Byîo letnie popoîudnie.
Siedziaî sobie w domu i olewaî totalnie wszystko. Byîo mu obojëtne czy coô sië bëdzie dziaê czy teû nic sië nie zdarzy - on i tak nie weúmie w tym udziaîu. Nie miaî ochoty na nic. Nie obchodziîo go nic. Nic nie mogîo zakîóciê jego beztroskiego lenistwa.
Wtem zadzwoniî telefon. Postanowiî, ûe nie bëdzie go odbieraî bo nie chce mu sië wstawaê z kanapy. Telefon zadzwoniî ponownie. Ciekawe po ilu dzwonkach sië wyîâczy? Na pewno zadzwoni jakieô szeôê razy i przestanie. Zaczâî liczyê dzwonki. Trzy, cztery, piëê, szeôê - no teraz juû bëdzie koniec, siedem, osiem - ktoô sië bardzo uparî, dziewiëê, dziesiëê - kto to moûe byê?, jedenaôcie - moûe to coô waûnego?, dwanaôcie, trzynaôcie - co waûnego mógîby ktoô ode mnie chcieê? czternaôcie - ale uparciuch! pietnaôcie - moûe to pomyîka, moûe ktoô dzwoni do kogoô innego z czymô waûnym. W takim razie odbiorë i bëdë udawaî tego kogoô.
Wstaî i podszedî do telefonu. Wîaônie wtedy, gdy wpadî juû w rytm dzwonków, gdy îapaî juû za sîuchawkë uderzyîa go cisza - nie byîo nastëpnego dzwonka. Ktokolwiek to byî - juû sië rozîâczyî.
Wróciî na kanapë zastanawiajâc sië dlaczego nie odebraî tego telefonu od razu. Przecieû to mogîo byê cokolwiek. Moûe jakaô ûyciowa szansa. Byî zîy na siebie, ûe w imië nastroju chwili zmarnowaî moûe coô jedynego. Nie wstajâc z kanapy otworzyî pobliskâ lodówkë i wyjâî puszkë piwa. Po jednej puszce poszîa nastëpna, potem trzecia i czwarta. Miaî ich caîâ lodówkë. Przy szóstej puszce zîoôê mu trochë opadîa. Pomyôlaî, ûe jeûeli to byîo coô waûnego, to ten ktoô zadzwoni jeszcze raz. Po 9-tej puszce byî tego pewny chociaû w zamian za to nie byî pewny czy to ôciana zmienia rozmiary czy teû kanapa sië przesuwa.
Telefon zadzwoniî po 10-tej puszce. Zerwaî sië a raczej usiîowaî sië zerwaê i podbiec do telefonu. Niestety kanapa przesunëîa sië do przodu ôcinajâc go z nóg. Opadî miaûdûâc puste puszki. Odczekaî chwilë i spróbowaî znowu. Tym razem udaîo mu sië ustaê caîe trzy sekundy. Pomyôlaî, ûe jeûeli kanapa bëdzie przesuwaê sië do przodu za kaûdym razem, gdy on bëdzie próbowaî wstaê, to wkrótce dosunie sië do stolika z telefonem. Wstawaî wiëc na krótko kilka razy za kaûdym razem obserwujâc swojâ odlegîoôê od stolika. Telefon byî coraz bliûej. Jeszcze jedno wstanie i... Jest! Stolik z telefonem byî oddalony o jakieô 20 cm. Wyciâgnâî rëkë aby podnieôê sîuchawkë i trafiî w próûnië. Telefon uciekî mu przesuwajâc sië w bok. Spróbowaî jeszcze raz. Tym razem telefon zmniejszyî sië do rozmiarów pudeîka zapaîek i uciekî mu przemykajâc pod jego rëkâ. To go naprawdë zdenerwowaîo. Ûeby telefon tak uciekaî przed czîowiekiem!! Rzuciî w niego puszkâ z resztkami piwa. Niestety puszka byîa po stronie kanapy i telefonu i upadîa na podîogë w poîowie drogi. Pogroziî jej palcem i zaczâî myôleê nad tym jak zîapaê ten przeklëty telefon. Postanowiî rzuciê sië na niego caîym ciaîem. Tak teû zrobiî. Skoczyî na stolik ze spokojnie stojâcym na nim telefonem. Niestety aparat byî sprytniejszy i w porë zeskoczyî ze stolika. Tak wiëc upadî na pusty stolik îamiâc go i przy okazji boleônie sië obijajâc. Rozglâdnâî sië. telefon staî na podîodze póî metra od niego i zdawaî sië z niego szydziê. Postanowiî wziâê go na spryt. Wyciâgnâî z kieszeni dîugopis i zaczâî powoli peîznâê na czworakach do telefonu usiîujâc jednoczeônie zwabiê go na trzymany dîugopis. Telefon najwyraúniej miaî ochotë na dîugopis bo nie uciekaî a nawet nieznacznie poruszyî sië w jego kierunku. O to mu chodziîo. Kiedy byî juû wystarczajâco blisko rzuciî sië nagle na niczego sië nie spodziewajâcy telefon. Udaîo mu sië go w koïcu zîapaê. Telefon szarpaî sië i nawet zîapaî sië kablem ôciany ale on juû mu nie popuôciî. Oderwaî niesforny aparat od ôciany i nie puôciî go nawet, gdy tamten uderzyî go sîuchawkâ w kolano. Zaczâî sië zastanawiaê co teraz zrobiê. Nie miaî ûadnej klatki a z tekturowego pudîa telefon mógîby sië wydostaê. W koïcu wpadî na pomysî - lodówka - zostawiî jâ otwartâ! Zaczâî iôê w jej stronë ale niezbyt mu to szîo poniewaû podîoga poruszaîa sië na boki usiîujâc pomóc schwytanemu aparatowi. Upadî na czworaki ale telefonu nie wypuôciî z rëki. Powoli, z trudem dotarî do lodówki. Teraz naleûaîo tylko wsadziê do niej telefon i szybko jâ zamknâê zanim ten zdâûy uciec. Zîapaî drugâ rëkâ drzwiczki. Zamachnâî sië i wrzuciî telefon do ôrodka zamykajâc za nim drzwi. Sîyszaî jeszcze brzëk przewracanych naczyï wewnâtrz lodówki - to telefon usiîowaî sië z niej wydostaê. Oparî sië o drzwi lodówki i odetchnâî z ulgâ - sprawa byîa zaîatwiona.
Zdjâî heîm wirtualnej rzeczywistoôci i rozpiâî kombinezon. Zapîaciî za grë i wyszedî. W drodze do domu postanowiî, ûe jutro spróbuje zagraê na wyûszym stopniu trudnoôci - z wypiciem piëtnastu puszek.
Sherwood/independent 1996