*** Parki Narodowe *** W Polsce istnieje obecnie 19 Parków Narodowych, 5 jest w przygotowaniu. Parki istniejāce : Kampinoski (woj. warsza- wskie, powierzchnia 35 699 ha, w tym lasów 27 017 ha); Bieszczadzki (kroōnieļskie, 27 064 ha, lasów 22 746 ha) Tatrzaļski (nowosādeckie, 21 164 ha, lasów 15 048 ha) Sīowiļski (sīupskie, 18 789 ha, lasów 4 601 ha); Wigierski (suwalskie, 14956 ha, lasów 9 155 ha); Drawieļski (pilskie, 8 725 ha, lasów 7 168 ha); Roztoczaļski (zamojskie, 7 905 ha, lasów 7 333 ha); Gorczaļski (nowosādeckie, 6 494 ha, lasów 6 296 ha); Ōwiėtokrzyski (kieleckie, 5 910 ha, lasów 5 589 ha); Karkonoski (jeleniogórskie, 5 562 ha, lasów 3 766 ha); Biaīowieski (biaīostockie, 5 348 ha, lasów 4 904 ha); Wielkopolski (poznaļskie, 5 095 ha, lasów 4 275 ha); Woliļski (szczeciļskie, 5 001 ha, lasów 4 491 ha); Poleski (cheīmskie, 4 907 ha, lasów 2 779 ha); Pieniļski (nowosādeckie, 2 231 ha, lasów 1 564 ha); Babiogórski (bielskie, 1 734 ha, lasów 1 585 ha); Ojcowski (krakowskie, 1 592 ha, lasów 1 307 ha); Biebrzaļski (īomūyļskie); Stoīowogórski (waībrzy- skie). Parki projektowane : Tucholski (woj. bydgoskie); Mazurski (suwalskie); Suwalski (suwalskie); Narwiaļski (biaīostockie); Magurski (kroōnieļskie). ·Babiogórski Park Narodowy, utworzony w 1954 r. (objėty ochronā w 1934 r.) zajmuje powierzchniė 1 734 ha, z tego ponad poīowa (1061 ha) gīównie w pd. czėōci parku podlega ōcisīej ochronie. Park rozciāga siė na wyso- koōci od ok. 700 do 1725 m n.p.m. i obejmuje pn. i czėōciowo pd. stoki masywu Babiej Góry (od Przeīėczy Jaīowieckiej do przeīėczy Krowiarki). Stoki póīnocne tego masywu, czėōciowo ska- liste i osuwiskowe oraz po- ciėte licznymi dolinami po- toków, sā bardziej strome niū poīudniowe. W partii grzbietowej, ciāgnācej siė do przeīėczy Krowiarki na wschód po Przeīėcz Jaīowie- ckā na zach., znajdujā siė rumowiska zīoūone z bloków piaskowców fliszowych. Ro- ōlinnoōź wykazuje ukīad piėtrowy; do ok. 1150 m n.p.m. siėgajā lasy jodīo- wo-bukowe i ōwierkowo-jod- īowe regla dolnego; do ok. 1390 m n.p.m. - bory ōwie- rkowe regla górnego;powyūej (1390 - 1650 m n.p.m.) ro- ōnie kosodrzewina a wōród niej porastajāce wilgotne ūleby i zagīėbienia zioīo- roōla z miīosnā gór i omie- giem gór; powyūej 1650 m - piėtro alpejskie, z niskimi murawami, mchami i porosta- mi; osobliwoōciā ōwiata ro- ōlin Babiej Góry jest jedy- ne w Polsce stanowisko okrzynu jeleniego. Wōród ssaków spotyka siė tu rysia i niekiedy niedświedzia, liczne sā jelenie, na ob- rzeūach lasu - sarny; inte- resujāca jest fauna ptaków, a takūe owadów, miėczaków i innych bezkrėgowców. ·Biaīowieski Park Narodowy, utworzony zostaī w 1947 r. (chroniony od 1921 i 1932). Park rozciāga siė na wyso- koōci od ok. 148 do 170 m n.p.m., na Równinie Biel- skiej i obejmuje czėōź Pu- szczy Biaīowieskiej, obszar lasów o charakterze pierwo- tnym. Przyrodė charaktery- zuje duūe zróūnicowanie zespoīów roōlinnych, repre- zentowanych przez grād, bór mieszany sosnowo-dėbowy, bory sosnowe ōwieūe i ba- gienne, īėgi jesionowo-ol- chowe, podmokīe olsy, tor- fowiska oraz īāki. Na ob- szarze parku rosnā liczne okazy starych drzew, a po- walone pnie sā pokryte zbiorowiskami porostów, mszaków i grzybów. Ūyjā tu liczne zwierzėta: ze ssaków m.in. ryō, īoō, bóbr, wilk, dzik, sarna i jeleļ, wydra, gronostaj, z ptaków m.in. gīuszec, cietrzew, jarzā- bek, ūuraw, bocian czarny, bielik. Interesujāca jest fauna drobnych gryzoni i ssaków owadoūernych; obsza- ry parku i sāsiadujācych z nim lasów sā naturalnā os- tojā ūubra, ponadto znajdu- je siė tu oōrodek hodowli ūubrów. ·Bieszczadzki Park Narodowy utworzony zostaī w 1973 r. Park rozciāga siė na wyso- koōci od ok. 600 do 1346 m n.p.m. i obejmuje najwyūsze partie Bieszczadów Zacho- dnich. W obrėbie parku wy- stėpuje piėtro regla dolne- go na wysokoōci od 450 do 1150 m n.p.m., z naturalnym lasem bukowo-jodīowym, z udziaīem jawora i ōwierka w niūszych partiach, i czys- tymi drzewostanami bukowymi z formami karīowatymi przy granicy lasu, w wyūszych. Ponad granicā lasu rosnā charakterystyczne dla Bie- szczadów zaroōla olchy ko- sej. Powyūej 1160 m n.p.m. znajduje siė piėtro halne, bujne īāki wysokogórskie, zwane poīoninami. W tej strefie znajdujā siė rów- nieū szczytowe partie ska- liste zbudowane z piasko- wców fliszowych. W bogatej florze naczyniowej spotyka siė na obszarze parku gatu- nki roōlin zarówno wscho- dnio-, jak i zachodniokar- packie oraz wysokogórskich. Równieū faunė charakteryzu- je duūa róūnorodnoōź gatun- ków; wystėpujā tu gatunki wysokogórskie, górskie, eurosyberyjskie i ciepīolu- bne. Do rzadszych gatunków ssaków naleūā: ūubr (przy- wrócony tutejszej faunie w latach piėździesiātych), niedświedś brunatny, wilk, ryō, ūbik. ·Drawieļski Park Narodowy powstaī w 1990 r., leūy na wysokoōci ok. 70 do 105 m n.p.m. w centralnej czėōci Równiny Drawskiej, w obrė- bie Puszczy Drawskiej; ciā- gnie siė wzdīuū Drawy (za- chodnie ramiė parku) do je- ziora Dubie koīo Drawna i wzdīuū jej lewego dopīywu Pīocicznej od ujōcia Runicy do ujōcia Pīocicznej do Drawy w okolicy Starego Osieczna. W parku przewaūa- jā równiny sandrowe urozma- icone wijācymi siė w gīėbo- kich wāwozach wartkimi rze- kami (Drawa z Pīocicznā i ujōciowe odcinki ich dopīy- wów); w pobliūu Pīocicznej ciāg malowniczych jezior rynnowych (m.in. Czarne, Martwe, Sitno, Ostrowiec), czėsto o wysokich, stromych brzegach, ponadto drobne jeziorka dystroficzne. W szacie roōlinnej dominujā lasy, w czėōci wschodniej gīównie bory sosnowe (nie- liczne fragmenty lasów mie- szanych), w czėōci zach. stare drzewostany bukowe, grādy grabowe z przewagā dėbu, rzadziej lasy īėgowe i olsy. W partiach drzewo- stanów ponad 120-letnich spotyka siė 450-letnie dėby i 300-letnie buki (liczne pomniki przyrody); we flo- rze gatunki atlantyckie, kserotermiczne, a takūe subarktyczne. Na terenie parku rosnā liczne gatunki objėte ochronā gatunkowā, m.in. wawrzynek wilczeīyko, storczyki, chamedafne póī- nocna, pajėcznica liliowa- ta. Park jest ostojā rzad- kich gatunków zwierzāt, ze ssaków bobra i wydry, z ptaków bociana czarnego, gāgola, trzmielojada, kani rdzawej, bielika. ·Gorczaļski Park Narodowy. Utworzony w 1981 r. obejmu- je centralnā czėōź masywu Gorców, dwa gīówne grzbie- ty: Turbacz-Gorc i Turbacz- -Kudīoļ, rozdzielone gīėbo- kā, malowniczā dolinā Ka- mienicy, liczne śródīa i potoki spīywajāce na póīnoc i poīudnie, m.in. potok Īo- puszna pīynācy w malowni- czej dolinie. Szata roōli- nna jest bogata i róūnorod- na; w zwartym kompleksie leōnym wystėpujā liczne po- lany grzbietowe; szczególnā wartoōź majā fragmenty pierwotnej Puszczy Karpa- ckiej z okazami wiekowych jodeī i buków, liczācymi ok. 250 lat. W reglu dolnym do 1100 m n.p.m. wystėpuje buczyna karpacka, z poje- dyļczymi jaworami i wiāzami górskimi, z bogatym runem, oraz bór jodīowy, w reglu górnym - bór ōwierkowy. W faunie na uwagė zasīugujā, ze ssaków: jeleļ karpacki, ryō, ūbik, tchórz, grono- staj, wydra, īasica; z pta- ków: gīuszec, jarzābek, pu- szczyk, bocian czarny, my- szoīów zwyczajny, kruk, orzechówka. ·Kampinoski Park Narodowy. Utworzony zostaī w 1959 r., rozciāga siė na wysokoōci od ok. 70 do 105 m n.p.m. i obejmuje rozlegīe tereny Puszczy Kampinoskiej w pra- dolinie Wisīy i Kotlinie Warszawskiej, wyōcielone piaskami eolicznymi, two- rzācymi liczne charaktery- styczne zespoīy wydm; w za- gīėbieniach bagna i torfo- wiska. Z rzadkich roōlin zachowaīy siė stanowiska (reliktowe) chamedafne póī- nocnej. Park jest ostojā īosia, wystėpujā tu lėgowi- ska czapli siwej, ponadto wystėpuje m.in. bocian czarny i dzierzba rudogīo- wa. ·Karkonoski Park Narodowy. Rok utworzenia - 1959; park rozciāga siė na wysokoōci ok. 600 do 1602 m n.p.m. wzdīuū granicy polsko-cze- skiej (graniczy z czeskim parkiem nar.) od przeīėczy Okraj na wschód po Mumla- wski Wierch na zachód i obejmuje masyw górski Kar- konoszy. Interesujāca rześ- ba, szczególnie w wyūszych partiach górskich, odznacza siė wystėpowaniem licznych skaīek krystalicznych o fantastycznych ksztaītach, rumowisk skalnych oraz do- brze zachowanych kotīów po- lodowcowych i jezior. W ni- ūej poīoūonych czėōciach parku przewaūajā sztuczne lasy ōwierkowe z nieznacznā domieszkā jodīy (ok. 0,2%); naturalne lasy bukowe za- chowaīy siė w niewielu tyl- ko miejscach. Od ok. 1000 m n.p.m. wystėpujā bory ōwie- rkowe regla górnego, od ok. 1250 m - zaroōla kosodrze- winy, a od 1500 m - murawy alpejskie. Charakterysty- czne sā torfowiska wysokie wystėpujāce na pīaskich grzbietach. Osobliwoōciami florystycznymi sā wierzba lapoļska i skalnica ōnieūna (gatunek reliktowy) majāca tu jedyne w Europie Ōrodk. stanowisko. Ze ōwiata zwie- rzāt zasīugujā na uwagė ga- tunki borealnogórskie: ry- jówka górska, koszatka, siewka górska, pīochacz ha- lny. ·Ojcowski Park Narodowy (rok zaīoū. 1956). Rozciāga siė na wys. ok. 280-480 m n.p.m.; obejmuje dolinė Prādnika i Sāspówki w obrė- bie Wyūyny Krakowsko-Czė- stochowskiej. Wystėpujā tu skaīy zbudowane z wapieni jurajskich z typowymi for- mami krasowymi; skaīki o fantastycznych ksztaītach (maczugi, iglice, bramy, baszty) i wāwozy, bezwodne doliny, liczne jaskinie (m. in. Īokietka, Ciemna, Zbó- jecka), śródīa krasowe i okresowe cieki. Otoczenie skalistych czėōci parku tworzā lasy o typie grādu i buczyny karpackiej, a takūe fragmenty lasu jaworowego z jėzycznikiem zwyczajnym w runie; na zboczach ciepīo- lubne zaroōla, na wierzcho- winie bory mieszane, miej- scami, w dnach dolin, re- sztki īėgów. Interesujāce sā murawy naskalne z kos- trzewā bladā i bogate īāki; w parku wystėpujā gatunki roōlin górskich, jak ūywiec gruczoīowaty, i kserotermi- cznych jak ostnica Jana i wiōnia karīowata (relikt) oraz brzoza ojcowska (ende- mit). W faunie wystėpuje m. in. pluszcz, drozd skalny, padalec turkusowy; w ōwie- cie drobnych zwierzāt wy- stėpujā zarówno gatunki górskie jak i poīudniowe; charakterystyczna jest swo- ista fauna jaskiļ (m.in. ūyje tu kilka gat. nietope- rzy oraz rzadkie gatunki owadów bezskrzydīych). ·Pieniļski Park Narodowy, utworzony w 1932 r. (forma- lnie utw. w 1954 r.) jest osobliwoōciā przyrodniczā i krajobrazowā w skali euro- pejskiej. Rozciāga siė na wysokoōci od ok. 420 m do 982 m n.p.m., obejmuje ōro- dkowā czėōź Pienin, zbudo- wanā z utworów wapiennych i piaskowcowo-īupkowych, gīó- wnie jurajskich i kredo- wych. Pasmo Pienin przecina niezwykle malownicza prze- īomowa dolina Dunajca o dīugoōci 9 km. Góry pokrywa las bukowo-jodīowy i ōwie- rkowo-jodīowy, zachowaīy siė takūe fragmenty lasu jaworowego z jėzycznikiem zwyczajnym w runie. Chara- kterystyczne sā kwieciste īāki (obfitujāce w storczy- ki) i murawy naskalne z se- sleriā skalnā; reliktowe stanowiska sosny zwyczaj- nej; wiele gat. roōlin rza- dkich, jak jaīowiec sawina, i endemicznych, np. zīocieļ Zawadzkiego, mniszek pieni- ļski, pszonak pieniļski. Ūyjā tu ryō i ūbik oraz rzadkie gat. ptaków, np.pu- chacz, orzeī przedni; inte- resujāca jest fauna nieto- perzy i owadów. ·Poleski Park Narodowy utworzony zostaī w 1990 r. Leūy w zach. czėōci Równiny Īėczyļsko-Wīodawskiej. W pobliūu zach. granicy stre- fy ochronnej przebiega ka- naī Wieprz-Krzna; park obejmuje liczne torfowiska, bagna i jeziora krasowe, które īācznie stanowiā 28% powierzchni parku. Bogata szata roōlinna, liczne gat. endemiczne i b.rzadkie, z objėtych ochronā m.in. 5 gat. widīaków, 3 rosiczek, 4 storczyków, peīnik euro- pejski, gnidosz królewski, kosaciec syberyjski. Zbio- rowiska leōne sā tu stosun- kowo ubogie, sā to gīównie mīode drzewostany sosnowe na siedliskach bagiennych, ponadto wilgotne zaroōla brzozowe, olszowe i wierz- bowe. Bogaty ōwiat zwierzāt zwīaszcza ogromna iloōź ptaków wodnych i bīotnych (146 gat. gnieūdūācych siė) wiele objėtych ochronā i zagroūonych wyginiėciem jak gėō gėgawa, orlik krzykliwy orzeī przedni, ūuraw, bro- dziec krwawodzioby, kuklik wielki, wodniczka; ze ssa- ków īownych wystėpuje īoō i wilk; w jeziorach wiele ga- tunków ryb i pīazów, ponad- to b.rzadki w Polsce ūóīw bīotny. ·Roztoczaļski Park Narodowy (w 1974 r. zaīoūony). Poīo- ūony jest w zach. czėōci Roztocza Ōrodkowego; obej- muje 8 uprzednio utworzo- nych rezerwatów. Lasy sā tu b.zróūnicowane, wyróūniono 10 podst. zespoīów, m.in. bór jodīowy, buczyna karpa- cka, bór bagienny, dābrowa ōwietlista, grād lipowo- -grabowy, ols; w bogatej florze wyst. gat. borealne (zimozióī póīnocny, wierzba borówkolistna, bagnica tor- fowa), stepowe (wiōnia kar- īowata, storczyk kukawka), subatlantyckie (rociszka poōrednia, wākrota zwyczaj- na), pontyjskie (powojnik prosty, róūa fran.). Bogata fauna; wystėpuje tu wāū Eskulapa (gat. poīudniowy), padalec turkusowy, salaman- dra plamista (gat. górski), rzadkie gat. ptaków jak dziėcioī biaīogrzbietny, z motyli m.in. nadobnica al- pejska; liczne jelenie, sa- rny i dziki. ·Sīowiļski Park Narodowy zostaī utworzony w 1966 r. Rozciāga siė na wys. od 0 do 115 m n.p.m., na Wybrze- ūu Sīowiļskim; obejmuje dwa wysīadzajāce siė jeziora - Īebsko i Gardno, z terenami otaczajācymi, Mierzejė Īe- bskā i pas wybrzeūa mor- skiego po ujōcie Īupawy do Morza Baītyckiego. Na Mie- rzei Īebskiej najwiėksze w ōrodk. Europie wėdrujāce wydmy o wys. do ok. 50 m (krajobraz pustynny), z cmentarzyskami drzew. Zbio- rowiska leōne reprezentujā: nadmorski bór z baūynā cza- rnā i bór bagienny z wrzoō- cem; w zagīėbieniach ōród- wydmowych torfowiska z wid- īakiem torfowym i rosiczkā; roōlinnoōź wydmowa z miko- īajkiem nadmorskim i wydmu- chrzycā nadmorskā; ponadto wystėpujā gat. subatlanty- ckie (woskownica europej- ska). Bogata fauna ptaków wodnych; wiosnā i jesieniā ostoja ptaków przelotnych. ·Ōwiėtokrzyski Park Narodo- wy (1950 r.). Rozciāga siė na wys. 230-612 m n.p.m.; obejmuje Īysogóry, czėōź Pasma Klonowskiego i Dolinė Wilkowskiej oraz Górė Cheī- mowā. Gīówny masyw górski, zbudowany z utworów paleo- zoicznych, pokrywajā w partii przygrzbietowej ru- mowiska skalne - goīoborza kwarcytowe, na których wy- stėpuje interesujāca flora mchów i porostów; poniūej rosnā bory jodīowe, z bzem koralowym i widīakiem jaīo- wcowym (endemit); ponadto wystėpuje buczyna karpacka, w dolinach rzek fragmenty grādów i bory sosnowe, po czėōci bagienne. Na Górze Cheīmowej roōnie las mo- drzewiowy z modrzewiem pol- skim (endemit); stanowiska roōlin górskich. Ze ōwiata zwierzėcego interesujāca jest zwīaszcza fauna nieto- perzy i bezkrėgowców; w awifaunie m.in. orlik krzy- kliwy, krzyūodziób ōwierko- wy, pīochacz, strzyūyk, my- sikrólik. ·Tatrzaļski Park Narodowy (1954 r.) rozciāga siė na wys. od ok. 800 m do 2499 m n.p.m i obejmuje caīe Tatry Polskie. Urozmaicona rześba typu alpejskiego: strome turnie, śleby i kominy, je- ziora ōródgórskie, potoki, siklawy, kotīy lodowcowe, doliny polodowcowe, rygle skalne i waīy morenowe, fo- rmy krasowe jak wapienne wāwozy i skaīki o osobli- wych ksztaītach, śródīa krasowe, jaskinie. Roōli- nnoōź Tatr wykazuje ukīad piėtrowy: pierwotny las mieszany bukowo-jodīowy ze ōwierkiem w reglu dolnym; w reglu górnym bory ōwierkowe z domieszkā jaworu i mod- rzewia; ponad reglem górnym wystėpujā zwarte pīaty ko- sodrzewiny, z brzozā karpa- ckā i róūā alpejskā; wyūej- -murawy piėtra halnego (al- pejskiego) i skāpa roōli- nnoōź piėtra turniowego, w którym utrzymujā siė pīaty wiecznych ōniegów. Wōród zespoīów roōlinnych spotyka siė gat. endemiczne i reli- ktowe, np.warzuchė tatrzaļ- skā, skalnicė i ostróūkė tatrzaļskā; liczne gat. ro- ōlin objėtych ochronā ga- tunkowā (m.in. limba, sza- rotka alpejska, szafran spiski, goryczki, dziewiėź- siī bezīodygowy. Ze ssaków godnych uwagi wystėpujā tu: kozica, ōwistak, niedświedś z ptaków: pomurnik, drozd skalny, pīochacz halny, pu- chacz, orzeī przedni. ·Wielkopolski Park Narodowy (1957 r.) poīoūony jest na Pojezierzu Poznaļskim w po- bliūu Poznania, na obszarze o krajobrazie polodowcowym; wzgórza morenowe, ozy, dru- mliny; jeziora róūnych ty- pów, np. rynnowe Jez. Góre- ckie, morenowe - Kocioīek, eutroficzne - Jez. Budzyļ- skie, dystroficzne - Jez. Skrzynka. Szatė leōnā two- rzā: bór mieszany sosnowo- -dėbowy i bory sosnowe, grād oraz ōwietlista dābro- wa z piėciornikiem biaīym w runie; na terenie parku ro- snā okazaīe stare dėby i sosny; miejscami ciāgnā siė īāki i torfowiska; spotyka siė takūe stanowiska nie- których roōlin kserotermi- cznych. Na uwagė zasīuguje flora i fauna jeziorna, z roōlin np. jezierza morska; bogata fauna zwīaszcza pta- ków wodnych oraz owadów, wōród których sā m.in. gat. górskie. ·Wigierski Park Narodowy (1989 r.) rozciāga siė na wys. od ok. 132 do 180 m n.p.m. i obejmuje w póīno- cnej i centralnej czėōci obszar morenowo-jeziorny (Pojezierze Suwalskie), w poīudniowej zaō obszar san- dru augustowskiego, szcze- gólnie Jezioro Wigry z ota- czajācymi go kilkunastoma mniejszymi jeziorami, two- rzācymi tzw. Zespóī Jezior Wigierskich, i najbardziej na póīnoc wysuniėte partie Puszczy Augustowskiej oraz czėōź rzeki Czarna Haļcza i cztery mniejsze rzeki,m.in. Kamionka i Wiatroīuūa; ogó- īem wody zajmujā 19% powie- rzchni parku. W szacie leō- nej wystėpujā prawie wszy- stkie typy zbiorowisk leō- nych na terenie pn.-wsch. Polski, najwiėcej jest bo- rów sosnowo-ōwierkowych i sosnowych, w pn. czėōci przewaūajā lasy mieszane z bogatym podszyciem i runem, w miejscach pīaskich i wil- gotnych - grādy, a w pobli- ūu jezior, na glebach pod- topionych i torfach - olsy z domieszkā ōwierka. W tym parku roōnie ok. 800 gat. roōlin naczyniowych; bogata fauna: ok. 80 gat. ptaków, w tym tak rzadkie jak orzeī bielik, bocian czarny, my- szoīów, ryboīów i kania, wōród ssaków jelenie,īosie, sarny, dziki, lisy, jenoty, kuny, tchórze, borsuki i wilki, przy brzegach jezior bobry, wydry i piūmaki, wōród ryb oprócz gat. pos- politych, sieja, sielawa i stynka. ·Woliļski Park Narodowy (1960 r.) rozciāga siė na wys. od 0 do 115 m n.p.m. Obejmuje ōrodkowā czėōź wy- spy Wolin, na obszarze o charakterze wysoczyzny mo- renowej, z jeziorami oraz wybrzeūami klifowymi nad Morzem Baītyckim i Zalewem Szczeciļskim; w piaskach i glinach morenowych osobli- wymi zjawiskami geolog. sā glacjalne porwaki skaī kre- dowych. Teren parku pokry- wajā w znacznej czėōci lasy bukowe, tzw. buczyna pomor- ska, ze storczykami i per- īówkā jednokwiatowā w ru- nie; wystėpujā równieū bory mieszane dėbowo-sosnowe, podmokīe olsy, sīone īāki, a takūe murawy kserotermi- czne i roōlinnoōź wydmowa. Wystėpujā takūe cenne sta- nowiska roōlin atlantyckich jak wiciokrzew pomorski, i kserotermicznych, jak lu- cerna kolczastostrākowa. Na terenie parku znajdujā siė lėgowiska, m.in.: orīa bie- lika, kani rudej i īabėdzia niemego; wiosnā i jesieniā liczne przelotne gat. pta- ków.