CD_ReViEw door U-DaZ/SANCTUARY CD: Paradise Lost - Icon 'Ja' dacht ik op een gegeven moment 'zal ik dan toch maar weer eens een CD'tje kopen?' Zo gezegd toch maar weer gedaan (?). Al wandelend door de binnenstad van Utrecht liep ik me al ongeveer een uur af te vragen waar ik mijn metalen oren dit keer eens naar zou laten hangen. Bij Ear & Eye aangekomen viel mijn gezichtsveld meteen op de nieuwe van Paradise Lost, en wel in een fraai uitgedost 'digipack' (zogenaamd limited edition : euheuhe my ass!) ... Ik hem dus gekocht ... Thuis gekomen was ik toch wel razend benieuwd hoe de schijf zou klinken. Ja, toch wel enige verrassingen! Ik heb namelijk ook de voorganger van deze CD getiteld 'Shades of God', en vergeleken daarmee klinkt deze CD toch wel weer iets anders ... maar ik was ook best wel aangenaam verrast! , Laten we het even over de muzikale veranderingen hebben. Op shades... was het een en ander ietwat rauwer en aggresiever wat mij persoonlijk heel erg goed beviel. Die CD moest het vooral hebben van tracks als 'Crying for Eternity' en 'As I Die' ; nummers die garant stonden voor het algehele geluid van Paradise Lost. Nu klinkt het , laat ik zeggen , wat muzikaler. Op 'Icon' is de muzikale stijl van Paradise Lost iets toegankelijker geworden. Vocalist Nick Holmes heeft wat van zijn uitermate rauwe (Grunt) stem ingeleverd in ruil voor een iets melodieuzere 'growl' (Voor 'Non-Ingewijden', met een grunt bedoel ik een death-grunt, een ,ik zal maar zeggen, ZEEEER lage basstem (hahaha gegrom op text haha)) Ik zou haast zeggen hij is veranderd van een 'Evil Chuck (DEATH!) tot een kruising (niet-genetisch) tussen bv. Tom Araya (SLAYER) en de pionier James Hetfield (METALLICA) (deze vergelijking even voor de duidelijkheid, alleen de vocalen van Hetfield zijn duidelijk terug te vinden in de zang van Nick Holmes) De muziek van Paradise Lost valt het best te omschrijven als een kruising (daar gaan we weer) tussen bv. Candlemass (jammer dat Messiah Marcolin daar alweer een tijdje de boeg heeft verlaten) enne ... de zware doom-death van (jawel..) Death. Heel erg zwartgallige muziek dus. Alleen de speedmetal fans kunnen deze schijf maar beter in de schappen laten liggen want op dit schijfje (en z'n voorganger) geen enkel stuk speedmetal of snelle thrash. Sterke nummers van deze CD zijn bv. 'Dying Freedom' 'Ember's Fire' 'Christendom' (met een erg fijn Ronald McDonald's KinderKoor euehuhe), en het smerig goede instrumentaaltje 'Deus Misereatur' (wel erg KORT hoor maar wel sterk ....) 8܌Al met al een satanisch festijn om naar te luisteren (hoewel ik toch zijn voorganger prefereer!) en dan ook zijn 39,50 meer dan waard. Ik zou willen afsluiten met een stukje van de lyrics van het nummer 'Shallow Seasons' - you're lost forever unable to see yourself - the thought's arising, there's no disguising where you've been - reveal to me, your mind's identity - Now I must rush off to do an interview with Black Eagle/Sanctuary ... Hou 'em droog ofzoiets.... U-DaZ/SANCTUARY