i  pomaga  bratu  w
utrzymywaniu  rodzic¢w, dorabiaj†c tyle, ile mog’a, po wyk’adach.  Jej
osobiste  rzeczy  zostan†  zwr¢cone  rodzicom - nie b‘d† przedstawia’y
wi‘kszej  wartožci,  a w drodze powrotnej nie zajm† du§o przestrzeni w
magazynach na "Gwiezdnym Pyle".
  - Czy nie...? - przerwa’a nagle; spojrza’ na ni† pytaj†co.
  - Czy  nie  jest tu za ch’odno?  - spyta’a tak, jakby chcia’a za což
przeprosi.  - Pan nie odczuwa zimna?
  - No c¢§, rzeczywižcie - odrzek’.
  Zerkn†’  na pulpit sterowniczy.  G’¢wny termometr pokazywa’ normaln†
temperatur‘.
  - Tak, jest zimniej, ni§ powinno by.
  - Chcia’abym, §eby Gerry wr¢ci’, zanim b‘dzie za p¢¦no. Pan naprawd‘
wierzy, §e on zd†§y wr¢ci? Nie m¢wi’ pan tego, §eby mnie pocieszy?
  - Myžl‘,  §e  zd†§y.   Powiedzieli  nam, §e wr¢ci dož szybko.  - Na
ekranie   Jezioro  Lotosu  coraz  bardziej  pogr†§a’o  si‘  w  cieniu.
Widoczne  by’o tylko w†skie, b’‘kitne pasmo na jego zachodniej granicy
i sta’o si‘ oczywiste, §e przeceni’ czas, jaki jej pozosta’ na rozmow‘
z bratem.  Z niech‘ci† rzek’ do niej:
  - Za  par‘  minut  ob¢z  stanie  si‘ nieosi†galny dla radia.  W tech
chwili  tw¢j  brat  znajduje si‘ w zacienionej cz‘žci Wodena - pokaza’
jej na ekranie - i obr¢t planety nied’ugo przesunie go ca’kowicie poza
zasi‘g  fal radiowych.  Tak chcia’bym což zrobi.  Szkoda, §e nie mog‘
go  wywo’a.   Mo§e  by  ju§ za ma’o czasu, kiedy si‘ zjawi - za mo’o
czasu, §eby z nim porozmawia, zanim zaniknie ’†cznož.
  - Nawet nie tyle, ile pozosta’o mnie?
  - Obawiam si‘, §e nie.
  - Zatem   -  wyprostowa’a  si‘   i   spojrza’a  na  žluz‘  z  zimnym
postanowieniem  - zatem opuszcz‘ statek, kiedy Gerry znajdzie si‘ poza
zasi‘giem  fal  radiowych.   Nie  b‘d‘ czeka’a ani chwili d’u§ej - nie
b‘d‘ mia’a na co czeka.
  Zn¢w nie potrafi’ niczego powiedzie.
  - Mo§e  w  og¢le  nie  powinnam czeka?  Mo§e jestem egoistk† - mo§e
by’oby lepiej dla Gerry'ego, gdyby pan mu p¢¦niej wszystko powiedzia’?
  Ton,  jakim  to  m¢wi’a,  sugerowa’  niežwiadomie,  §e  chce, by jej
zaprzeczy’.  Odrzek’ jej:
  - On  by  nie  chcia’,   §ebyž  tak post†pi’a - §ebyž nie czeka’a na
niego.
  - Tam  gdzie  teraz  jest robi si‘  ju§ ciemno, prawda?  B‘dzie mia’
d’ug†  i  bezsenn†  noc, a mama i tata jeszcze nie wiedz†, §e nigdy do
nich  nie wr¢c‘, tak jak im obieca’am.  Wyrz†dzi’am krzywd‘ wszystkim,
kt¢rych   kocham.   Nie  chcia’am  tego,  nie  mia’am  zamiaru  nikogo
krzywdzi.
  - To nie by’a twoja wina. A oni b‘d† to wiedzie i zrozumiej† to.
  - Z pocz†tku tak si‘ ba’am žmierci, §e stch¢rzy’am i zacz‘’am myžle
wy’†cznie  o  sobie.   Teraz  widz‘, jak† by’am egoistk†.  W umieraniu
straszne  jest  nie  to, §e mnie ju§ nie b‘dzie, ale to, §e wi‘cej ich
nie  zobacz‘ - nigdy im nie powiem, §e zawsze martwi’am si‘ o nich, §e
nigdy ich nie lekcewa§y’am; §e wiem, jak si‘ dla mnie požwi‘cali, abym
mia’a  szcz‘žliwe  §ycie, §e wiem o wszystkim, co dla mnie zrobili, §e
mia’am  dla  nich  o wiele wi‘cej mi’ožci, ni§ im to okazywalam.  Tego
si‘  nie  m¢wi,  gdy  jest si‘ m’odym i ma si‘ przed sob† ca’e §ycie -
cz’owiek boi si‘, §e m¢g’by wyda si‘ g’upi i sentymentalny.  Ale jest
zupe’nie  inaczej,  kiedy ma si‘ umrze.  ”a’uje si‘, §e nie m¢wi’o im
si‘  tego  wtedy,  gdy  by’a  mo§liwož;  za  to  teraz  chcia’oby si‘
powiedzie  "przepraszam" za te wszystkie drobne, z’e rzeczy, kt¢re im
si‘  wyrz†dzi’o,  lub  powiedzia’o,  §e  przecie§  nie  mia’ si‘ nigdy
zamiaru  zrani ich uczu i §eby pami‘tali tylko to, §e si‘ ich zawsze
bardzo, bardzo kocha’o.
  - Nie musisz im tego m¢wi - odrzek’.  - Oni to wiedz†. Zawsze o tym
wiedzieli.
  - Jest pan tego pewny? - zapyta’a. - Przecie§ jestežmy dla pana obc†
rodzin†.
  - Ludzka natura i ludzkie serca s† wsz‘dzie takie same.
  - I  b‘d†  wiedzie  o  tym, o czym chc‘, §eby wiedzieli - §e ja ich
kocham?
  - Zawsze o tym wiedzieli - lepiej, ni§ potafi’abyž wyrazi s’owami.
  - Wci†§  przypominam sobie, co dla mnie robili.  Teraz najwa§niejsze
wydaj† mi si‘ te drobne sprawy.  Tak jak Gerry - na szesnaste urodziny
przys’a’  mi  bransoletk‘  z  rubinami.   By’a  pi‘kna  -  musia’a  go
kosztowa  ca’†  miesi‘czn† pensj‘.  Ja jednak pami‘tam go najbardziej
za  to, co zrobi’ tej nocy, gdy m¢j kotek wpad’ pod samoch¢d na ulicy.
Mia’am  dopiero  szež lat, a on trzyma’ mnie w ramionach, wyciera’ mi
’zy  z  twarzy  i m¢wi’, §ebym nie p’aka’a, §e Puszek wyszed’ tylko na
chwil‘, §eby sprawi sobie nowe futerko i §e jutro rano znajd‘ go zn¢w
pod swoim ’¢§eczkiem.  Uwierzy’am mi, przesta’am p’aka i posz’am spa
marz†c  o powrocie kotka.  Kiedy si‘ rano obudzi’am, pod ’¢§kiem le§a’
Puszek  w  nowiutkim, bia’ym futerku - dok’adnie tak, jak m¢wi’ Gerry.
Dopiero  d’u§szy  czas  potem  dowiedzia’am  si‘  od  mamy, §e Gerry o
czwartej  rano  wyci†gn†’  z  ’¢§ka w’ažciciela sklepu ze zwierz‘tami.
Kiedy  facet  zacz†’  si‘ awanturowa, Gerry mu zagrozi’, ze ježli nie
zejdzie zaraz na d¢’ i nie sprzeda mu tego bia’ego kotka, to on skr‘ci
mu kark.
  - Zawsze  pami‘ta si‘ ludzi za r¢§ne dobre rzeczy, za drobne rzeczy,
kt¢re  zrobili  - poniewa§ chcieli je zrobi dla nas.  Ty post‘powa’až
tak samo wobec Gerry'ego i rodzic¢w i nawet nie pami‘tasz o tym, a oni
ci tego nie zapomn† nigdy.
  - Mam   nadziej‘,   §e  tak  b‘dzie.   Chcia’abym,  §eby  mnie  tak†
zapami‘tali.
  - Mo§esz by o to spokojna.
  - Wol‘...  - prze’kn‘’a  žlin‘ - §eby to, jak b‘d‘ umiera’a...  §eby
nigdy  o  tym  nie  myžleli.   Czyta’am  gdziež,  jak wygl†daj† ludzie
umieraj†cy  w  pr¢§ni:   p‘kaj†  im  i eksploduj† wn‘trznožci, a p’uca
wychodz†   ustami.    W   kilka  sekund  cali  staj†  si‘  wyschni‘ci,
bezkszta’tni  i  obrzydliwi.   Nie  chc‘, §eby kiedykolwiek wyobrazili
sobie mnie jako což martwego i odra§aj†cego - takiego jak to.
  - Jestež  ich  rodzon†  c¢rk†  i siostr†.  Nie umieliby sobie ciebie
wyobrazi  inaczej  ni§  tak,  jak  tego  pragniesz  -  ni§  tak,  jak
wygl†da’až, gdy ci‘ widzieli po raz ostatni.
  - Wci†§  si‘  boj‘ - powiedzia’a.   - Nie potrafi‘ opanowa strachu,
ale  nie  chc‘,  zeby Gerry dowiedzia’ si‘ o tym.  Ježli zd†§y wr¢ci,
b‘d‘  si‘  zachowywa’a tak, jakbym si‘ wcale nie ba’a i...  - Przerwa’
jej dzwonek, g’ožno i natarczywie.
  - Gerry! - zerwa’a si‘ na nogi - to nareszcie Gerry!

  Przekr‘ci’ ga’k‘ wzmocnienia i zapyta’:
  - Gerry Cross?
  - Tak  -   odpowiedzia’  jej  brat  g’osem,  w  kt¢rym  s’ycha by’o
napi‘cie - podobno jakiež z’e wiadomožci?  O co chodzi?
  Odpowiedzia’a  zamiast  niego; sta’a tu§ za jego plecami pochyliwszy
si‘  nieco  w  kierunku  komunikatora,  a  jej  d’o¤,  ma’a  i  zimna,
spoczywa’a na jego ramieniu.
  - Halo,  Gerry  -  tylko  lekkie  drgnienie g’osu zdradza’o trosk‘ o
zachowanie oboj‘tnožci.  - Chcia’am si‘ z tob† zobaczy...
  - Marilyn!  - straszny  l‘k pojawi’ si‘ w jego g’osie - co ty robisz
na tym statku?
  - Chcia’am  si‘  z  tob† zobaczy - powtarza’a - chcia’am si‘ z tob†
zobaczy, wi‘c schowa’am si‘ na nim...
  - Schowa’až si‘ na statku?
  - Jestem pasa§erem na gap‘... nie wiedzia’am, co to oznacza...
  - Marilyn! - by’ to krzyk m‘§czyzny, kt¢ry nadaremnie i rozpaczliwie
wzywa’ kogož, kto ju§ na zawsze odszed’ od niego. - Což ty zrobi’a?
  - Ja...   nie  -  opanowanie  ulotni’o  si‘ z niej i ma’a zimna d’o¤
zacisn‘’a  si‘  konwulsyjnie  -  Gerry, nie!  Ja tylko zamierza’am ci‘
zobaczy,  nie  chcia’am,  §ebyž cierpia’, Gerry prosz‘, nie zadr‘czaj
si‘...
  Což  ciep’ego i wilgotnego kapn‘’o mu na d’o¤; wsta’ z fotela, by j†
w nim posadzi, i zni§y’ mikrofon do wysokožci jej ust.
  - ...nie zadr‘czaj si‘ tak, nie pozw¢l mi odejž ze žwiadomožci†, §e
cierpisz przeze mnie...
  Szloch,  kt¢ry  pr¢bowa’a  w  sobie  powstrzyma,  d’awi’ j†, a brat
powiedzia’ do niej:  - Nie p’acz, Marilyn.
  G’os  jego  sta’ si‘ nagle bardzo g’‘boki i niesko¤czenie delikatny,
pozbawiony  b¢lu:  - Nie p’acz, siostrzyczko, nie wolno ci tego robi.
Wszystko w porz†dku, kochanie, wszystko w porz†dku.
  - Ja...   -  zacz‘’a  jej  dr§e  dolna  warga;  przygryz’a j† - nie
chcia’am,  byž  cierpia’.  Chcia’am tylko si‘ po§egna, poniewa§ zaraz
musz‘ odejž.
  - Jasne...  jasne.  Tak musi by, malutka.   le mnie zrozumia’až.  -
Raptem  jego  g’os  nabra’  intonacji  kategorycznego §†dania.  - SPR,
wezwa’ež "Gwiezdny Py’"?  Porozumia’ež si‘ z komputerem?
  - Po’†czy’em  si‘ z "Gwiezdnym Py’em" prawie godzin‘ temu.  Nie s† w
stanie  zawr¢ci.   W  promieniu  czterdziestu  lat  žwietlnych nie ma
innych statk¢w i paliwa nie wystarczy.
  - Jestež  pewny,  §e  komputer  otrzyma’  w’ažciwe dane?  Czy jestež
wszystkiego pewny?
  - Tak.   Czy  s†dzisz,  §e  m¢g’bym do tego dopužci, gdybym nie by’
wszystkiego  pewny?   Zrobi’em, co mog’em.  Ježli jest což, co m¢g’bym
jeszcze zrobi - natychmiast to zrobi‘.
  - Gerry,  on  pr¢bowa’ mi pom¢c - warga przesta’a jej dr§e; kr¢tkie
r‘kawy  bluzki by’y mokre od wycierania ’ez.  - Nikt nie jest w stanie
mi  pom¢c  i  nie b‘d‘ ju§ p’aka’a i wszystko b‘dzie dobrze z tob† i z
tat†, i z mam†, prawda?
  - Jasne... jasne.  Jakož sobie damy rad‘.
  G’os brata zacz†’ by s’abo s’yszalny; przekr‘ci’ ga’k‘ do maksimum.
  - Schodzi  nam  z  zasi‘gu radia - powiedzia’  do niej.  - Za chwil‘
przestaniemy go odbiera.
  - Gerry, tw¢j g’os zanika - m¢wi’a.  - Wychodzisz poza zasi‘g radia.
Chcia’am  ci  powiedzie  -  ale  ju§  nie  zd†§‘.   Musimy  si‘ zaraz
po§egna - lecz  mo§e ujrz‘ ci‘ zn¢w.  Mo§e przyjd‘ do ciebie w twoich
snach,  b‘d‘  mia’a warkocze i b‘d‘ p’aka, bo m¢j kotek przytulony do
piersi, nie §yje.  Mo§e b‘d‘ delikatnym podmuchem wiatru szepczacym do
ciebie,  kiedy  cie  owiewa.   Mo§e  b‘d‘  jednym  z  tych  z’ocistych
skowronk¢w,  o  kt¢rych  mi  opowiada’ež,  žpiewaj†cym  dla  ciebie ze
wszystkich  si’.   Mo§e  czasem  b‘d‘  czymž, czego nie zobaczysz, ale
b‘dziesz  wiedzia’,  §e  jestem  obok ciebie.  Tak o mnie myžl, Gerry,
zawsze w ten spos¢b - i nigdy inaczej.
  Nadeszla   odpowied¦,   os’abiona   do   szeptu   z  powodu  rotacji
planety: - Zawsze tak, Marilyn, zawsze tak i nigdy inaczej.
  - Gerry,  nasz  czas dobiega ko¤ca...  musz‘ juz iž.  ”eg..  - g’os
za’ama’  jej  si‘  w  p¢’  s’owa, a usta wykr‘ca’ p’acz.  Z ca’ej si’y
przycisn‘’a  d’o¤  do ust, a kiedy przem¢wi’a ponownie, s’owa brzmia’y
czysto i wyra¦nie:
  - ”egnaj, Gerry.
  Z   zimnego,   metalowego   pud’a   dobieg’y   ostatnie  niewyra¦ne,
przejmuj†ce i czu’e s’owa:
  - ”egnaj, siostrzyczko.

  Siedzia’a  nieruchomo w ciszy, ktora nast†pi’a, jak gdyby ws’uchuj†c
si‘  w  odbicie  tych  zamieraj†cych  s’¢w.   Potem odwr¢ci’a g’ow‘ od
komunikatora  w  sron‘  žluzy,  a  on  nacisn†’ czarn† d¦wigni‘, kt¢ra
stercza’a   obok  niego.   Wewn‘trzne  drzwiczki  žluzy  odsun‘’y  si‘
b’yskawicznie  ukazuj†c  pust†, ma’† cel‘, kt¢ra na ni† czeka’a, a ona
posz’a ku niej.
  Sz’a  z  podniesion†  g’ow†,  a  br†zowe  loki  dotyka’y jej ramion.
Kroczy’a w bia’ych sanda’ach tak pewnie i miarowo, jak pozwala’o na to
niewielkie  ci†§enie,  a  posrebrzane  klamerki  mieni’y si‘ b’‘kitem,
czerwieni† i szk’em.
  Pozwoli’, by wesz’a sama; nie poruszy’ si‘, §eby jej pom¢c, wiedz†c,
§e  nie §yczy’aby sobie tego.  Wesz’a do žluzy i obr¢ci’a si‘ twarz† w
jego  stron‘.   Tylko pulsowanie na jej szyi zdradza’o gwa’towne bicie
serca.
  - Jestem gotowa - powiedzia’a.
  Pchn†’  d¦wigni‘  do  g¢ry  i  drzwiczki  natychmiast zasun‘’y si‘ z
trzaskiem  odgradzaj†c  ich  od  siebie  i  zamykaj†c  j† w ca’kowitej
ciemnožci  na  ostatnie  chwile  §ycia.  Szarpn†’ czerwonym lewarkiem.
Statek  lekko zako’ysa’ si‘, gdy powietrze wytrysn‘’o ze žluzy; poczu’
drgni‘cie  žcian,  jakby  což uderzy’o w przelocie o klap‘ zewn‘trzn†.
Potem  ju§  nic  si‘  nie  dzia’o  i  statek  ponownie  opada’ r¢wno i
spokojnie,  tak  jak  trzeba.   Przesun†’  czerwony  lewarek  na sta’e
miejsce,  by zamkn† klap‘ pustej žluzy, odwr¢ci’ si‘ i poszed’ wolnym
krokiem starego, zm‘czonego cz’owieka w kierunku fotela pilota.
  Usiad’  na  swoim  miejscu  i  nacisn†’ klawisz wywo’awczy nadajnika
normalnoprzestrzennego.  Nie by’o odpowiedzi i nie spodziewa’ si‘ jej.
Brat  b‘dzie  czeka’  ca’†  noc,  a§ rotacja Wodena pozwoli na kontakt
przez Zesp¢’ I.
  By’o  jeszcze  za  wczežnie  na wznowienie deceleracji, wi‘c czeka’,
podczas gdy statek nieprzerwanie opada’ wraz z nim, a silniki mrucza’y
delikatnie.   Dostrzeg’,  §e  bia’a  wskaz¢wka  czujnika temperatury w
szafce towarowej sta’a na zerze.  R¢wnowaga zosta’a przywr¢cona; teraz
bezduszne r¢wnanie si‘ zgadza’o.  By’ sam na statku.
  Jakaž  bezkszta’tna, wstr‘tna masa p‘dzi’a przed nim na Woden, gdzie
jej  brat ca’† noc nie zmru§y oka; jednak§e pusty statek jeszcze przez
chwil‘  §y’  obecnožci†  dziewczyny,  kt¢ra nie wiedzia’a nic o si’ach
zabijaj†cych bez nienawižci i mi’osierdzia...
  Wydawa’o  si‘  niemal,  §e  siedzi  wci†§  ko’o  niego  na metalowej
kasecie,  ma’a,  wystraszona  i  oszo’omiona.  Jej s’owa rozlega’y si‘
echem a§ nadto wyra¦nie w pustce, kt¢r† zostawi’a za sob†:
  "...nie  zrobi’am  niczego,  za  co  mia’abym  umiera, nie zrobi’am
niczego..."


CEN
/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\





POG
>> LABIRYNT <<
NOR
Jerzy Misiec
OFC

  ˜wiat’o  by’o  ’agodne,  senne  i  wydawa’o si‘, §e ma smak dobrego,
wiejskiego  mleka.   Jego  obecnož  dawa’a  tyle samopoczucia snu, co
jawy.
  Tom  Norman  d’ugo  rozkoszowa’  si‘ tym sufitowym žwiat’em, po czym
nagle  zerwa’  si‘  i kiedy chcia’ opužci nogi z ’¢§ka, ju§ w pozycji
siedz†cej,  zrozumia’,  §e  ’¢§ka  nie ma, a on sam le§y na pod’odze w
pomieszczeniu  bez  sprz‘t¢w,  kt¢re  w  niczym  nie przypomina’o jego
pokoju wypoczynkowego w Instytucie Bada¤ Literackich.
  Chwil‘  siedzia’ ze wzrokiem wbitym w przeciwleg’† žcian‘.  W trzech
žcianach,  kt¢re  ostro§nie  zbada’  spojrzeniem  nie  znalaz’ §adnego
otworu,  §adnego  okna  ani  drzwi.   Užmiechn†’ si‘, jakby postawiono
nagle przed nim lustro.  Powolnym ruchem, wa§†c ka§dy gest i ubieraj†c
go  w  teatralne  pozy, wsta’, stan†’ na szeroko rozstawionych nogach.
Chwil‘  sta’  nieruchomo, by nagle b’yskawicznym ruchem zrobi obr¢t w
stron‘ czwartej žciany.
  - Trach, tra...
  Zamiast  ujrze rozbawione twarze swoich koleg¢w, starych kawalarzy,
zobaczy’  nag†,  g’adk†  žcian‘ z otworem prowadz†cym w g’†b korytarza
wype’nionego  md’ym  žwiat’em.   Zanosi’o  si‘  wi‘c  na kawa’ wy§szej
jakožci.   To  ciekawie skonstruowane pomieszczenie, misternie dobrane
kolory   i   žwiat’a   žwiadczy’y   o   d’ugiej   i   dobrej   robocie
koleg¢w - badaczy - kawalarzy.
  "Je§eli  jestem  w  tej  chwili  obserwowany  okiem jakiejž zmyžlnie
ukrytej  kamery,  musz†  mie  niez’y  ubaw.  Tom Norman w westernowym
gežcie  zd‘bia’ w pomieszczeniu bez okien, ten s’ynny Tom, specjalista
od  poezji  politycznej,  zg’upia’  w  szežciu žcianach z braku swoich
ukochanych ksi†§ek i wypoczynkowego tapczanu".
  Oboj‘tnym  krokiem ruszy’ w stron‘ korytarza.  Dyskretnie przejecha’
d’oni†  po  žcianie.   Jej  powierzchnia przypomina’a jak†ž elastyczn†
wyk’adzin‘  plastikow†.   Bia’a  pod’oga korytarza byla wy’o§ona chyba
tym  samym materia’em, kt¢ry t’umi’ odg’os jego krok¢w.  Po kilkunastu
metrach  ožwietlenie zmieni’o si‘ w delikatny pomara¤cz.  Przypomina’o
ožwietlenie sypialni apartament¢w w luksusowych hotelach.
  Przyspieszy’.   Korytarz,  cho  piekielnie  d’ugi, r¢wnie§ nie mia’
okien  ani  drzwi.   Widocznie  musia’  znajdowa  si‘  w  podziemiach
jakiegož  budynku.   ˜wiat’o  -  tym razem seledynowe - emitowa’ lekko
pofalowany  sufit.   By’o  nawet przyjemne, ale Tom Norman, czuj†c si‘
wci†§  obserwowany  przez ukryte kamery, dyskretnie ogl†da’ žciany, by
m¢c w kt¢rymž momencie nawymyžla wprost w obiektyw swoim kolegom.
  ˜wiat’a  zmienia’y  si‘  teraz  w coraz kr¢tszych odcinkach.  Trudno
by’o okrežli cel dziwnych zabieg¢w konstruktor¢w tego obiektu.  Kolor
i  nat‘§enie  žwiat’a  zmienia’y si‘ ju§ na przestrzeni oko’o metra, a
subtelnož  ich  odcieni  by’a  zadziwiaj†ca.   Mimo zdenerwowania Tom
Norman stwierdzi’, §e jest to znakomity relaks dla oczu.  Zreflektowa’
si‘,  kiedy mia’ ju§ za sob† ponad stumetrowej d’ugožci korytarz pe’en
r¢§nobarwnych  žwiate’.   Nas’uchiwa’  chwil‘  w nadziei, §e gdziež za
žcian† us’yszy jakiež odg’osy, szum ulicy.  Cisz‘ zag’usza’ tylko jego
oddech.  Ruszy’ dalej szybkim krokiem, coraz szybszym, w ko¤cu biegn†c
przez  zwariowany korytarz czu’ jak przebija si‘ przez kolejne warstwy
žwiat’a niczym przez r¢§nie zag‘szczone warstwy powietrza.
  Czerwony,  zielony,  bia’y,  b’‘kitny,  bia’y,  §¢’ty, br†zowy, nie,
granatowy...   W  biegu  kolory  nak’ada’y si‘, rozp’ywa’y, falowa’y w
oczach.  Ich zmiennož stawa’a si‘ m‘cz†ca.  Korytarz skr‘ca’ ’agodnym
’ukiem  w  praw†  stron‘, by po kilkudziesi‘ciu metrach zn¢w prowadzi
prosto, nie wiadomo dok†d.
  "Gdzie mnie zamkn‘ližcie, idioci, wy wstr‘tni g¢wniarze od awangardy
i fraszki XIX w., wy parszywe žwinie od realizmu francuskiego."
  Tom  Norman  chcia’  krzycze,  ale  szalony  bieg  wciska’  s’owa z
powrotem  do  gard’a.  Korytarz znowu ’agodnie skr‘ca’ w prawo, kolory
zdawa’y  si‘  powtarza, a migoc†ca monotonia žcian sprawia’a wra§enie
stania  w  miejscu.   Zn¢w  prosta,  žwiat’a,  ’agodny zakr‘t w prawo,
prosta...
  "Ale§  to  stadion..."  Zatrzyma’  si‘,  ci‘§ki  oddech  pulsowa’ na
granicy §¢’to-pomara¤czowego žwiat’a.
  "Dla  kogo stadion?  Kto jest w nim widzem?  Po co te žwiat’a, gdzie
trybuny?   Tylko spok¢j, spok¢j" - po’o§y’ si‘ na pod’odze.  "jestem w
sytuacji  nienormalnej,  jestem  ofiar† eksperymentu, jestem w b’‘dnym
kole".
  Przewr¢ci’  si‘ na plecy.  Falisty sufit sp’ywa’ §¢’tym jednostajnym
žwiat’em.   Po  chwili zacz‘’o ono pulsowa przechodz†c niemal w br†z.
Histeryczny  žmiech  przerwa’  cisz‘ i pulsacj‘ žwiat’a.  Korytarz nie
ni¢s’  §adnego  echa,  žciany poch’ania’y wszystko.  Tom Norman zacz†’
turla  si‘  pod  žcian‘.   Poczu’  jak pod naporem jego plec¢w žciana
ust‘puje, a on sam z uczuciem spadania zag’‘bia si‘ w czer¤.
  Powieki rozwar’ mu silny strumie¤ žwiat’a.  Powoli przyzwyczaja’ si‘
do  dziwnej  jasnožci.   Požrodku  pomieszczenia  wielkožci tenisowego
kortu le§a’y trzy kule.  Jedna z nich pulsowa’a ožlepiaj†cym blaskiem.
Kolory  kuli  i  nat‘§enie  pulsacji  zmienia’y si‘ w nerwowym tempie.
U’o§y’  si‘  wygodnie  na  pod’odze,  podpar’  brod‘  na  r‘kach  i  z
ironicznym  užmiechem przygl†da’ si‘ bezmyžlnie iluminacyjnym drgawkom
kuli.  Po kwadransie kula wygas’a, jej rol‘ przej‘’a druga.  Kiedy ju§
trzecia  kula  rozpoczyna’a  sw¢j  žwietlny  taniec, zauwa§y’ po lewej
stronie zwyk’e, drewniane drzwi.
  Jakie§  by’o  jego  zdziwienie,  kiedy  ujrza’ za nimi najzwyklejsz†
klas‘  szko’y  žredniej  ko¤ca  lat  70-tych.   œawki, krzes’a, szafy,
pomoce  naukowe,  tablica, kreda.  Wszystko by’o realne, nawet zapach.
Powr¢ci’  do  sali  z  kulami.   Wielkimi literami, przed trzeci† kul†
dogorywaj†c† w žwietlnych drgawkach, napisa’ na pod’odze:  G£WNO.
  Wr¢ci’  do  klasy,  usiad’  przy stole nauczycielskim.  "Przecie§ to
sen,  brutalnie  realny  sen".   Na  ko¤cu  klasy  by’y kolejne drzwi.
Ostro§nie  uchyli’  je  i  stan†’ jak wryty.  Oto znalaz’ si‘ w swojej
olbrzymiej  bibliotece  domowej.  P¢’ki z ksi†§kami si‘ga’y od pod’ogi
do  sufitu.   By’y to jego ksi†§ki, jego fotel, lampa, biurko, zdj‘cie
nie§yj†cego brata.
  Biegiem  wpad’  do  klasy,  z  klasy do sali z kulami.  Panowa’a tam
smo’owata ciemnož.  Wr¢ci’ do biblioteki.
  "Kto  chce  mnie  doprowadzi  do  sza’u,  gdzie  jestem, gdzie jest
miejsce,  w  kt¢rym  moj†  licealn†  klas‘  i  moj†  bibliotek‘ domow†
oddzielaj†  jedne  drzwi?   To sen, to sen".  Szarpn†’ drzwi do klasy,
panowa’a w niej smo’owata ciemnož.
  "Mam na was spos¢b.  Za du§o w was litožci.  Nie pozwolicie mi, abym
dla waszych g’upich eksperyment¢w szarga’ swoje žwi‘tožci".
  Gwa’townym szarpni‘ciem wywr¢ci’ najbli§ej stoj†cy rega’.  Ksi†§ki z
’oskotem zwali’y si‘ w wielk† stert‘.  P¢’ki opr¢§nia’y si‘ z ksi†§ek.
Tom  Norman  rwa’  je,  depta’,  miota’  o žciany.  Z suchym trzaskiem
rozsypa’a si‘ oprawiona w szk’o fotografia brata.  Zawartož kolejnych
szuflad fruwa’a w powietrzu.  Z dzikim okrzykiem rzuci’ si‘ na portret
prezydenta,  pod  uderzeniem  fotela  rozprys’ si‘ globus.  Tom Norman
sta’  si‘  §ywio’em  szalej†cym  wžr¢d  fruwaj†cych  kartek,  ksi†§ek,
resztek mebli, drzazg, szk’a i tynku.
  Z  pasji  niszczenia  wyrwa’  go ostry gwizd.  Dochodzi’ zza žciany.
Gwizd powt¢rzy’ si‘ kilkakrotnie.
  - Wy, sukinsyny!
  Z  wžciek’ožci†  uni¢s’ nog‘, by uderzy podeszw† w žcian‘.  Okaza’a
si‘ mi‘kka jak powietrze.  Z impetem wpad’ do pomieszczenia, w ktorym,
o   ironio,  sta’a  trzymetrowa  rze¦ba.   By’a  to  Statua  Wolnožci.
"Wszystkim  wi‘¦niom  žni  si‘  wolnož.   Ale  was  ta  ironia b‘dzie
kosztowa."   Rzuci’  si‘  na  rze¦b‘.   Podda’a  si‘ ’atwo uderzeniu,
przechyli’a si‘ do ty’u i z g’uchym ’omotem rozprys’a si‘ jej skorupa.
Z  wn‘trza wysypa’y si‘ trociny.  "Nic mnie nie zdziwi.  Nie pr¢bujcie
mnie szokowa."
  Ca’†  sal‘  zajmowa’y  rze¦by.   Niekt¢re z nich zna’, by’y to kopie
s’ynnych   rze¦b,  pomnik¢w;  niekt¢re,  wyr¢§niaj†ce  si‘  absolutnie
niepoj‘tymi kszta’tami i pochodzeniem widzia’ po raz pierwszy.
  "Mo§e chcecie mi urz†dzi egzamin z historii sztuki. Farfocle."
  - G¢wno,  g¢wno  -  wrzask  Toma  Normana  przeplata’ si‘ z ’oskotem
rozbijanych  rze¦b.   Musia’o  to  trwa kilka godzin, bo gdy opad’ na
pod’og‘,  zm‘czenie  pozwoli’o mu tylko na jedn† myžl:  "Czyta’em to u
Robinsona.    Badanie   reakcji  psychicznych  cz’owieka  w  warunkach
laboratoryjnego  eksperymentu.   Sytuacje eksperymentalne i pozoruj†ce
marzenie senne."

  Obudzi’a  go  dusznož.   Poczu’  brak  powietrza  i  ciemnož.  Gdy
usi’owa’  si‘  podniež,  bolesne  uderzenie  w  g’ow‘  zwali’o  go na
pod’og‘.   W  ciemnožciach  obmacywa’  przedmiot  nad  g’ow†.  By’a to
g’adka  p’yta,  wolno  zbli§aj†ca  si‘  do  pod’ogi.   Czo’ga’  si‘ we
wszystkich  kierunkach,  wsz‘dzie  napotyka’  metalowe  p’yty.   By’ w
klatce,  metalowej klatce, kt¢rej sufit wolno zbli§a’ si‘ ku pod’odze.
Pr¢bowa’ odepchn† do nogami.  Gdy zrozumia’ swoj† bezsilnož, opužci’
zm‘czone nogi.  Ch’odny metal dotkn†’ czo’a, odruchowo uni¢s’ zm‘czone
kolana,  ale w tym samym momencie poczu’ jak g’owa rozpada si‘ na dwie
cz‘žci, a zawartož czaszki rozp’ywa si‘ w ciemne korytarze.

  W  czasie  gdy Tom Norman miota’ si‘ w metalowej klatce, Rejestrator
Pierwszej  Za’ogowej  Wyprawy  na  Trzeci†  Planet‘  podawa’  dane  do
G’¢wnego M¢zgu.
  - Egzemplarz  123,  generacja wysokom¢zgich w hierarchii miejscowej.
Wyj†tkowa  agresywnož,  brak  zdolnožci czasoprzestrzennego myžlenia,
zmys’  harmonii  w  zaniku,  zdolnožci  wizulanego  kojarzenia - zero,
wra§liwož   j‘zykowa   na   barwožwiat’o  -  zero,  znikoma  zdolnož
artykulacyjna,    brak   rozwini‘tego   zmys’u   miejscowych   symboli
kulturowych,   ma’a   pojemnož   pami‘ciowa.   Deszyfrator - wyjažni
d¦wi‘ki:  g¢wno, sukinsyny.
  - Egzemplarz  123  skasowany.    Nik’y  potencja’  energii  m¢zgowej
przekazany  do zbiornika od§ywki rodzaju IV.  Pierwszy dzie¤ selekcji.
Planeta Trzecia, nazwa miejscowa planety - ZIEMIA.



CEN
/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\


POG
>> KILKA Sœ£W NA ZAKO„CZENIE <<
OFC
NOR

Dwa  pierwsze  opowiadania s† opowiadaniami d’u§szymi i zamiežci’em je
dla  tych,  kt¢rzy  naprawd‘  lubi†  dobre  opowiadania.   Trzecie zaž
opowiadanie  jest  opowiadaniem  dla  tych,  kt¢rzy  SF w zasadzie nie
czytaj†, a do dzia’u tego zajrzeli przez przypadek.  Przeczyta jednak
mo§na wszystko i mam nadziej‘, §e opowiadania si‘ wam spodoba’y.

POG
CEN
XTD / MYSTIC & TRSI
END