Exclusief geschreven voor Jong, Snel en Wild Magazine Publiceren of copieren van deze tekst is ten strengste verboden zonder schriftelijke bevestiging van: Vortex Design Pobox 59 3360 AB Sliedrecht --- Deel 2 : Terug naar af.... Er hing een doodse stilte in de cocpit van de shuttle 332. Er hongen kabels uit het plafont die met veel rook en geknetter van rondspringende vonken kontact maakten met de vloer van het ruiteschip. Alles was door elkaar geschud door de explosie. Er klonk een diep gekreun uit een hoek van de luchtsluis... 'Martin?... ben je inorde?' kreunde Borku die zich aan het afkloppen was. Er kwam geen antwoord. Borku orienteerde zich om het noodlicht te zoeken en drukte op het paneel enige knoppen in. Een rood licht begon zachtjes te zoemen en nu was pas echt de ravage te zien die de explosie had aangedaan. De stoel waar Martin op had gezeten was volledig van de grondplaat gerukt en lag ondersteboven tegen de achterkant van de cocpit. Borku spande alle krachten van zijn reptiellichaam en trok de stoel terug. Martin zat nog vast in de gordels. Een bloedende wond aan het hoofd gaf de kenmerken van een fikse klap tegen de stalen plaat van de achterkant van de shuttle. Borku rukte een kastje open en pakte de firstaid kit. Hij greep de protoscan en begon de wond te helen met een warme roodachtige gloed. Langzaam dichtte het apparaat de wond. Martin opende zijn ogen. 'Wat is er gebeurd?' vroeg Martin zich af. 'We mogen denk ik de goden wel bedanken' maande Borku. Borku plaatste de stoel terug in zijn oude positie van sloeg de bouten vast met een stuk pijp. Hij plaatste Martin terug in de stoel. En begon aan de controle van de computers. 'Het merendeel van de systemen zijn niet operatief. We hebben alleen de stuur- raketten nog voor verplaatsing. Voedsel replicator is kapot evenals de navigatie systemen. Zuurstof voorraad is op 80 procent.'meldde Borku. 'Kreun...'zuchtte Martin' waar zijn we ergens?' 'Hmmm ik denk dat we door de explosie weg zijn geschoten, ik zal eerst proberen om de navigatie systemen terug online te krijgen ' terwijl Borku dat zei rukte hij een print uit de centrale computerkast. Martin kwam een beetje bij maar was nog erg duizelig. Hij richte zich op uit de stoel en begon de spanningsleidingen te controleren van het navigatie- systeem. Na een 30 minuten arbeid klonk er een piep uit de monitor van de navigatie computer en begon Martin een surviellance controle voor positiebepaling. Martin zei verbaast ' Werkt ie wel 100 procent?? We zijn niet verplaatst!' Borku wees naar buiten en merkte op ' waar zijn dan de astroids?' Inderdaad, de astroid gordel was verdwenen. Borku probeerde de HQ te bereiken via de intercom. Niks als ruis kreeg hij terug. Plots kwam er een klein vaag signaal. 'Shut...32..mayday....pos..achter jullie kij.....geen zuurst....mayda.......KLIK!' Borku sprong op naar de flightcontrols en stuurde de shuttle 180 graden in de ronte toen op het beeldscherm een beschadigde fighter opdoemde. Ze stopten op twee meter van de fighter en schoten een ankerhaak af om de vleugel van de fighter. Martin bediende de tube voor het dokken in de ruimte. Borku keek op de monitor van het dokking systeem en wachtte op het groene licht dat na enkele seconden na de aansluiting begon te knipperen. Martin keek uit zijn ooghoeken naar de achterkant van de shuttle en zag tot zijn verbazing dat de containers nog intact waren. Er zat zelfs geen schram- metje aan de buitenkant! Plots schoot Martin binnen dat de containers met energie dan ook nog aanwezig moesten zijn. Hij prong op en keek op de intercom maar de laadruimte van de shuttle. De gele containers waren verdwenen! Borku riep door de intercom dat hij de piloot van de fighter had gevonden en dat Martin klaar moest staan met de medkit. Het was nog een jonge vent volgens Borku en hij zal het wel overleven. Borku had hem onderzocht en zei dat hij net zo veel geluk had gehad met de explosie als hun zelf. Het enige was dat hij zuurstof gebrek had gehad en een beetje bij moest komen van de schrik. Martin zei ' dan moeten we naar de science satellite, die is het dichtste bij. Ik wil nu wel is weten wat dat voor energie was' Met veel geduld en koersveranderingen doemde de ScenSat op. Het aanblik van de science sat was spookachtig.Geen enkel landings of markering licht was te zien. Het was net alsof het een dode klomp staal was die door een gigantische hand in elkaar was gevouwen.. 'Wat is hier in godsnaam gebeurd?' gilde Borku 'waar zijn al die destroyers en kruisers en de fighter squadrons gebleven?' Martin keek in het rond naar de fighter piloot die ondertussen aan het bijkomen was en die zijn schouders ophaalde toen martin naar hem keek. 'Ik weet ook niets meer dan jullie al weten' kreunde de piloot die pijnlijk over de schouder wreef Borku liep naar hem toe en hielp hem overeind. Borku gaf hem een hand en zei 'Ik ben Borku a Kargch en dit is Martin Kylua' 'Martin Kylua ???' sprak de piloot verbaast 'Commander Kylua ??' Martin grijnsde en riep 'De enige echte....' De ogen van de piloot schenen te glimmen van vreugde toen Martin vroeg of hij hem ergens van kon. 'U herkent nog wel de naam van Vrouwe Eriban? zei de piloot. Martin keek verbaast en zei 'De regentes van het Lothar systeem? Ja die kan ik me nog wel voor de dag halen, hoezo?' Martin herinnerde dat hij een reddings missie uit had gevoerd toen een piraten ship de ambassadeurs kruiser had aangevallen en had beschadigd. Hij had toen de regentes en hofhouding gered van de ondergang. De piloot gaf Martin een hand en zei 'ik ben de negende zoon van de regentes' en het is een eer om u nu is de hand te mogen geven. Martin lachtte en riep dat het een plicht was geweest maar dacht toen aan het feest dat de regentes had gegeven voor hij en zijn makkers... Borku had ondertussen met de scanner naar andere schepen gezocht en geprobeerd om contact met die schepen te krijgen maar het was een nul op reakties. Martin plaatste zich achter de controle panels en scande de Sat. Alle levensfunkties waren nog intact op de Sat maar geen enkel respons op het roepen van Borku. Martin dacht een ogenblik na en riep 'We dokken over 2 minuten....' De dokkings armen werkten niet toen de shuttel over het landingsdek heen vloog dus het werd een handgeleide landing. De shuttel kraakte aan alle kanten toen die contact maakte met de bodem van de Science Sat. Boku gaf een laser pistool aan Martin en de piloot was bezig met zijn pulsar machine pistool. Martin drukte een paar knoppen in en de shuttle deur opende zachtjes. Het was een puinhoop op het flightdeck. Overal lagen afgescheurde balken en platen die van het plafont waren afgescheurd. Ze liepen alle drie naar de liftingang toen de piloot een schim zag lopen achter de lift. Borku richtte zijn pistool en vuurde....... Een groen achtige lichtflits zoefde lang de afgebroken balken uit het pistool van Borku. Een doffe knal werkte als een echo door de science sat. De zwarte schaduw viel neer. Martin liep naar het bewusteloze lichaam dat met het gezicht naar beneden lag en draaide het om. De piloot en Borku stonden met de pistolen in aanslag paraat om elke verdachte beweging af te straffen. Martin keek verbaast en zei " Het is een onderzoeker van de ScienceLab." Borku knielde en keek naar de indentcard op de borst van het slachtoffer die zachtjes kreunde en de ogen open sloeg. "Sinds wanneer lopen jullie haastig weg als er bezoek komt?" grouwde Borku Martin onderzocht de man en vond een klein handwapen wat ie direct ontspande. "Rustig Borku" maande Martin " en keek de onderzoeker vragend aan "wat is hier gebeurd?" De onderzoeker was weer bij de positieven. Keek in het rond en zei verbaasd "jullie zijn niet van hier! hoe komen jullie hier? waarom hebben jullie om mij geschoten? ik heb geen kwaad in de zin!! we moeten vluchtten!!" Borku keek in het rond en zei tegen de piloot dat die vent een paar kaarten miste op een vol dek. Martin hielp de onderzoeker overeind en gaf zijn handwapen terug maar hield wel de ammunitie verdekt in de palm van zijn hand. Martin vroeg "wat ie hier nu gebeurd? leg het ons is uit!" De onderzoeker legde uit wat er gebeurd was.... "We waren bezig om een plasma verbinding te maken tussen de verschillende gammastralen die wij gebruiken voor de verbranding van onze fusiemotoren in de ruimte.We hadden een goede hoop dat we de brandstof problemen voor de verre reize zo zouden verhelpen. Maar het liep mis. We denken dat er een scheurtje was in de verbindingspijpen tussen de koelcellen en het plasmaveld. We waren nog maar in het beginstadium van de testen toen er een gele gloed over het laboratorium spreidde die mij en 2 collegea's neer sloegen. Toen we daarna bij kwamen waren we helemaal alleen en niets of niemand meldde zich meer via de communicator. We hebben diverse systemen weer online maar het meerendeel van de computers is overbelast geraakt en funktioneerd niet meer goed. Het meest belachelijke is de timeindex van de verschillende computers is totaal op hol geslagen zodat we niet weten waar we zijn en WANNEER!" Martin onderbrak de laborant en reageerde verbaast... "hoezo wanneer?" De onderzoeker opende een deur en ze liepen in een grote hal met verschillende computers die daar stonden te zoemen alsof het een lust was. David zei" ja, das het probleem, we hebben absoluut geen tijdsaanduiding meer. Je weet dat onze tijd gemeten word door de afstand van de aarde naar de zon en dat we zo weten hoe laat dat het is. Nu zijn we er achter gekomen dat de afstand van de aarde naar de zon niet meer veranderd en sterker nog... de afstand blijft constant het zelfde.." Martin zijn ogen puilden uit en riep "maar dat is toch niet mogenlijk?" David opende een schuifdeur en de groep liep naar een controle paneel toe waar nog 2 onderzoekers stonden.David stelde de twee onderzoekers voor " Dit is Doctor Veldar en zijn assistente Capris. De twee onderzoekers gaven de heren een hand en David vervolgde zijn verhaal. "Wij denken dat we in een tijdgat zitten waar geen ontsnapping mogelijk is. We denken dat een explosie die groot genoeg is om de banden van tijd en ruimte te verstoren dit gedaan kan hebben. Maar het verklaard niet hoe jullie hier gekomen zijn." Martin vertelde hun verhaal en Doctor Veldar zei dat hun verhaal wel is het bewijs zou zijn dat zij gelijk konden hebben. Na een lunch van namaak voedsel in een vorm van pasta werden er plannen gemaakt.Er werd een computer simulatie gemaakt van het gebeuren en er kwamen diverse ideeen op tafel. Veldar mellde dat er eerst is om het station heen gekeken moest worden om de schade vast te stellen.Borku riep " Ik zag een cruiser in het dok staan daar kunnen we toch mee rond vliegen?" Martin dacht na en riep "kunnen we doen maar dan hebben we wel een motorkenner nodig die de fusie motor kan bedienen. Veldar wees naar zijn assistente en vertelde dat zij een eerste klas monteur en bediener was. Borku en Martin stemde in en de drie vertrokken naar het tussendek waar een gigantische cruiser lag te wachtten op aktie. "wat een bakbeest" riep Borku terwijl ie opkeek naar het 80 meter hoge schip. Capris melde dat het schip het nieuwste van het nieuwste had en zelfs al interstellair kon reizen. Zei werden door de Teletransporter naar het schip gezogen en liepen door de brede gangen naar de controlekamer. Borku schakelde de intercom in en het gezicht van de piloot die bij de onderzoekers bleef doemde op. Het beeld was niet perfect zodat een krakende stem vloekend over de intercom riep :"wij blijven continue in contact voor zover dat het mogelijk is" riep de piloot. Capris nam plaats achter het paneel van de motoren en Martin gaf het start bevel. Een kleine trilling was het teken dat de motoren gestart werden en direct al op volle toeren draaide. Martin stuurde het logge gevaarte uit de doks en stuurde het de open ruimte in. Na een uitgebreide inspectie sprak Martin via de intercom tegen Veldar "de rotatieas van de science sat is 18 graden uit zijn ideale stand. U moet de stuurboordmotoren aan zetten tot jullie de 0 graden as weer hebben bereikt. Ik denk dat David eerst even de motoren maar moet checken voordat jullie het doen." Veldar verscheen op het scherm "Blijven jullie onze rotatie as in de gaten houden want de controle apparatuur is hier niet betrouwbaar." Martin nam plaats achter het scannerscherm en plaatste een paar commando's naar de centrale computer. Een groene 3d layout van de science sat doemde op en martin kon nu duidelijk zien dat de Science Sat inderdaad ver uit zijn as was geraakt. Ondertussen waren David en Kalst (9e zoon van vrouwe Eriban) naar beneden gegaan om de fusie motoren te checken op enige fouten. David tikte een paar commando's in en het beeldscherm gaf een uitgebreide informatie van de fusie motoren. De motoren waren ok had David gemeld aan Kalst en zij vertrokken weer naar boven toen zij de controle hadden doorgegeven naar Veldar. Ze hadden niet gezien dat het plasmaveld dat de scheiding was tussen de materie en antimaterie aan het afbrokkelen was... Borku lag achterover in de navigatorstoel toen het bericht kwam dat de stuur motoren werden gestart voor het corrigeren van de as. "Wij zijn stand-by" meldde Martin. Een paar kleine vlammetjes gaven de indicatie aan dat de stuurmotoren aan werden gezet en Martin zag dat elke 15 seconden een graad eraf werd gestuurd. Plotseling was er een verblindende lichtflits toen de fusie motoren opeens alle antimaterie kreeg te verwerken toen het plasmaveld het had begeven. Een kleine maar zeer effective reactie tussen die 2 energies zorgde ervoor dat de complete Science Sat in een paar seconden verdampte.... Capris schreewde het uit terwijl tranen uit haar ogen vlogen. Martin vloekte en probeerde de cruiser uit het implosie veld te verplaatsen. Hij ramde op een paar knoppen en de cruiser snelde steeds harder achteruit. De schokgolf had hen bereikt en schudde het hele schip door elkaar. De cruiser werd opgepakt alsof het een lucifer doosje was en werd meegesleurd de ruimte in. Het was net zo snel voorbij als dat het begonnen was. De stabilisators van de cruiser werkten op volle kracht om het schip op koers te houden. Borku sloeg op alle knoppen om maar enig contact te krijgen met overlevenden maar alleen statische ruis kreeg hij terug. Martin liep naar Capris en lag zijn hand op de schouder van de ingezakte vrouw. Hij drukte op een paar knoppen en de motoren stopte... Een paar stukken metaal en een lichte vonkenregen was het enige wat er nog over was van de Science Sat. Martin keek naar buiten en zei "Dat waren de enigste mensen die ons terug konden brengen.... we kunnen nu niet meer terug". Martin keek naar Borku en naar Capris die het nog steeds moeilijk had met het verlies dat ze had geleden. Martin zei "we zetten koers naar sector 10-10 en dan kijken we wel verder wat we kunnen doen". Borku tikte de koers in en Capris aktiveerde de motoren. Het grote schip nam steeds meer vaart op de vastgestelde koers... DE KOERS RICHTING AARDE..... WORD VERVOLGD..... Auteur : Ace / Vortex Design Greetzz 2 : Take Seal Scan Da luitjes van DBPP Speed Rest of da scene!!