Bl: JO'ÝDe mooiste pauzes zijn lang Oh oh oh, wat ben ik toch gigantisch technisch, al zeg ik het zelf! Jawel, dit is weer een fijn Dinges Iterum Yoghurt, oftewel DIY artikeltje!!! Hoi hoi hoi hoi!!! Ok ok, stop maar weer met de kamer verbouwen! Want ik ga deze meestal toch wel erg saaie rubriek eens eventjes geheel anders aanpakken, al wordt ik op dit moment wel een beetje depri van Andre Hazes op de radio (Ja, het is kwart over 1 's nachts, zondag op maandag, en dus is Nachtwacht op de radio. Geen tapeje van moi dus! (Wat denkt jij eigenlijk wel?)). Ok, wat gaan we (ja, et tu (goed geschreven? M'n Latijn is ook alweer 3 jaar geleden...), oh trouwe lezer(es)!) dan eigenlijk maken? Om deze vraag heel spannend te maken, zeg ik het lekker niet, maar geef ik alleen een hint: HET HEEFT IETS TE MAKEN MET DE TITEL!!! Jawel, je zou het niet denken maar het is dus echt zo. Even de saaie dingen nog: De redactie van dit blad zowel als de auteur van dit artikel stelt/stellen zich niet aansprakelijk voor verschrikkelijk domme dingen die DE GIGANTISCHEASSSUCKINGEIKELDIEEVENTUEELZ'NBEKLAGHADWILLENDOENBIJONS ZELF doet! Ok, gehad, ON WITH THE SHOW! Het was een boring donderdag. De held van dit verhaal, c'est moi, liep verveeld door z'n huisje, toen hij opeens bedacht wat hij/zij vandaag ging doen voor een interessants: Z'n ouwe trouwe A500 eens proberen professioneel te vernaggelen. Dit deed hij drie keer per jaar, en vandaag was het weer zover, u heeft dat ook vast wel eens!8܌Hij sloop naar boven, denkend aan de plek waar eventueel nog 1 kubieke millimeter soldeerspul zou kunnen passen op zijn ondertussen al geheel ondergesmolten moeder...board!!! Puffend bovenaan de trap besefte onze toch niet al te snugger ideaalbeeld van de mens, dat hij vergeten was gereedschap mee te nemen. Wij als lezers blijven nu maar eventjes bovenaan de trap op hem wachten, anders moeten ook wij nog eens een keer die hele ellendige pokketrap neer en op (raar klinkt dat toch? Neer en op! Ik bedoel: Op en neer klinkt wel, maar Neer en op op een of andere manier niet. Waarom eigenlijk niet? Voor dit antwoord moeten wij ons wenden tot de eerste boeken van de Griekse filosoof...) AAAH! Daar komt onze stoeruitgedoste eenmanselite al naar boven kruipen. Je zou toch haast de tijd vergeten door al die bullshit. Ja, het gereedschap, al was het niet helemaal van hem, was allemaal aanwezig: Soldeerbout, soldeerselspul, en nog andere troep waarvan de auteur ditter artikel nog niet weet wat het nu eigenlijk is. Eerst werd het nog onwetende slachtoffer van dit 3jaarlijkse ritueel ontdaan van al zijn/haar kabels, en van de geheugenuitbreiding alias HDcontroller in de SideExpansionPoort (handig woord om te typen, al typ(e) (hoe schrijf je dat eigenlijk?) ik het zelf). Vervolgens werd de A500 op de operatiebank gelegd anex buro, en werd de bovenkap losgelicht. Nee, er hoefden geen schroeven los, betweterige shitheads, want een echte Diner Inventaris Yoghoer (DIYer) heeft z'n A500 altijd openliggen, net als dat de boer altijd de koeien op stal heeft, en dat de papiervoorraad van de Bruna altijd aankomt in een bestelbusje met een groen kenteken, en dat de puzzelstukjes van een verwarmingsketel altijd naast de ingang van de telefoon liggen (?). 8܌Zo, dat zag er mooi onoverzichtelijk uit! Zjodzkoelere! Ja, dat had deze Chriet Tietulaer in menselijk gedaante toch wel weer even goed gedaan, 1/3 jaar geleden! Aangezien van het officiele groen van het moederboard NIKS meer te zien was door al het gesmolten en weer hard geworden soldeersubstantie dat er aanwezig was en daar lag te liggen, leek dit toch wel erg spannend wordende artikel ERRUG snel afgelopen te zijn! Maar vreest niet, o gij dappere fellowheroes! Er was namelijk ook nog zoiets als de doorgevoerde geheugenuitbreiding alias HDcontroller!!! Gelukkig maar... De niet bepaald onderontwikkelde hoofdrolspeler uit dit verhaal pakte snel het al eerder genoemde doosding, en begon erop te hengsten: Een, twee, drie, vier, vijf, ja zelfs wel ZES keer! Het schild bezweek, en de doos sprong in twee gedeeltes open (Dat schijnen ze ook te doen als je gewoon een schroevedraaier gebruikt, maar dat wist ons ideaal op dat moment nog niet. Nu wel dus.) Ooooooh!!! U snapt natuurlijk allen wat een vreselijk goede gelijkenis van een orgasme dit was voor ons toch niet al te impotent uitgevallen manbeeld. Wat een veel groen was daar te zien! Wat kon daar vast wel veel soldeerspul op gesmolten worden! Maar waarvoor? Waarvoor? Waarvoor? Zijn hoofd begon pijn te doen van het denken, want DAT was hij niet gewend... Wat kun je nou allemaal doen met de SideExpsaniuoifn (BEKIJK HET MAAR, JE WEET WEL WAT IK BEDOEL)... Even in de handleiding kijken dan maar... Even wachten, hij zoekt nu dus 30 minuten... Onze held besefte zich opeens dat het allemaal niet zo makkelijk was als dat hij wel gedacht had!!! Jezus wat een lijntjes op die bouwschema's! Zouden dat allemaal lijntjes soldeerselsel zijn ofzo? Maar hoe solderen ze dan al die letters in dat board? Wow! Die mensen van Commodore moeten wel ERG goed om kunnen gaan met de bout! Maar dit alles nam nog steeds niet weg dat onze lang niet over het paard getilde verschrikkelijk knap uitziende held nog geen enkel idee had wat hij ging8 doen met al die troep die daar ondertussen op z'n buro alias werktafel lag! Wow! Wat nu dan? Ja, we bellen iemand die dit minder vaak doet, maar dan wel goed, dacht hij. Hij kende niemand eigenlijk die dit soort dingen WEL goed doet, en dus besloot hij maar gewoon IEMAND te bellen, die wisten allicht wel IETS om te doen met een soldeerbout, soldeerspul en een SideExpansionPoort (wow! In 1 keer goed!). Waar was zijn agenda nou eigenlijk? Jeeeeeeezus! HELEMAAL BENEDEN!!! Het is natuurlijk ook weer niet zo dat die trap zo verschrikkelijk hoog is, maar hij is zo LANG! Nou daar gaat hij dan weer!!! He? Wat? Oh, of wij even meegaan, even voor gezelschap onderweg. Hij is namelijk z'n Walkman vergeten, en anders verveelt'ie zich te pletter daar op die trap. (Een half uur later) Het zweet gutste van zijn voorhoofd. Z'n harte klopte in z'n keel, en rode vlekken vertroebelden zijn blik. Hij gaf zich helemaal aan z'n eigen vermoeidheid. Zwaar hijgend zette hij de laatste stap, en legte z'n hand op de iets te koud aanvoelende deurkruk. Een zucht van verlichting zocht haastig doch gericht z'n weg uit z'n mond. Met een zwaar kraken ging de deur open, voortgestuwd door zijn volle gewicht. Hij flikkerde op het laagpolige tapijt neer en wist net een kunstgebit te voorkomen door z'n gewicht snel naar rechts over te gooien, bij het veel te snel zien naderen van de ijzeren punt van 1 der verwarmingen. Hij was in de woonkamer aangekomen. Na een uur van deze zware tocht bijgekomen te zijn, besloot hij maar eens op te staan. Hij zocht zijn agenda door, en kneep z'n ogen even dicht. 'PLOF'. Z'n wijsvinger was ergens op de adressenbladzijde beland: M.v.Aalten (Verdere gegevens over Dhr. Van Aalten worden hier niet verstrekt wegens privacyredenen (netjes zo?)). Snel draaide hij het telefoonnummer op zijn mooie 'tone'telefoon. Jawel, Aalten was d'r. Hij had een leuk idee: Door aarde op de HLT te gooien, schakel je de 68000 uit! Wow! Dus dat klonk wel even interessant! Niet8 vragen wat dat dan betekent, gewoon ophangen en doen... blijft het altijd een verassing. Gespannen werd de soldeerbout in het stopkontakt geplugd... Nu denken alle intelligente lezer(es)(t)jes natuurlijk: Maar deze breed geschouderde gentleman moest dan toch eerst naar boven??? Ja, maar de benedentocht was al in zijn/haar geheel doorgenomen, dus ik, de schrijver dus, acht het niet nodig nog een keer hetzelfde te vermelden in 1 verhaal. Alhoewel: Zijn slaapkamer, waar alle actie tot nu dus plaats gevonden heeft, had hoogpolig tapijt, dus onze held kwam wel wat zachter aan. Gelukkig maar, he? Maargoed, onze mainactor hield niet zo van trends, vandaar dat het solderen gewoon 'plugged' gedaan werd. Ok, die was aardig flauw, maar dat houdt je wakker. Nu had deze welgevormde Chippendale een paar jaar geleden een prachtig methode bedacht om te pitten en TOCH op tijd wakker te worden voor de soldeerbout (die moet natuurlijk heet worden he?): Hij pakte het ding in zijn rechtervuist, en ging plat op z'n bed liggen (dat is tenminste wel de meest relaxete (hoe schrijf je DAT nou weer?) positie om in een bed te gaan liggen). Al snel was hij ver heen... En nog steeds heen... De soldeerbout werd heter... En nog steeds heen... De soldeerbout werd een ietsje heter... En nog steeds heen... De soldeerbout werd heter... En nog steeds heen... De soldeerbout werd NOG heter... En nog steeds heen... De soldeerbout werd nu toch wel ERG heet... En nog steeds heen... De soldeerbout begon een geur van verbrand vlees te verspreiden... En niet meer heen maar snel overeind en rennend naar de kraan die hij in zijn slaapkamer ingebouwd had voor dit soort gezeik en z'n handen onder de kraan houdend ondertussen de soldeerbout door zijn Tom&Jerry beddegoed heen zien branden om vervolgens een kutsprint naar zijn heiligdom oftewel zijn bed te nemen om dan de soldeerbout aan het goede eind op8 te pakken en te balanceren op het handvat op het buro om dan het beddegoed nog net te redden van een vreselijk verbrandingproces. WRAAAAAAAHHHH!!! Zo, nu eens even kijken wat Aalt gezegd had... Pinnetje 1 en pinnetje 55 verbinden met een schakelaartje ertussen! Dat kan ieder gigantische eikel. En voor het nut van dit artikel zou ik het eigenlijk helemaal moeten uitleggen, maar dat is gewoon niet nodig. Als je niet eens weet hoe een schakelaar werkt, ben je ook niet de titel Doos Injectie Yogaer (DIYer) waard! Ja, nu had ons alternatief van Take That met z'n vieren officieel een megaplug moeten kopen, om DAAROP te solderen (ja kinderen, doen jullie dat dus maar wel, ja?), maar dat ging natuurlijk recht tegen al zijn geloof in! Dan had hij voor al die moeite NOG geen stukje soldeerspulliewullie op z'n moeder...board (ja, dat vind ik een ERG leuke grap ja) erbij gehad. Dus snap zijn gebrek, en voorkom ze bij joe thuis! (Ik geloof dat dit meteen ook maar het moraal van dit artikeltje is, OK?) Wow, onze mannelijkste man der mannen had nu toch wel een beloning verdiend! Snel een beker melk pakken! ... ... ... Wow! Dat was lekker! Nu moest het schakelaartje alleen nog door een gaatje heen, schroefje erop en klaar. Lijkt simpel, leek simpel. Tenminste, als je een gaatje hebt dus. Want die had onze held van dit verhaal(tje) niet! (Ja, die had hij wel, maar ik gebruik dus alles behalve onderbroekenlol, stelletje kind'ren!). Dus er moest alleen nog maar een gaatje ergens in de HDController ofwel geheugenuitbreiding!!! Ja, hoe gaan we dat dan doen? Hij dacht na, en ontdekte ook, dat hij geen gaatje in zijn hoofd had: Hij pakte de houweel die hij altijd in zijn broekzak bij zich droeg, en ramde daarmee op de HDController alias geheugenuitbreiding: Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien, elf, twaalf, dertig, vijftig, vierenzeventig, negentig, ja zelfs vijfennegentig keer! Daar pasten wel DRIE schakelaars doorheen!8܌Dus pakte onze metgetraindespierenuitgeruste Schwarzenegger er nog twee schakelaars bij. Drie schakelaars in serie werden gekoppeld tussen pin 1 en 55, en overvloedig veel soldeerzooi werd gebruikt tot alles grijs zag. Wow! Wat zag dat er machtig interessant uit! Jammer dat'ie eigenlijk weer dicht moest! Met een paar druppeltjes Bison werd de hele gare zooi aanelkaar geplakt, en alles werd weer aangesloten. Hoho, denken de oplettende lezers hier... Wat gebeurt er hier? Gebeurt er dan niks met de soldeerbout of zo? Geen ongelukken? Kon het niet zo zijn, dat de actie met de houweel VEEL te vermoeiend was voor dat figuur dat mij toch niet zo'n Chippendale lijkt 'after all'? Ja, zeg ik, de auteur, dat was het misschien ook wel allemaal, maar ik hoop toch wel dat het ondertussen een beetje duidelijk moge zijn dat ik echt strontmoe ben gewoon. Het is nu half drie, en ik luister dus al een halfuur naar de VARA (Mol of Mark of zo iets). Dit is natuurlijk heel vermoeiend, ja? En als ze dan ook nog een verkrachtte houseversie van 'In the name of love' van U2 gaan draaien gaat de humor er ook wel uit voor mij. Maar voordat ik echt saai ga worden van al dat gezeik van jullie, moet ik nog even zeggen hoe het spannende avontuur afliep. (Ja, ik raffel nu 5 kantjes aan tekst af in 1 alinea ja, SO WHO GIVES A F**K? Ik bedoel, als je echt deze tekst helemaal tot hier gelezen hebt, moet je wel ERG weinig te doen hebben, hm?) Ik heb dan tenminste nog wat te doen zometeen: PITTEN! Maargoed, toen hij de computer aanzette, bleef het scherm zwart. AAAAHHHH! Dat gebeurde nou altijd. Zo'n 3 keer per jaar eigenlijk. Toeval???? ... ... ... ... Na de gebruikelijke routines: Plaatselijke aardbevingen met de vuist, MC68000 d'r uut en d'r in pluggen terwijl de transformator aanstaat om zo jezelf statisch te laden en vervolgens alle andere chipjes aan te kunnen raken met8 statische nagels, keihard vloeken, besloot onze zeker niet naast z'n schoenen lopende held (Hij had ze niet eens aan, dus... (HAHAHAHA!)) om dan maar gewoon alle drie de schakelaartjes over te halen, ze zaten immer in serie. Maar probleem oh probleem! Welke maakte nou verbinding en welke niet? Dat liet dus 2 tot de 3e macht mogelijkheden over: 8 dus! Sjesus! Godvrdegodvrdegodgodgodgloeiendegodgodgodgodka**erdeka**kerdegolerateringtyfusaid*zooi! Ah! Gevonden! ... ... ... He! De Amiga doet het! Joechei en Hoezee en nog meer verwante kreten! Wat fijn dat alles het weer doet! Bof. Me dunkt. Snel startte hij zijn favoriete spelletje op: Giana Sisters+, cracked&trained by Falcon (Who????). Wow! Steeds als hij alledrie de schakelaars omzette stond z'n ouwe trouwe tinvoorraad vermomd als A500 geheel stil! Stoer, dat ging hij aan al z'n Nintendovriendjes laten zien! (U snapt, hij heeft het nooit laten zien, aan nobody...) Mocht U nu ooit op de ACG iemand zien zitten met een schakelaartje en een zwarte knop op z'n controller alias geheugemnhygf (geen zin in om te typen), toon dan even medeleven, en vraag niet waarvoor ze zijn, want dat weet hij dus zelf ook (nog steeds) niet. Nou tot zover mijn bijdrage aan een DIYrubriek, hope you liked it!!!! C joe in andere artikelen, of volgende maand, leg d'ran wat je lees. Was met een toetsenbord ingedrukt: RagaMuffin!!!