NIE SPEĪNIONE PRZEPOWIEDNIE KOŃCA ÕWIATA (Theos ver. 1.2) Oto krótka lista doõē interesujęcych proroctw końca õwiata, od wzmianek biblijnych, až po ponure wizje wspóīczesnych wieszczów. Sędzęc po rezultatach dotychczasowych prognoz spokojnie možemy zaīožyē, že nasza planeta bździe žyē tak jak dotęd jeszcze dīugi, dīugi czas. Jeõli o mnie idzie, wcale siź tym nie martwiź. 5 P.Ch. - R.P. 1Wedīug nowego Testamentu koniec miaī nadejõē jeszcze przed õmiercię ostatniego z Apostoīów. W ewangelii õw. Mateusza 16:28 czytamy: Zaprawdź powiadam wam, že sę wõród stojęcych tutaj tacy, którzy nie zaznaję õmierci, až ujrzę Syna Czīowieczego, przychodzęcego do Królestwa Swego. Apostoīowie pomarli, a õwiat trwaī nadal. 5 R.P. 992 1W roku 920 uczony Bernard z Turyngii spowodowaī wielkie poruszenie w caīej Europie, z wielkę pewnoõcię zapowiadajęc, iž jego obliczenia daję õwiatu jeszcze tylko 32 lata istnienia. Na szczźõcie dla niego, jego wīasny koniec nadszedī przed datę zapowiadanego końca õwiata. 5 31 grudnia 999 1Jak gīosi jeden z apokryfów, Sęd Ostateczny (a wiźc i koniec õwiata) miaī następiē 1000 lat po narodzinach Jezusa. Kiedy ów dzień nadszedī, na ludzi musiaī paõē zapewne blady strach, choē chyba nie až tak paniczny, jak to przedstawiaīy póūniejsze przekazy. Przez caīy rok podobno nikt nie uprawiaī ziemi, gdyž - jak wierzono - zbiory nie miaīy siź juž na nic przydaē. Dzisiejsze autorytety podejrzewaję jednak, iž historycy Voltaire i Gibbon wymyõlili lub przynajmniej ubarwili tź opowiastkź by dowieõē īatwowiernoõci õredniowiecznych chrzeõcijan. 5 Wrzesień 1186 1Pewien astrolog znany jako Jan z Toledo w roku 1179 ogīosiī, že kiedy wszystkie (znane wówczas planety) wejdę w znak Wagi, następi koniec õwiata. W Konstantynopolu cesarz rozkazaī zamurowaē wszystkie okna swego paīacu, a w Anglii arcybiskup Canterbury ogīosiī Dzień Pokuty. Oczekiwana konfiguracja planet nadeszīa zgodnie z obliczeniami, czego nie možna powiedzieē o końcu õwiata. 1 5 3 paūdziernika 1533, godzina 8.00. 1Matematyk i znawca Biblii Michael Stifel obliczyī dokīadnę datź i godzinź Sędu Ostatecznego studiujęc Ksiźgź Objawienia. Mieszkańcy niemieckiego miasta Lochau, w którym ogīosiī swoje zīowieszcze odkrycie, okazali siź wyjętkowymi niewdziźcznikami. Kiedy bowiem w przepowiedzianym dniu nie rozpīynźli siź w powietrzu, sprawili Stifelowi potźžne lanie. 5 1533 1Anabaptysta Melchior Hoffmann ogīosiī w Strasburgu we Francji, mieõcie obranym przez niego za Nowe Jeruzalem, že w 1533 r. caīy õwiat stanie w pīomieniach. Wierzyī jednak, že kiedy trawiē go bździe ognisty oddech Enocha i Eliasza, Nowe Jeruzalem przetrwa, a w nim dokīadnie 144 tysiźcy ludzi. Pragnęcy znaleūē siź wõród zbawionych, co bogatsi pobožni obywatele niszczyli rejestry swych naležnoõci i darowali dīužnikom wszelkie zobowięzania. Na co to im siź miaīo przydaē - nie zostaīo wyjaõnione. Kiedy zapowiadany czas požogi szczźõliwie dla wszystkich minęī, pojawiī siź nowy apostoī imieniem Matchysz. Przekonywaī wętpiacych, iž sędny dzień jest blisko. W obawie przed nim w lutym 1534 r. w Amsterdamie ponad 100 osób przyjźīo chrzest. 5 1584 1Astrolog Cyprian Leowitz, wyróžniony przez papieža Pawīa IV umieszczeniem w 1559 r. w oficjalnym indeksie pisarzy zakazanych, zapowiedziaī koniec õwiata na rok 1584. Nie chcęc jednak zbytnio ryzykowaē, opublikowaī równiež zbiór tablic obejmujęcych wydarzenia astronomiczne až do roku 1614, na wypadek gdyby jednak õwiat przetrwaī. Przetrwaī! 5 1654 1Opierajęc siź na wīasnych efemerydach oraz pojawieniu siź w 1572 r. supernowej - lekarz z Alzacji Helisaeus Roselin w roku 1578 doszedī do wniosku, že cięgu 70 lat õwiat zginie w pīomieniach. Zmarī nie zdęžywszy siź przekonaē, že nie miaī racji. Rok ten rzeczywiõcie zapowiadaī siź niewesoīo. Na 12 sierpnia przewidziano bowiem zaēmienie sīońca, a zjawisko to powszechnie uwažano za zwiastuna końca õwiata. Niewierzęcy masowo nawracali siź na "Prawdziwę Wiarź", lekarze zalecali pozostawanie w domach, a koõcioīy pźkaīy w szwach. 5 19 maja 1719 1Jacques Bernoulli z Berna - pierwszy z rodu wybitnych szwajcarskich matematyków zapowiedziaī na ten dzień fatalny w skutkach powrót komety zaobserwowanej w roku 1680. Kometa siź nie pojawiīa, za to Bernoulli dokonaī istotnego odkrycia matematycznego znanego dziõ jako Liczby Bernoulliego. 5 1757 1Emmanuel Swendenborg, znany mistyk, teolog, a przede wszystkim niepoprawny egocentryk, jak zwykle pragnęc byē oõrodkiem zainteresowania, po jednej ze swych licznych konsultacjami z anioīami ogīosiī, že rok 1757 bździe dla õwiata ostatnim. Ku swemu wielkiemu niezadowoleniu nie zostaī przez nikogo potraktowany zbyt powažnie. 5 3 kwietnia 1843 a takže 7 lipca 1843 oraz 21 marca i 22 paūdziernika 1844. 1 William Miller, zaīožyciel koõcioīa millerytów, przez 15 lat studiowaī dokīadnie Pismo Õwiźte, z którego w końcu wyczytaī, že koniec õwiata następi w roku 1844. Swe odkrycie odnoõnie zagīady, którę nazwaī "krzykiem o póīnocy", ogīosiī w roku 1831. Kiedy w 1833 zaobserwowano widowiskowy deszcz meteorytów, wyznawcy Millera przekonani, že proroctwo jest bliskie speīnienia, õwiźtowali nadchodzęcy koniec ziemskiego žycia. Data ta, jak každa przez niego przepowiadana, nie przyniosīa jednak Armagedonu, wiźc Miller przesunęī ję nieco. Kiedy zbližaīa siź každa z kolejnych wymienianych przez niego dat, w caīej Ameryce na szczytach wzgórz gromadziīy siź tysięce wiernych. W końcu po ostatnim faīszywym alarmie, zapowiedzianym przez niego na dzień 22 paūdziernika 1844 r. milleryci zaniechali swego peīnego gotowoõci czuwania. Miller zmarī 5 lat póūniej nie straciwszy nic z szacunku, jakim siź cieszyī wõród wiernych. Zaīožony przez niego ruch zmieniī w końcu nazwź i rozpadī sie na wiele odīamów tworzęcych dzisiaj róžne koõcioīy, miźdzy innymi koõcióī Adwentystów Dnia Siódmego, który liczy obecnie ponad 3 miliony czīonków. 5 1996 1Jak wywnioskowali bibliõci, skoro okres, który dla Boga jest jednym dniem i oznacza 1000 lat dla czīowieka, a na stworzenie õwiata Bóg poõwiźciī 6 dni, to ludzkoõc po 6000 lat pracy powinna udaē siź na zasīužony odpoczynek. A zatem, wyczytujęc w Biblii jeszcze parź innych liczb, powinniõmy spodziewaē siź końca õwiata w roku 1996. Przy odrobinie szczźõcia sami siź przekonamy. 5 lipiec 1999 1W czterowierszu 10/72 Nostradamus pisze: 12 Roku 1999, miesięca siódmego Z nieba zstępi wielki Król Przeraženia; Do žycia przywróci wielkiego Chana Tatarów, Przed Marsem i po sprzyjaē mu bździe szczźõcie. Hm, hm... 5 Podsumowanie 1Jedni na koniec õwiata wyznaczali terminy bardzo odlegīe, tak by nie musieli za žycia tīumaczyē siź z fiaska swych przepowiedni. Inni z kolei pragnęc czźsto zachźciē wierzęcych do pozbywania siź dobytku i wszystkich ziemskich dóbr, zawczasu przygotowywali sobie usprawiedliwienia swych pomyīek, które pomagaīy im przetrwaē rozczarowanie i niezadowolenie tīumu, jakie zwykle nastźpuje po takim faīszywym alarmie. theos ver. 1.2 4Ps: 1 Spisaīem to z pewnej księžki, której tytuīu juž nie pamiźtam. (Od Axel'a: Sorry, Theos, že artykuī nie jest pokolorowany tak jak miaī byē w oryginale, ale nasz korektor nie wiedziaī o kolorach wiźc stwierdziī, že w tekõcie sę jakieõ syfy i to wyjebaī).