ªpBIGOSª0 (czyli potrawa skîadajâca sië z wielu rozmaitych skîadników, duszona we wîasnym sosie) Poniûszy 'bigos' pochodzi z czasopisma 'Sam na sam z sobâ' (czy jakoô tak). Poniewaû jednak oryginaî zaginâî w niewyjaônionych okolicznoôciach, zmuszony byîem siëgnâê do swojej pamiëci i wîaônie stamtâd pochodzi poniûszy text. Ma on co prawda jakieô niewielkie braki, ale da sië przeczytaê, zatem zaczynamy! W klasztornej wieûy zadzwoniono. Z obradnej sali schodzâ do kaplicy Najpierwszy komtur, wielcy urzëdnicy, Kapîani-bracia i rycerzy grono. Nieszpornych modîów kapituîa sîucha I wznosi hymny do wielkiego ducha I litanijâ do Najôwiëtszej matki Starszy brat ôpiewa, a z bratem "Zmiîuj sië zmiîuj" przyôpiewujâ dziatki "Zmiîuj, ach zmiîuj nad tatem!". Wtem z lasu, gdzie sië dwór bieli Tysiâczne ôwiecâ kagaïce Zjeûdûajâ goôcie weseli Muzyka, haîas i taïce... Twardowski siadî w koïcu stoîa, Podparî sië w boki jak basza, Hulaj dusza! Hulaj - woîa. Ômieszy, tumani, przestrasza. Na gîowie ma kraôny wianek, W rëku zielony badylek A przed niâ bieûy baranek A nad niâ lata motylek. Na baranka bez ustanku woîa: Ej ty, ryûy kudîa, wara od úródîa! Wtem drzwi koôcioîa trzasîy. Wiatr zawiaî, ôwiece zgasîy, Wchodzi osoba w bieli. Znany chód, znana zbroja - Staje, patrzy ukosem Podziemnym woîa gîosem: "Hej Kozaku, ty chamie, Czemu nocâ przy bramie Nie ma ni psa, ni pachoîka!?". Umilknâî starzec i dookoîa sîucha, Czy Niemcy dalej pozwolâ mu ôpiewaê. W sali dokoîa byîa cichoôê gîucha Ta zwykîa wieszczów na nowo zagrzewaê. Zaczâî wiëc piosnkë, ale innej treôci, Bo gîos na spadki wolniejsze rozmierzaî Po strunach wciâû sîabiej i rzadziej uderzaî I z hymnu zstâpiî do prostej powieôci: Raz swawolny Tadeuszek Ponawrzucaî w flaszkë muszek, A nie chcâc ich morzyê gîodem Ponawrzucaî chleba z miodem. Gdy rybki to spostrzegîy Do buîeczki sië zbiegîy. Jedna z nich, ômielszej natury Wystawiwszy îeb do góry "To ûydziak, a któû widziaî Wspomagaê ûydziaka!" Dobrâ paniâ uwaga oburzyîa taka. Rada maîpa, ûe sië ômieli Kiedy mogîa udaê czîeka, Widzâc paniâ raz w kâpieli Wlazîa pod stóî - cicho czeka. Nareszcie nie moûe - Schodzi do Gawîa i prosi w pokorze, Potem go kijem, potem paîkâ êwiczy Osioî nie tylko, ûe z miejsca nie ruszy Broni sië jeszcze z wieû Alpuchary Almanzor z garstkâ rycerzy. Krzyûak nad miastem zatknâî sztandary, Wysyîa posîów - i rzecze: Kobieto, puchu marny! Ty jesteô jak zdrowie Ile cië trzeba ceniê ten tylko sië dowie, Któû zbadaî puszcz litewskich przepastne krainy Aû do samego ich ôrodka, do jâdra gëstwiny. Tu przerwaî, lecz róg trzymaî jeszcze. Wszystkim sië zdaîo, ûe Wojski wciâû gra jeszcze, A to Zosia widzi, podbiega i na biaîej podaje mu dîoni drâûki, którymi zwykle mistrz we struny dzwoni I dygajâc rzecze: Gîupi niedúwiedziu, gdybyô w mateczniku siedziaî Nigdy by sië o tobie Wojski nnie dowiedziaî! Wziëli bronie, wypadli, do ogrodu sië wkradli Këdy szpaler altanë obrasta, Na darniowym siedzeniu coô bieleje sië w cieniu - To siedziaîa w bieliúnie niewiasta... Wîosy ich dîugie, krëcone wâsiska Wzrok dziki, suknia plugawa, Noûe za pasem, miecz u boku bîyska, W rëku, na taômie przypiëty Swój róg bawoli, dîugi, cëtkowany, krëty jak wâû boa. Oburâcz do ust go przycisnâî, wzdâî policzki jak banië, W oczach krwiâ zabîysnâî i zagraî: Byî sobie dziad i baba Bardzo starzy oboje Ona kaszlâca sîaba On skurczony we dwoje. Mieli chatkë maleïkâ Takâ maîâ jak oni Jedno miaîa okienko I jeden byî wchód do niej. A synek jedynak byî trzeci. Maleïki, w dostatku chowany Zwyczajny,zamoûnych syn kmieci. Raz ojciec z wieczora Wróciwszy ze dwora W te odzywa sië sîowa: Ej ty, na dzikim koniu, gdzie pëdzisz kozacze? Czyô zaoczyî zajâca, co po stepie skacze? Czy instrument niestrojny? Czy sië muzyk myli? Nie, wozy jadâ drogâ i wóz znajomy na przedzie Skoczyîy dzieci i krzyczâ jak mogâ: Tato! Juû w gruzach leûâ Maurów posady, Naród ich dúwiga ûelaza, Broniâ sië jeszcze twierdze Grenady, Ale w Grenadzie Wojewoda zdyszany Wpadî w beczkë wkopanâ gdzie wodë zbierano. Topi sië, pîawki na dóî z sobâ spycha, Tak przepaôê wody gîëboka! Ja biegîem - przerwaî Rejent - Biegîem tuû za niedúwiedziem! A pan Wojski woîa: Mîodoôci, dodaj mi skrzydîa! Taka jest pieôï moja o Aldony losach, Niechaj jâ anioî harmonii w niebiosach, A czuîy sîuchacz w duszy swej doôpiewa.. º1Autor bigosu:º0 Szymon Kobyliïski (chyba) º1wklepaî:º0 The Nat / No Name Team º1Autor oryginalny: º0 Adam Mickiewicz oraz... º1Úródîa:º0 - Pan Tadeusz - Konrad Wallenrod - Powrót Taty - Pan Twardowski - Dziady oraz... A teraz niespodzianka od redakcji: Dla osoby, która nadeôle nam pominiëtych autorów i ûródîa cytatów ufundowaliômy nagrodë: kilka horrorów Mastertona. Odpowiedzi proszë nadsyîaê na adres redaktorów (wedle woli).