"Het Leven in een groen pakkie..." De opkomst en ondergang van mijn tijd als militair. Door : DARKLORD [DBPP/EFFECT] Voor de echte kenners onder ons, en dat zijn er heel wat, is het tot ons gekomen dat er verschillende "scene" dudez in militaire dienst zitten of nog moeten. Zeker 1 bepaald persoon is daar geloof ik niet blij mee en daarom zal ik hem proberen om hem een beetje op te vrolijken met een levens verhaal hoe het mij ging in militaire dienst jaargang 1982. Dus opletten Tussie dan kan je er nog wat van leren. hehehehe Op een regenachtige dag in november jaargang 1981 zat ik met mijn (toen nog) dunne reed in een boemeltje richting Ede (gelderland) om me daar te voegen met andere leeftijdsgenoten die daar de nietszeggende dienst- plicht moesten vervullen. Een eenzaam leventje ging ik tegemoet want niemand van de hele family was ooit in dienst geweest en niet 1 van mijn vrienden thuis had me kunnen voorbereiden op de tijd die komen ging. Tjonge.. ik zag het somber in. Wat moest ik daar nu eigenlijk doen? Ik was net net van school af en toen viel de oproep al op de deurmat. 17 lentes jong en nu al ten stijde tegen ieder die wat tegen het vaderland had. Ikzelf persoonlijk heb nog wel wat tegen het vaderland, dus hoe moest ik mezelf tegenhouden? Na een tijdje kwam ik aan op het station van Utrecht en daar moest ik de trein nemen richting Ede. Na 3 perrons te hebben afgestruint voor een trein in die richting greep ik zo'n blauwe aap beet en vroeg hem naar de goede trein. De vriendelijk meneer gaf me het goede perronnummer en ik er op af. Ik had het eigenlijk kunnen weten want het kan nooit zo druk zijn geweest op een dinsdag morgen om 10:30 uur.. dan zitten de meeste op hun arbeit en niemand slenterd zijn karkas dan over een stil Utrechts station... behalve diegene die opgeroepen waren voor een vlotte reis! Niet?? dacht het wel. Een mannetje of 50 liepen driftig heen en weer (prachtig gezicht) om met een treintje mee te gaan. Na een goede 10 minuten kwam er een "voetbalstadion" boemeltje met een slakke gangetje aan en we konden plaats nemen in het afgeraffelde treintje. Ik had al een gesprek met een andere dude aangeknoopt (want zo ben ik) en we kwamen erachter dat we in de zelfde groep zaten voor de Elias Beekman Kazerne. Lekker chatten over ditjes en datjes (4-8 gig) die je toen nog niet had. Dus na een tijdje te hebben gereuteld met een paar andere dudez die vreemd genoeg allemaal uit het noorden kwamen (friesland,gronigen enzo.. tukkers.. grin.) Komen we aan op het station in Ede (was toen nog in aanbouw). Aan de borden te zien waren we verwacht en een grootte stroom van mensen liepen naar een poortje toe en plots stonden we oog in oog met een soldaat die onze op- roepings kaart moest zien. Dus wij die kaart tevoorschijn toveren en hij blij dat ie ook weer is een paar mensen zag want het scheen er wel een eenzaam plekkie te zijn. Nu stonden na een 10tal meters een paar liefs groene vrachtwagens die schijn- baar ons naar de kazerne moesten brengen. enfin wij wachten tot onze namen werden geroepen en dat groepje van ons werd steeds kleiner en de vrachtwagens voller! Plots riep de dude die de namen opnoemde dat de rest lopend naar het hoofdgebouw moesten gaan en zo daar hun papieren in moesten leveren. Martijn (een groningse boer waarschijnlijk met een accent waar Wil Luikinga wel jaloers op kon worden) vroeg aan die strepenboer (zo noemde hij alles wat boven korporaal was) hoe ver het was naar het hooftgebouw. De strepenboer lachte en zei een 10tal kilometers! Ja NOT.. kwam niet lekker aan dus. Wat bleek achteraf.. die dudez in de trucks waren opgeroepen voor de LUA afdeling (Lucht Artillerie, PRLT's) en wij zaten bij de Verbindingen die het schijnbaar nodig vonden om niet voor vervoer te zorgen maar ons lekker met de benenwagen lieten komen. Wij druk overleggend met elkaar en maar tot de beslissing gekomen om terug te lopen naar het station en daar een taxi te pakken en zo een voetreis te besparen. Je had die dude met het geweer aan het hek moeten zien kijken, toen we riepen dat het niet leuk was en we terug gingen naar huis.. ehhehehe grin.. lekkere vent.. tjonge.. Enfin wij met een taxibusje naar de E.B. kazerne diep in het Edense Bos ofzo... Van het hele zwikkie dat op het perron naar de kazernes trok bleven er nog maar een 9 man over en die keken verbaast toen we er al waren. Dat was nooit 10 km geweest en we waren het eens dat we nu al het collegiale hadden gezien van de staf die er rond liep. Na de taxi chauf een lekkere vette tip te hebben gegeven liepen we door een poort richting een gebouw dat schijnbaar als vreetschuur was verbouwd en zo de dampen van worst en broodjes ons tegemoet kwam. Bummer dus want je moest er voor betalen en niets was gratis. Minimale wat ze hadden kunnen doen was een kop koffie klaar zetten met een koekje... hehehe. Na een tijdje te hebben gezeten en geleuterd werd het zaaltje steeds leger en wij zaten nog steeds met onze koffie aan de klets toen er plots een driftig klein mannetje op me aan begon te schelden dat we maar is op moesten karren en naar onze kamers moesten gaan. Nadat Bart hem lekker de huid had volgescholden bedaarde hij een beetje en stelde hij voor dat hij ons wel de weg zou wijzen naar ons "hok". tjonge.. dus dat was de manier. Gewoon je bek opentrekken en dan kom je er wel. Niets is minder waar want het bleek een dienstplichtige sergeant te zijn! Ja die kan je wel hebben.. maar alles wat blinkt en spiegeld moet je aardig tegen zijn... hehe daar kom je na loop van de dag wel achter. Zo deden wij dat ook. Voor het "hok" stonden dan ook enige kilo's goud en een driester (kapitein) blies ons even in het oor hoe de zaken er voor stonden. Martijn had direct al ruzie met die knakker over een petje met "NY" erop.. moest ie afdoen enzo..tjonge kinderachtig... Maar goed.. we kregen onze slaapkamers.. Wat een zooitje als je dat zag.. 5 bedden op een kamer die niet groter was dan mijn eigen kamer thuis. Wel lekker gezellig. Wij onze prive spullen op het bed naar keuze gemikt en zo afwachtend hoe het de rest van de dag zou gaan. Na een 10tal minuten ging de deur open en stapte er een Sergeant binnen. Een grijze postduif die schijnbaar nog in de tweede wereldoorlog had gevochten kwam binnen en pakte een stoel. Hij noemde de namen van ons op en stelde zich voor als Sergeant van Bennekom, Bassie dus... grin... Na elkaar te hebben voorgesteld en ieder van ons een kleine achtergrond had verteld hoorden wij dat een administratieve fout waren omdat we de volgende dag pas werden verwacht. ECHT iets weer voor de landmacht.. tjonge.. 9 dudez die een dag te vroeg waren gekomen. EIKELS! Naja.. was geen schande bleek achteraf. Lekker met zijn 9'en naar de Foef. De Fourier dus. Daar krijg je de apepakkies die je aan moet trekken om mee te doen in de groene wereld. Achter de Sergeant aanhobblend liepen we over het complex waar Bassie alles uitlegde wat we maar wilde weten. Aangekomen bij de Foef kregen we een nummer met toebehoren en zo zagen we ma een half uur een hoopie gemaaid gras. Lekker in het groen waar we een paar maanden geleden nog duur voor betaalden in een dump shop... maar C'est la vie.. zo is het leven. Toch wel een aardige dude die Bas. Nam ons mee naar het vreethok waar we nassie met aanhangsels naar binnen schrokte. Er werd eigenlijk meer gelachen dan dat er gevreten werd maar er was er toch 1 die het niet kon laten. Edwin hete die.. die kon vreten niet te geloven. 3 borden nassie met pinda en 4 x de naspijs van wat ik hedendaags nog niet weet van wat het was. Verschrikkelijk.. de ene boer na de andere.. en wij maar lachen.. hehehe wat had die een schrokemopfestijn.... heeehheeheh. Het eerste wat we deden die middag was niet veel. De hele middag was Bas bij ons en vertelde hoe het de volgende dag zou gaan met de dokter en prikken enzo. Ik kan je nu wel vertellen dat we niet veel gesplapen hebben die nacht. 'savonds lagen we na het kaarten nog tot diep in de nacht te ouwehoeren met de bekende nuttiging van het bier dat goed smaakte. Om 01:00 uur begonnen 2 dudez geheten Mark en Tony met het beruchte "propjes papier" gooien naar mekaar. Nu kennen jullie allemaal het 'sneeuwbal effect' dus de propjes werden al gauw kussens, dekens, schoenen en ander materiaal wat je zo al in je handen kreeg. Naast me lag Martin een beetje zich schuil te houden tussen 2 ijzeren kasten toen op zijnn bed een kussen terecht kwam wat schijnbaar voor mij bestempt was. Hij rekte zicht uit om het kussen te pakken toen ie plots door 2 kussens van ons werd geraakt. Een kort maar hevig gevloek betekende dat mijn over- buurman en ik vol in de roos waren en hem vol op het hoofd troffen. Schijnbaar hadden we iets te hard gegooid want de 2 klappen hadden zijn evenwicht een beetje verstoord en hij dus krabbelend zijn evenwicht op het bed wilde bewaren. Denk dat ie teveel vertrouwen had in de lege kasten want 1 kast helde naar rechts van hem af. Dat was het teken voor het domino effect. 5 kasten denderde met een kabaal om en in het donker denk je minimaal dat er 100 buffels door je kamer denderen. Iemand was zo vriendelijk om maar is op het lichtknopje te drukken en zo kregen we een lachwekkend schouwspel te zien. Alle kasten die in de kamer stonden waren omgekukeld en Martijn lag met zijn benen in de lucht te trappelen om weer overend te komen. Hevig vloekend en schelden in het gronings krabbelde hij overeind. De rest van ons dubbel van het lachen over onze bedden heen. Na een 5tal minuten onze kamer te hebben reorganiseerd waren we toch moe en we deden dan maar het beste.. maffen....!! --- 06:15 --- Bassie was er weer.. stilletjes was ie onze kamer ingekomen en had een schoen van 1 van ons te pakken en mepte daar hard tegen een kastdeur aan... Scheldend schrokken we ons te pletter want zo mag je niet wakker worden. Bassie lachte luid en riep dat we langslapers waren. Vanaf dat moment hadden we in de gaten dat we de wekker op 06:10 moesten zetten om dan maar langzaam wakker te worden. Een drukte van jewelste die morgen. Het leek wel of er 500 man op waren komen dagen voor een concert van een artiest ofzo. Verschrikkelijk druk was het. Na de nuttiging van de koffie moesten we naar de dokter om een stereoprik en een korte medische keuring ondergaan. Niet erg want een prikkie kan iedereen tegen maar 'savonds konnen we geen van alle meer een shaggie draaien! Het mooiste eigenlijk van het te vroeg verschijnen was dat we toch al een hele dag voorsprong hadden op de rest van het veld. Wij zeten toch met zijn 5en op een kamer en de andere met zijn 4en. De nieuwe gasten kregen andere slaapplaatsen met 10 cq 12 man op kamer. Toch wel lekker een eigen groepje. De rest van de week kregen we de "Algemene Vorming" dus met je luie reet het veld in en schuttersputjes graven en wat eigenzinnige basic "hoe ben je een soldaad" regeltjes enzo.. best wel een aardige week... WORDT VERVOLGD! Soldaat (nog wel) Dkl.