å2°2Powiedz mi...°0


  "Powiedz mi, 
   dlaczego mam sië baê,
   na bacznoôê stawiaê wstyd,
   zapiâê sië w brâzowy pas..."å0

 Pewnego  dnia,  który byî caîkiem
miîy, przynajmniej aû do przyjôcia
listonosza,  dostaîem  wezwanie na
komisjë  poborowâ.   Poniewaû byîo
tam  wyraúnie dane do zrozumienia,
ûe  w  wypadku  zignorowania  tego
ôwistka   papieru   spotkajâ  mnie
przykre  konsekwencje,  nie miaîem
innego   wyjôcia,  pozostawaîo  mi
tylko  stawiê  sië.   Wyznaczonego
dnia,  o  ósmej  rano poszedîem do
ratusza,  gdzie caîa impreza miaîa
miejsce.

 Na  miejscu byîo juû trochë ludu,
ludzie wciâû sië schodzili.  Czëôê
postanowiîa uczciê ten dzieï czymô
mocniejszym i w stanie wskazujâcym
zjawiîa    sië   w   "poczekalni".
Spotkaîem    kilku   znajomych   i
zaczëliômy rozmowë na róûne dziwne
tematy.    Po  ok.   póî  godzinie
zjawiî  sië  goôciu,  który zebraî
nasze dowody i wlazî z powrotem do
sali.   Po  chwili  zaczëto nas po
kolei    wywoîywaê.    Trwaîo   to
cholernie  powoli, sam byîem chyba
dziesiâtym   wezwanym,   a  i  tak
trwaîo   to   godzinë.    W  koïcu
wszedîem  do sali, gdzie kazano mi
usiâôê  pod ôcianâ (dobrze, ûe nie
z  rëkoma  w  górze)  i czekaê.  Z
nudów  zaczâîem  przeglâdaê leûâcy
obok  foto-komiks,  który miaî nam
udowodniê,   ûe   w   wojsku  jest
fajnie,    czadowo   i   w   ogóle
zajebiôcie    -    krótko   mówiâc
propagandowe  gówno.  Postaram sië
w  miarë  rzeczowo go streôciê, bo
naprawdë warto.

 Zaczyna  sië,  gdy  pewien klient
otrzymuje  wezwanie  do  stawienia
sië  w  jakiejô  jednostce.  Ûegna
sië  ze  swojâ  laskâ, która mówi:
"bëdë tëskniîa" (och!), na co nasz
"bohater"   odpowiada:   "Niedîugo
wrócë"      (ach,     jakie     to
wzruszajâce).    Jeôli   ktoô   mi
wmówi,  ûe  w wieku 19 lat póîtora
roku  wydaje  sië krótkim okresem,
to  gratulujë  daru przekonywania.
Ale wrócmy do komiksu.  Facet jest
juû  w  jednostce, wszyscy dookoîa
niego   skaczâ,   troszczâ  sië  o
niego,    usmiechniëci,   on   teû
wesolutki,  po  prostu  niebo, nie
wojsko.  Nastëpny obrazek:  klient
wôród  podobnych  jemu palantów, o
ilorazie    inteligencji   poniûej
normy ustalonej w Tworkach, a obok
tekst:   "Moi  nowi  koledzy".   O
kurwa!  Powaûnie?  Tak sië cieszë!
Póúniej   zdjëcia  opowiadajâce  o
tym,   jaki   to   ubaw   jest  na
êwiczeniach.   Ale  to tylko przez
chwilë,   póúniej   nasz   dzielny
ûoînierz  opala  sië  w sîoneczku,
bawi  sië w ôwietlicy, oglâda film
itd.    Caîoôê   koïczy   sië  jak
"wspaniaîy    obroïca    ojczyzny"
opuszcza  jednostkë:   "Tak szybko
mi  tu minâî czas" (cool, hehehe).
Wita   sië   z   laskâ,   po  czym
nastëpuje  podsumowanie broszurki:
"Byîem   w   wojsku,   staîem  sië
prawdziwym   mëûczyznâ".    Sorry,
jeôli tak wyglâdajâ sprawy, to nie
mam   najmniejszej  ochoty  zostaê
"prawdziwym" mëûczyznâ...
 Po pewnym czasie zawoîaî mnie BWU
(Bardzo   Waûny   Urzëdol),  który
zaczâî  sië  mnie wypytywaê o dane
osobowe.   Chciaîbym  zîoûyê  temu
panu  wyrazy  wspóîczucia z powodu
choroby umysîowej.  ("Rodzeïstwo?"
"Siostra." "Rok urodzenia?" "1980"
"Stan cywilny?" "Yyy???" "No, stan
cywilny!"  "Panna." No, a niby co!
Piëtnastoletnia  mëûatka?   A moûe
juû    wdowa,   idioto?)   Podobne
przeûycia       miaî       kumpel.
("Rodzeïstwo?"    "Dwie   siostry,
bliúniaczki."   "Rok   urodzenia?"
"1984"   "A   druga?"   "1984,  to
bliúniaczki!"    Goôciu   zapisaî,
popatrzyî   i  z  odkrywczâ  minâ:
"Aa,   to   pewnie  bliúniaczki?")
Pomijajâc   to,   ûe   piëê   razy
wypytywaî    sië   o   mojâ   datë
urodzenia, którâ sam zapisaî przed
swoim   nosem!   Odesîaî  mnie  do
innego   BWU,   który  kontynuowaî
ôledztwo,   po  czym  odesîaî  pod
drzwi  drugiej  sali,  gdzie  byîa
komisja lekarska, i kazaî czekaê.

 Czekaîem   wiëc  kolejne  póîtora
godziny,  aû w koïcu mnie wezwano.
Zmierzono  mnie, zwaûono, wypytano
o przebyte choroby, zbadano wzrok,
po  czym  zaprowadzono za parawan,
gdzie   lekarka   kazaîa   wykonaê
striptiz.   Powszechny  aplauz  na
sali  wzbudziîa  gîoôna  odpowiedú
pewnego   goôcia:    "Ale  my  sië
jeszcze  nie  znamy!".   Niestety,
wypadîem fatalnie (z mojego punktu
widzenia),  czyli  kategoria  "A".
Suxx!   Wysîano  mnie  do kolejnej
komisji,  trzyosobowej,  w  której
jeden dziadek braî ode mnie teczkë
i  odkîadaî  na biurko, drugi braî
jâ   i  podawaî  trzeciemu,  który
najpierw  czytaî  te  dokumenty, a
potem   wyjaôniaî  nasze  prawa  i
obowiâzki,   po   czym  wysyîaî  z
powrotem  na korytarz, ûeby czekaê
na wydanie ksiâûeczki wojskowej.

 Na  korytarzu  znów  trzeba  byîo
odczekaê  niezîy  kawaîek.   W tym
czasie  doszliômy  z  kumplami  do
interesujâcych  wniosków  na temat
wszystkich   komisji.    Uwagi  te
moûecie (chyba) przeczytaê w innym
artykule   w  tym  numerze  "PMM".
Czekaliômy, czekaliômy, kilka osób
zdecydowaîo   sië   iôê  do  domu,
wreszcie wyszedî dziadek z komisji
i  wrëczyî  nam ksiâûeczki, ûyczâc
kaûdemu  "powodzenia".  Rzygaê sië
chciaîo.



 Po  tym  wszystkim  zadaîem sobie
jedno  pytanie:   Po  co  ten caîy
cyrk?    Po   to,  ûeby  udowodniê
mîodym ludziom, ûe sâ niczym wobec
wîadzy  armii, w której powinieneô
spëdziê  18  wyciëtych z ûyciorysu
miesiëcy?    Wszyscy   wiedzâ,  ûe
zdecydowana  wiëkszoôê  ludzi robi
co  tylko moûe, ûeby nie trafiê do
wojska.     I    bynajmniej    nie
poprawiajâ  sytuacji  wiadomoôci o
obyczajach  panujâcych  w armii, o
kolejnych    samobójstwach   i   o
wariujâcych  tam ludziach.  Panuje
opinia,  ûe  i  tak  wiele  z tych
spraw   nie   przedostaje  sië  do
wiadomoôci    opinii   publicznej.
Tuszuje  sië i ukrywa wszystko, co
moûna.  W imië czego?



 I   niech  nikt  mi  nie  mówi  o
"patriotyúmie", "sîuûbie Narodowi"
i "obowiâzku wobec Ojczyzny".  Kto
stanowi    të   ojczyznë?    Banda
polityków, którzy zamiast próbowaê
wyprowadziê  Polskë z gospodarczej
ruiny i ratowaê co sië jeszcze da,
toczy   walkë   o  stoîki  i  chce
nachapaê  sië  jak najwiëcej, póki
jeszcze   sâ   przy  ûîobie?   Pan
Prezydent,   który   moûe  wkrótce
nauczy   sië   wreszcie  poprawnie
mówiê  po polsku?  Oszuôci, którzy
chcâ sië dorobiê jak najwiëcej jak
najmniejszym  kosztem?  Czy reszta
spoîeczeïstwa,   która   ûyje   na
granicy ubóstwa?

 Przesadzam?  Na pewno (LH:  Nie).
Ale   z  pewnoôciâ  mam  teû  duûo
racji.    Przypatrzmy  sië  naszej
armii,   która   tak   sië  o  nas
upomina.   Chyba tylko po to, ûeby
nas  zgnoiê,  wpoiê  nienawiôê  do
wojska,   a  przy  okazji  nauczyê
obsîugi    archaicznego   sprzëtu.
Bâdúmy  szczerzy  -  niewiele jest
païstw   w   Europie,   z  którymi
wygralibyômy   ewentualnâ   wojnë.
Watykan,   Monako,  Liechtenstein,
moûe    jeszcze    Rumunia.    Nie
uômiechajcie   sië   -  taka  jest
prawda!  Nasza straû graniczna nie
moûe   sobie   nawet   poradziê  z
bandami  przemytników, uûywajâcych
samolotów       rolniczych      do
przekraczania    granicy.    Start
myôliwców   zbyt   duûo  kosztuje!
Gdybym   coô  takiego  usîyszaî  w
"Latajâcym  cyrku  Monty  Pythona"
ômiaîbym     sië    do    rozpuku.
Niestety, ûycie to nie jest serial
telewizyjny, a szkoda.

 W  takich  chwilach  jak  ta, mam
ochotë  wybiec na ulicë i zawyê do
ksiëûyca:   å1"Anarchy  -  fuck  the
system!"å0 Moûe to by coô zmieniîo?

          å2Fuzz of Ladybird Designå0

 å2PS.å0   Ja ze swojej strony równieû
zrobië  wszystko,  byle  tylko nie
trafiê  pod  "opiekuïcze skrzydîa"
armii...