LOBl:'ÝOVER DE VOORDELEN VAN CREMATIE Als je laatste uurtje heeft geslagen en je je opmaakt om te worden opgezogen in het grote, zwarte gat dat we in het dagelijks gebruik 'De Dood' noemen, ja dan zien jouw nabestaanden zich voor de vraag gesteld: "Cremeren of begraven?". Een beetje verantwoordelijk mens heeft zijn wijze van uitvaart bij leven nog geregeld. Jammer genoeg zijn er altijd lapzwansen die onverantwoordelijk in gebreke blijven en de achterblijvers met hun lijk opzadelen. Er is veel leven in de kist, maar aan jouw aanwezigheid is zulks niet te danken. Pissebedden, oorwurmen, mestkevers, palingen, alles wat leeft & groeit doet zich aan jouw ontzielde lijf te goed. Binnen een maand ben je kaalgevreten en resteert slechts jouw karkas. Wij mensen zijn een smakelijk hapje voor Moeder Natuur. Wie niet wil worden opgepeuzeld door D.D.T.bestendigen doet er goed aan dit stukje te lezen. Het grootste voordeel van crematie is dat men in geval van schijndood toch tenminste de zekerheid heeft niet levend begraven te worden. Zoals de dood op de brandstapel vroeger, hoewel onaangenaam, verre viel te prefereren boven de vierendeling, mogen wij ook het leed levend gecremeerd te worden niet overschatten. Als er een Heer der Hemelen is, staat Zijn vinger nu op mij gericht en zal ik een gruwelijke vuurdood sterven... Maar vooralsnog blijf ik bij mijn standpunt en verdedig crematie van harte. Want ook uit het oogpunt van hygiene is het smaakvoller om je niet te laten kisten, maar door de wind meegevoerd te worden boven de strooiwei.8܌Het arrangement dat ik voor mijn begrafenis heb gesloten is een stijlvol compromis tussen wat ik wil en wat hullie, mijn nabestaanden, verwachten. Mijn idee van een goed heengaan is als volgt; mijn lichaam wordt verbrand en de as die overblijft, verdwijnt in een urn met pollepel. Onder het motto: "Wie echt van mij gehouden heeft, neemt nu een hapje van me en mag dan aan de drank om de vieze smaak weg te spoelen; wie niets om me gaf, eet mij niet, maar zal niet drinken," hoop ik dat allen mijn laatste wens zullen respecteren en als uitgehongerde wolven zullen aanvallen... In werkelijkheid zal hooguit een geliefde aan mijn verzoek gevolg geven. Op tafel, rondom mijn urn dus, zal de wodka klaarstaan, en de Campari Jus, en de Jamesons's, nu ja, alles wat dit ondermaanse de moeite waard maakte, kortom... Om al die vrome gezichten in opperste vertwijfeling naar een stilleven van Koning Alcohol te zien kijken terwijl er dus geen druppel gedronken mag worden... O, daar wenkt mijn urn: "Kom maar! Kom maar!" De lippen stijf toegeknepen, ziet men mijn geliefde aan, die zich, ontroostbaar maar daarom niet minder dorstig, in een fles verliest en binnekort zal moeten worden afgevoerd. Ze denken: "Mij zal je zover niet krijgen, kreng..." Alleen mijn geliefde weet: "Zo smaak je het lekkerst!" Uit : Joop Klepzeiker Schoolagenda 1991/1992 Door: Theo van Gogh '"jsw'ed by: 'RADAVI / EFFECT / DBPP