MOJE MARZENIA!


     (EMER / The ELECTRIC TRAMPS)

 Na pewno wielu z Was zastanawiaīo siź
nad   tym,   kim   chciaīby  zostaē  w
przyszīoõci.  Moje  marzenie  zrodziīo
siź   juž   w  piętej  klasie  "wielce
szanownej"  szkoīy  podstawowej.  Skęd
ten  szacunek? Dobre pytanie. Postaram
siź  to  w  skrócie  wyjaõniē. Budynek
starej   budy  to  istny  model  obozu
zagīady  w Oõwiźcimiu, a nauczyciele w
nim  uczęcy,  to ludzie przypominajęcy
swym  wyględem postacie z ery kamienia
īupanego   mīotem  pneumatycznym.  Czy
možna   žyē   bez   marzeń   w   takim
otoczeniu,    w    takiej   koszmarnej
rzeczywistoõci? Normalne, že NIE!
 Wracam  wiźc  ze  szkoīy  do  domu  i
marzź,   marzź,   marzź...   Wtem   za
zakrźtem  drogi  ukazuje  mi siź obraz
niczym  z  bajki,  ze snu i na dodatek
kolorowego. Tak,to jest
5
        C Y W I L I Z A C J A!
1
 Moję  uwagź  przykuwa  ogromny Jelcz.
Ktoõ    pomyõli:   "Jelcz,   zwyczajny
samochód".  Niby  nic  niezwykīego,  a
jednak.   Owa   maszyna   naležaīa  do
Miejskiego            Przedsiźbiorstwa
Oczyszczania.   Wszystkie  lakierowane
czźõci karoserii, szyby, reflektory, a
szczególnie ogromny napis: "MPO. To my
utrzymujemy Twoje miasto w czystoõci",
odbijaīy promienie sīoneczne. W blasku
sīońca   staī  takže  On.  Ktoõ,  kogo
wszyscy  woleli omijaē z malujęcym siź
w     oczach     przestrachem,     ale
równoczeõnie szacunkiem.
 To,   co   ujrzaīem   przeszīo   moje
najskrytsze  marzenia.  Staīem  tak na
õrodku ulicy, wpatrywaīem siź w Niego.
Wīaõnie       wtedy       postanowiīem
zmaterializowaē  swoje  marzenia. Tak,
postanowiīem  zostaē  jednym  z nich i
dbaē o porzędek w moim mieõcie.
 Szczźõliwy    kierowca,   w   którego
wpatrywaīem  siź  jak  w plakat nagiej
fotomodelki,  staī  oparty  niedbale o
swoję   srebrzystę   maszynź  i  paliī
niedopaīka.  Twarz  jego  pokryta byīa
kilkudniowym  zarostem  i  nie skažona
nawet  krztę  inteligencji.  Na czubek
gīowy   zawadiacko  zarzuciī  berecik,
spod   którego  wystawaīy  nieuczesane
wīosy. Przypominaīy mi one orle pióra,
a  paznokcie, dzikie szpony. Na nos, z
którego  wycisnęē  možna  by  szklankź
denaturatu,        zaīožone       miaī
"prawieprzeciwsīoneczne" okulary.
 Wyględaī  jak bohater z filmu budzęcy
postrach  szos  Europy, ba, õwiata. Ja
tež  chciaīem  tak  staē  oparty, mieē
gumowce  z  cholewami, waciak, beret z
antenkę.  I  wiedzieē, že to wīaõnie w
moich,   rozbudowanych   do  wielkoõci
deski  klozetowej,  ręczkach  spoczywa
žycie   ludzi,   którzy   mnie   teraz
beztrosko   mijaję.   Rozpieraīa  mnie
duma.  Caīym  swoim  jestestwem czuīem
siź   juž   kierowcę   -  õmieciarzem,
operatorem  tej  maszyny,  czīowiekiem
cieszęcym  siź  ogólnym  szacunkiem, a
jednoczeõnie    wywoīujęcym   paniczny
strach.
 Cóž  bowiem znaczy byle urzźdnik, czy
sprzedawca    w   kiosku   "Ruchu"   w
porównaniu  ze  mnę?  Ludzie  ci  maję
nasrane  do gīowy, nic poza tym. A ja?
Ja  potrafiź,  wrzucajęc  w  gīęb mego
Jelcza,    garnek    firmy    "Zepter"
1odksztaīciē   w   niegorszę  patelniź,
kamienie w žwir, kawaī szyby w "cukier
puder" i wiele innych sztuczek.
 Oczywiõcie  možna przyjmowaē zlecenia
wyžsze  rangę, na przykīad zlikwidowaē
niewiernę  panienkź lub dostawiajęcego
siź  do  Ciebie  natrźtnego  kolesia z
gwarancję,     že     osobnika     nie
zidentyfikuje  najmędrzejsza  Medycyna
Sędowa.
5
Czeõē ich pamiźci!
4
 I pamiźtajcie, MPO siīę žycia!
3
      EMER / The ELECTRIC TRAMPS