Rodowód swój bierze najprawdopodobniej od traktatu wojennego, którego autorem jest Sun Wu-Fu. W Japonii rozwinëîa sië okoîo szóstego wieku dziëki sîynnym góralskim mnichom Yamabushi. Wyznawali rodzimâ religië shinto w poîâczeniu z buddyzmem oraz czcili specjalnym kultem wojenne sztuki walki. W dobie wspóîczesnej znane sâ powszechnie przypadki, ûe podczas narodowych festiwali japoïskich mnisi Yamabushi demonstrujâ umiejëtnoôê chodzenia bosymi stopami po rozûarzonych wëglach i kawaîkach szkîa (tîuczonych na oczych widzów) nie doznajâc przy tym ûadnych oparzeï i ran. Zadziwiajâ swymi umiejëtnoôciami wspinania sië po górach bez uûycia specjalistycznych przyborów. Oni teû najprawdopodobniej byli przed wiekami autorami wielu wymyôlnych metod zabijania.
Legenda gîosi, ûe w zachodniej czëôci dzisiejszego Nepalu ûyî sobie biedny Sen-rin wraz z piëknâ córkâ. Moûnowîadca Ley-Mroi porwaî jâ podstëpem na sîuûbë do swojej siedziby. Zrozpaczony ojciec, nie majâc pieniëdzy na wykupienie jedynej córki przez wiele lat ûyî z myôlâ o dokonaniu zemsty. Przez caîy czas szkoliî sië w strzelaniu z îuku i wîadaniu mieczem, uczyî sië bezgîoônego poruszania i wspinania na pionowe skaîy.
Nauczyî sië równieû rzucania maîymi, ostrymi krâûkami, których duûâ iloôê mógî unieôê ze sobâ. Wreszcie wyruszyî na podbój paîacu. Zakradaî sië tam wielokrotnie, mordujâc straûników i syna Ley-Mroi, jednak córki nie mógî odnaleúê. Gwardia wielokrotnie organizowaîa poôcig za Sen-rinem, lecz nigdy nie udaîo im sië schwytaê przebiegîego wojownika. On natomiast zakradaî sië z tyîu straûy, pojawiaî sië w najmniej spodziewanym momencie i dokonywaî swej zemsty.
Wieôê o nim wkrótce rozeszîa sië wôród ludnoôci. Nazywano go Nin-san albo Pan Nin, czyli ten, który sië skrada. Wkrótce wielu ochotników przyîâczyîo sië do niego. Sen-rin szkoliî swój oddziaî w rzucaniu krâûkami (zwane póúniej jako shuriken - miecz z Shuri), uczyî skradania sië i podstëpnego mordowania.
Po wybuchu otwartego powstania Sen-rin zginâî, a jego uczniowie rozproszyli sië po ôwiecie. Jego towarzysze nie umieli zazwyczaj nic prócz zabijania, stali sië wiëc pîatnymi mordercami. Japoïscy wyspiarze nazywali ich nin-ja, choê pierwotne miano miaîo podobno brzmieê nin-soto, czyli LUDZIE NOÛA NOCY.
Byli, jak gîosi legenda, wybitnymi specjalistami sabotaûu i szpiegostwa, wynajmowani do wykonywania specjalnych zadaï, jak zabójstwa ksiâûât, konkurentów, szogunów. Uûywajâc przeróûnych sztuczek zjednali sobie powszechny podziw i strach, a fantazja ludu obdarzyîa ich cudownymi cechami. Ich metody byîy zaskakujâce - duszenie ofiary jej wîosami lub bieliznâ, pokarmem lub wodâ.
Nin-ja byli takûe wytwórcami róûngo rodzaju trucizn i naparów sîuûâcych zabijaniu. Umieli takûe stosowaê zasîony dymne podczas ucieczki. Za pomocâ specjalnych zióî doprowadzali ofiarë do rozstroju nerwowego i samobójczej ômierci. Innym razem budowali wymyôlne puîapki z dzikimi zwierzëtami, ukryte rowy, w które wpadaîa ofiara.
Nin-ja uûywali specjalnej szpady, niezbyt dîugiej, o kwadratowej gardzie i prostym ostrzu. Korzystali z îuku, którego strzaîy niosîy ze sobâ podwiâzane bomby i petardy, mieli laski z ukrytym ostrzem, uûywali îancuchów z ciëûarkami i zwykîych sierpów. Ulubionâ ich broniâ byîy maîe, ostre, wirujâce gwiazdki.
Legenda gîosi, ûe rzucanie nimi trenowano w ciemnym pomieszczeniu. Posiedli takûe sztukë oswobadzania sië w kaûdej sytuacji z wiëzów i zamkniëtych pomieszczeï. Nin-ja opanowali takûe sztukë nastawiania zîamanych koôci oraz metody leczenia za pomocâ specjalnych maôci, jakie sami wytwarzali. Rzecz ciekawa, ûe ninjistu, czyli sztukâ cichego zabijania zajmowaîy sië takûe i kobiety, które nazywano Kunoichi. One takûe opanowaîy podobno sztukë specjalnej hipnozy kiji-kiri.
Istnieje wiele przesîanek wskazujâcych, ûe w niektórych klasztorach poîudniowej Japonii oraz w zachodnim Nepalu zachowaîy sië do dziô tajemne szkoîy ninja...
NOVI / PHOENIX W. G. & TRUE GENIUS
Na podst. "KARATE" by Janusz Ôwierczyïski