1
76

4Sexlokomotywa

3LICHU /IMPOTENCI

2                    Sîuchaj dzieweczko! - Ona nie sîucha.
2                  Przesunæî wiëc rëkë do piersi do brzucha.

                     Buch - jak goræco! Uf - jak goræco!
                      Tyûeô to w nocy? To ty Jasieïku?

1                 Jam ci najdroûsza! Wiëc wchodú pomaleïku!
1                  I wszedî w niæ powoli jak ûóîw ociëûale.

                   Ruszyî - dwa razy - wolniutko, ospale.
                Szarpnëîa sië trochë. Przyciægnæî z mozoîem.
                  Nogami sië zaparî o krzesîo za stoîem...

1                I teraz przyôpieszyî i pchnæî nieco prëdzej,
1                      i dudni i stuka, îomoce i pëdzi.

                    A dokæd? A dokæd? A dokæd? Na wprost!
                   (Klëczaîa wygiëta w pozycji "na most").
                A On jæ w të szparë, w ten tunel, w ten las.
                  I ôpieszy sië ôpieszy by zdæûyê na czas.

2                    Aû îóûko turkoce i krzesîo teû puka.
2                      A Jasiu jæ stuka i stuka i stuka.

                   Tak gîadko, tak lekko, tak calem za cal
                   wyjmowaî i wkîadaî ten narzæd jak stal.

                     A ona spocona, zziajana, zdyszana
                      legîa na plecach, uniosîa kolana
                 zdziwiona tym wszystkim co sië z niæ dzieje
                       pyta sië Jaôka, pyta i ômieje:

1                   A skædûe to jakûe to czemu tak gnasz!?
1                   A co to to, co to to, co ty mi pchasz!?

2                   Ûe wali, ûe pëdzi, ûe bucha buch buch!?
2                  Ach jakûe, ach jakûe, ja lubië ten ruch!

                    I gna jæ i pcha jæ i akcjë swæ toczy
                       i tîoczy jæ Jasiu uroczy tîoczy

                       Nagle... ôwist, nagle... gwizd,
                     Buchnëîo - buch! I stanæî juû ruch.

2                Oj gdzie mi zniknæîeô! Chcë jeszcze Jasieïku!
2                     Próbuje go znaleúê rëkæ po ciemku.

1                      A on juû bez ducha, maîy skulony,
1                   ôpi nieboraczek, choê akt nieskoïczony.

                     Wiëc strzela biedna wokoîo oczyma.
                      Dziwi sië temu co w rëce trzyma,

2                  i pîacze, narzeka na los swój niewieôci,
2                     i w koïcu sië sama ze sobæ pieôci.

                   A Jasiu? Zanî prawdy nieznane dla ludu.
                   Przeczytaî Wisîockæ. Chciaî teraz cudu.

                     Sædziî, ûe starczy ta siîa ten ruch
                    technika, pozycja i owo "buch buch",
                     by ûonë rozpaliê do ognia biaîoôci.
                      A ona pragnëîa teû innej miîoôci.

2                   Miîoôci zawartej w spojrzeniu iskierce,
2                 Wiëc Jasiu prócz kuôki - miej takûe serce!

Przepisaî LICHU /IMPOTENCI